[Fic] All for you : 16

posted on 31 Mar 2016 20:53 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
Chapter 16
 
 
 
 
 
 

“ผมไม่ใช่เด็ก 3 ขวบนะครับ จะได้ไม่รู้ว่าการกระทำแบบนี้เรียกว่าแต๊ะอั๋ง!” อูยองพยายามปั้นหน้านิ่ง ในเมื่อนิชคุณเป็นคนพูดตรงๆ เขาก็ต้องโต้ตอบแบบเดียวกัน!

 

นิชคุณตอบชัดเจน “ใช่!

 

!!!!!

 

 

อูยองยืนเหวอ ไม่คิดว่านิชคุณจะยอมรับกันตรงๆแบบนี้ ทำไมกลายเป็นเขาเองที่อาย นิชคุณควรจะอายไม่ใช่หรอเนี่ย!! “ผู้พันเลิกทำแบบนี้กับผมสักที”

 

“...” นิชคุณเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

“ก....ก็เลิกโดนตัวผมสักที ผมไม่ชอบ!” แม้จะพูดว่าไม่ชอบ แต่เขาคิดว่าลึกๆแล้วเขาก็รู้สึกพอใจอยู่บ้าง แต่เรื่องอะไรจะสารภาพให้ดูเป็นคนใจง่ายเล่า!

 

“แต่ฉันชอบ” คนหล่อตอบหน้าตาเฉยเพราะมันคือเรื่องจริง เด็กแก้มกลมตรงหน้าตอนนี้หน้าแดงแจ๋ น่ารักเสียจนยากจะห้ามใจไม่ให้เข้าใกล้ ใช่...ยากจะห้ามใจ ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าหาอูยอง

 

เด็กหนุ่มผมทองหน้าแดงแจ๋ คิดอะไรไม่ออก ความใกล้ชิดก็ทำเอาเขาหัวใจจะวาย หัวใจเต้นแรงเหมือนมันจะระเบิด ไม่กล้ามองหน้าคนตรงหน้า รีบพลิกตัวหันหลังให้ผู้พันหนุ่ม แล้วหลับตาพูดซ้ำ “ผม...ไม่ชอบ”

 

“เดี๋ยวนายก็ชอบ” คนพูดจงใจยื่นหน้ามาพูดข้างหู จงใจให้จมูกแตะใบหูเล็กเบาๆ

 

เชทททททททททททททททททททททททท

 

เสียงทุ้มกับสัมผัสเบาๆที่ริมหู กับลมหายใจที่เป่ารดข้างแก้ม ทำเอาอูยองตัวแข็ง หัวใจแทบหยุดเต้นกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น พยายามทำตัวเล็กที่สุดเท่าที่จะเล็กได้ ไม่ใช่เพราะรังเกียจแต่เพราะอาย ไม่รู้สึกอยากผลักไสอีกคนเลยสักนิด ถ้าจะพูดอย่างไม่อายเขาออกจะพอใจเสียด้วยซ้ำ เด็กผมทองคล้ายล่องลอยอยู่บนเมฆขาว ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยืนนิ่งให้อีกคนคลอเคลีย

 

นิชคุณยังคงไม่ขยับไปไหน เขาอยู่ใกล้อูยองเสียจนได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของอูยอง หัวใจบอกให้เข้าใกล้กว่านี้ แก้มใสอยู่ใกล้แค่นี้เองอยากจะกดจมูกลงไปอีกเหลือเกิน โดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มปล่อยให้จมูกโด่งปัดป่ายจากใบหูเล็กมาที่พวงแก้ม ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งยากจะหักห้ามใจ อยากสัมผัสให้มากขึ้น...บ่อยขึ้น

 

 

 

...กริ๊งงงงงง...

 

โทรศัพท์มือถือของอูยองดัง เรียกสติคนทั้งคู่

 

 

...พรึ่บ...

 

อูยองวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำแล้วยกมือขึ้นกุมแก้ม

 

อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แล้วจะเอาหน้าไว้ไหน ทำไมเขาถึงต้องแพ้นิชคุณตลอดเลยนะ จะชนะบ้างได้มั้ย! แพ้ซ้ำแพ้ซาก! สักวันเขาจะต้องชนะนิชคุณให้ได้!! แม่งงงง ไมกูอายอยู่คนเดียววะเนี่ย โว้ยยยย ไอ่ผู้พันหน้าไม่อาย โว้ยยยยยยย’

 

นิชคุณยืนหัวเราะเบาๆอย่างมีความสุข แม้จะอารมณ์ค้างไปบ้างก็ตาม แต่การที่อูยองโอนอ่อนให้เขาแบบนี้ อายกับเขาแบบนี้ ทำให้เขามั่นใจขึ้นอีกเยอะว่าอูยองเองก็มีใจให้เขาเช่นกัน

 

 

โทรศัพท์มือถืออูยองยังคงดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะรับสักคน

 

หน้าจอขึ้นชื่อ....จุนซู

 

.................

 

กองพันทหารราบที่ 2

 

“นี่กุญแจรถ เมื่อวานมีเรื่องยุ่งๆนิดหน่อยเลยต้องทิ้งรถไว้ ไปเอาเองนะพี่ อ้อ...ของในรถพี่ส่งไปตามที่อยู่นี้ให้หน่อยนะ” อูยองบอกชื่อโรงแรมที่เขาจอดรถทิ้งไว้ พร้อมมอบที่อยู่ของหน่วยแพทย์ให้จุนซูทันทีที่เจอหน้ากองพัน

 

“เมื่อวานมีเรื่องทำไมไม่โทรบอกวะ ดีนะที่มึงไม่เป็นอะไร”

 

“พี่รู้ได้ไงอ่ะ”  

 

“ตำรวจท้องที่เขาเป็นพวกกู เขาเอาเทปจากกล้องวงจรปิดตรงแยกนั้นให้ดู ดีนะผู้พันฝีมือดีเลยรอดมาได้ อืม....ไงก็ขอบใจมากนะไทเกอร์ ที่แวะไปที่ร้าน“

 

“แต่ครั้งนี้พี่ต้องจัดการให้ผมนะ ไอ่นั่นมัน....”

 

จุนซูโบกมือก่อนจะบอก “กูจัดการแล้ว! มันไม่กล้าแล้ว ไม่งั้นเรื่องถึงพ่อมันแน่”

 

“ขอบคุณพี่ที่ช่วยผมเสมอ”

 

“มึงอ่ะน้องกู จำไว้! เออ...ผู้พันครับ ผมขอเชิญไปคุยที่รถสักครู่นะครับ” ประโยคหลังจุนซูหันมาเอ่ยกับผู้พันหนุ่ม

 

จุนซูเดินนำขึ้นรถตู้เข้าไปก่อน นิชคุณจึงตามเข้า

 

ทันทีที่ประตูรถปิด จุนซูก็เอ่ยขึ้น “ขอบคุณผู้พันมากเรื่องเมื่อคืน ตำรวจท้องที่สนิทกับผมเขาเอากล้องวงจรปิดให้ผมดู อ่อ...ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้บอกใครว่าคุณเป็นผู้พัน ผมบอกว่าคุณเป็นเพื่อนผม”

 

“ขอบคุณ”

 

“อืม...ผมอยากตอบแทนผู้พันเรื่องเมื่อคืน ผม...” บอกพลางหยิบซองสีน้ำตาลออกมา

 

“ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่ผม” นิชคุณพูดแทรกขึ้น

 

จุนซูหรี่ตามองนิชคุณเพราะคำว่าหน้าที่ “หน้าที่?”

 

“ผมมีหน้าที่ดูแลเขาตลอด 3 เดือน” นิชคุณจงใจใช้คำว่าเขาแทนชื่ออูยอง หรือไทเกอร์

 

ไหนๆอูยองก็ไม่อยู่แล้ว ทางโล่ง จุนซูจึงพูดตรงๆ “ขอโทษนะครับ ที่ผู้พันบอกว่าหน้าที่...เอ่อ...ผมถามตรงๆเลยนะผู้พันเป็นคนของเสี่ยหรือเปล่า”

 

นิชคุณนิ่ง เสี่ยไหน!?! แต่จะถามตรงๆก็ไม่ได้ “ทำไมถึงคิดอย่างนั้น”

 

“ก็คุณเป็นทหาร”

 

นิชคุณยิ้มบางๆคล้ายยอมรับ ที่แท้เสี่ยก็เป็นหทาร

 

“ก็..ผมเป็นห่วงไทเกอร์ ก็ต้องตรวจสอบบ้างล่ะ แต่ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้รู้อะไรเยอะหรอก เสี่ยเข้าถึงยากพอๆกับไทเกอร์นั่นแหละ”

 

“คุณจะให้ผมเชื่อว่าคนที่กว้างขวางอย่างคุณ เข้าไม่ถึงเรื่องพวกนี้ ท่าจะเชื่อได้ยาก” นิชคุณหยั่งเชิง

 

จุนซูหัวเราะ “เรื่องที่คนเขาไม่อยากให้รู้เราก็อย่าไปอยากรู้ให้มากนัก แค่เสี่ยคอยคุ้มครองไทเกอร์ก็พอแล้ว ผมว่าก็ดีแล้วอะไรที่เป็นความลับก็ยังเป็นความลับอยู่ มันถึงได้น่าค้นหา แต่ผมสงสัยอยู่อย่าง.....ทำไมคราวนี้เสี่ยถึงให้คุณทำงานคนเดียว”

 

นิชคุณหรี่ตาใช้ความคิด จากสิ่งที่จุนซูพูด

 

“ผมรู้ว่าคุณเก่ง แต่...ผมว่าถ้ามีมือปืน 7-8 คนคอยช่วยแบบเก่าน่าจะดีกว่า ที่พูดนี่เพราะผมห่วงไทเกอร์จริงๆ เพราะถ้าพวกมันมากันเยอะกว่านี้และอาวุธครบมือ คุณคนเดียวจะต้านไม่อยู่แล้วคุณก็ไม่พกปืนด้วย แต่ก่อนเวลาไทเกอร์กลับจะมีรถขับตามคุ้มกัน 2-3 คัน ปลอดภัยกว่าเยอะ ผมนับไทเกอร์เป็นน้องชาย ถ้ามีอะไรก็บอกผมได้”

 

นิชคุณได้ข้อมูลเพิ่ม เสี่ยน่าจะให้มือปืนตามคุ้มครองอูยองลับๆ มิน่า อูยองถึงไม่เคยมีเรื่องมีราวและปลอดภัย “ครับ”

 

“ไทเกอร์มันชะเง้อจนคอยาวละ มันต้องอยากรู้แน่เลยว่าเราคุยอะไรกัน ผมยกหน้าที่ทรงเกียรตินี้ให้ผู้พันตอบนะครับ ผมส่งเท่านี้ล่ะ”

 

นิชคุณอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะลงจากรถ

 

“ผู้พันคุยอะไรกับพี่ซู” อูยองถามเมื่อเดินกลับมาที่รถจิ๊ปทหารของนิชคุณ

 

“คุยเรื่องที่นายมีเสี่ยดูแล”

 

อูยองตาโต “เสี่ยที่ไหน! ผมไม่มี!”

 

นิชคุณเลิกคิ้วถาม คล้ายไม่เชื่อ แต่ลึกๆแล้วก็ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น

 

“มันก็แค่ข่าวลือ นี่พี่ซูก็เชื่อด้วยหรอเนี่ย อะไรวะ! ไม่ไว้ใจกันเลย!”

 

“นายไปทำอีท่าไหน เขาถึงได้ลือกันเสียจนใครๆคิดว่าเป็นเรื่องจริงล่ะ”

 

อูยองถอนหายใจ “ผมแค่ไม่ปฎิเสธเท่านั้นเอง ใครอยากคิดอะไรก็คิดไป ดีเสียอีก จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับผม”

 

นิชคุณนิ่ง เสี่ยที่ว่าน่าจะเป็น....นายพลจาง แล้วทำไมนายพลจางต้องช่วยอูยองลับๆ หวังอะไรตอบแทน!

 

........................

 

บ้านพักผู้พันนิกคุนบนเกาะเจจู

 

นิชคุณเดินเข้าห้องนอนพร้อมรอยยิ้มจางๆบนหน้า เขากำลังนึกถึงตอนหอมแก้มอูยอง กลิ่นหอมอ่อนๆของอูยองเขาจำได้ชัดเจน ผิวเนียนลื่นของอูยองเขาก็จำได้เพราะเขานอนกอดอูยองทั้งคืนเลย ชายหนุ่มยังคงคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาที่เขาได้ใช้เวลาร่วมกับอูยอง เวลาแค่ไม่กี่วันที่โซลทำให้เขาไม่สามารถนอนคนเดียวได้อีก ห้องนี้กว้างเกินไปและเงียบเหงาเกินไป นิชคุณขมวดคิ้วเมื่อนึกว่าคืนนี้เขาจะนอนคนเดียวได้ยังไง!

 

ไม่มีทางเด็ดขาด!

 

 

.

 

.

 

อูยองยืนคว้างอยู่กลางห้องนอนของนิชคุณ มือกอดหมอนและผ้าห่ม เป็นไปได้ยังไง....แอร์เสีย!! ก่อนไปโซลแอร์ก็ยังทำงานปกตินี่นา ทำไมกลับมาถึงเสีย...แปลก!! นี่กลายเป็นว่าเขาต้องมานอนห้องนิชคุณ ตาเรียวมองไปที่เตียงนอนขนาดควีนไซส์ พลันภาพที่เขาตื่นมาในอ้อมกอดนิชคุณที่โซล