[Fic] All for you : 15

posted on 18 Mar 2016 22:23 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
Chapter 15
 
 
 
 

นิชคุณอาบน้ำเสร็จออกมาก็พบเด็กหนุ่มผมทองนั่งเช็ดผมอยู่ที่โซฟา เป็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเอาเสียเลย ปกติกลับบ้านพักเขาก็อยู่คนเดียว ถึงตอนหลังอูยองจะย้ายมาอยู่ด้วยแต่เขาก็กลับดึกซึ่งอูยองก็อยู่ในห้องนอนตัวเอง พอต้องมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ ผู้พันหนุ่มชักรู้สึกวางตัวไม่ถูกแต่ก็รู้สึกอิ่มเอมในใจเช่นกัน แค่คิดว่าคืนนี้ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน ชายหนุ่มก็ตื่นเต้นเสียแล้ว ตากลมตวัดมองเด็กหนุ่มที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเช็ดผมไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของเขาอยู่ ตากลมไล่มองตั้งแต่เส้มผมสีอ่อนไล่ไปเรื่อยจนต้นคอขาว และเสื้อยืดสีครีมอ่อนตัวโคร่ง ก่อนสายตาจะสะดุดกับหมอนหนุนบนโซฟา

 

!!!

 

ผู้พันหนุ่มรีบหันกลับไปมองที่เตียงก็พบว่าเหลือหมอนเพียงใบเดียวเท่านั้น นิชคุณหันหน้ากลับมาทางอูยองอีกครั้ง

 

“ผู้พัน มีอะไรหรอครับ” อูยองเอ่ยถามเมื่อเห็นคิ้วเข้มของนิชคุณขมวดยุ่ง

 

“...” กลายเป็นนิชคุณที่พูดไม่ออก เพราะรู้ว่าถ้าบอกตรงๆว่าอยากให้นอนเตียงด้วยกัน เด็กหนุ่มคงปฎิเสธ แล้วเขาควรจะพูดยังไงดี

 

“ครับ?” ตาเรียวยังคงมองมาคล้ายจะรอคำตอบ

 

“ฉันบอกให้ขับไปหาตำรวจ ทำไมนายไม่ฟัง รู้มั้ยว่ามันอันตราย” ผู้พันหนุ่มคุยเรื่องอื่นแทน

 

“จะให้ผมทิ้งผู้พันไปได้ยังไง”

 

“แค่นี้ฉันเอาตัวรอดได้! ยิ่งมีนายอยู่ฉันจะยิ่งห่วงแล้วจะไม่มีสมาธิ”

 

“...” อูยองอึ้ง เขาหวังดีแท้ๆ เขาก็ห่วงนิชคุณเหมือนกันนี่นา!

 

“อ...ไอ่หมอนั่น.....ใคร” นิชคุณถามถึงอีกเรื่องที่เขาไม่พอใจ

 

“หมอไหน!” ตอบแบบไม่ค่อยสบอารมณ์

 

“ก็ไอ่คนที่.....ชั้นลอยนั่นน่ะ” ไม่ค่อยอยากจะนึกถึงตอนที่มันนั่งคุยกับอูยองเลย เห็นแล้วอารมณ์เสีย

 

“อ่อ....ใครสักคน ผมจำไม่ได้”

 

“จำไม่ได้?” ถามเพราะนึกว่าฟังผิด ในเมื่ออูยองนั่งคุยกับเขาแต่กลับจำชื่อเขาไม่ได้เนี่ยนะ

 

เด็กหนุ่มพยักหน้าทำเอาผมสีอ่อนสะบัดก่อนจะบอก “เขาแนะนำตัวเหมือนกันแหละ...แต่ผมไม่สนใจฟังมันพล่ามเท่าไหร่ ขี้คุย! น่าเบื่อ!”

 

ผู้พันหนุ่มเกือบจะเผลอยิ้ม แต่ดีที่เจ้าตัวเม้มปากได้ทัน “พวกที่ขับรถตามเรามาคือคนของไอ่นั่น”

 

“ผู้พันรู้ได้ไง!” อูยองถามพร้อมดวงตาเบิกกว้าง

 

“ฉันจำหน้าพวกมันได้”

 

“ผู้พันไปเจอพวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่” อูยองแหงนหน้ามองคนที่อยู่หลังพนักโซฟา

 

นิชคุณท้าวแขนลงกับพนักโซฟา ก้มหน้ามองเด็กผมทองที่นั่งอยู่ “ที่ผับไง”

 

อูยองเบิกตากว้าง คนในผับเยอะขนาดนั้น มืดด้วยเหอะ จะจำหน้าคนได้ยังไงกัน

 

นิชคุณคล้ายจะอ่านสายตาอูยองได้ “ฉันไปถึงก็สำรวจประตูทางเข้าออกทุกประตู และก็รวมถึงผู้คนในผับไปด้วย คนมาเที่ยวกับคนทำงานเป็นบอดีการ์ดมันต่างกัน คนพวกนี้แทบจะไม่ดื่ม สายตาจะสอดส่ายไปทั่ว ยืนกระจายกันเป็นจุดๆคุมพื้นที่ มีการส่งสัญญาณให้พวกเดียวกันเป็นระยะๆ ถ้านายสังเกตุนายก็จะรู้เลยว่าพวกมันมีกันกี่คน และใครพวกใคร”

 

อูยองอึ้ง มีด้วยหรอ! คนไปเที่ยวผับแต่ดันไปสังเกตุคนมาเที่ยว! สังเกตุประตู ทางเข้าออกทุกประตู มีคนแบบนี้บนโลกด้วยหรอ! ทั้งโลกคงมีแค่คนที่ชื่อนิชคุณคนเดียวล่ะมั้ง! “แล้วผู้พันไปสังเกตุคนพวกนี้ทำไม”

 

นิชคุณตอบด้วยท่าทางปกติ “หน่วยรบสอนให้ฉันเป็นแบบนี้ มันชินเสียแล้วที่ต้องคอยสังเกตุสิ่งต่างๆ ก่อนหน้านี้เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มั้ย”

 

“ไม่มีนะ ผมไม่เคยมีปัญหาเรื่องชกตีเลย อย่างมากก็แค่ลูกค้าวอแวในผับนิดหน่อยแต่ไม่เคยตามมาข้างนอกเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะบอกพี่ซูให้จัดการให้หนักเลยไม่อย่างนั้นผมจะไม่ไปอีกแล้ว” เด็กหนุ่มบอกเสียงเครียด ครั้งนี้เขาโชคดีมากที่มีนิชคุณอยู่ด้วย ถ้าลำพังตัวเขาเองไม่มีทางรับมือได้แน่ ถึงกับส่งคนมาพาตัวเขาไปนี่มันเกินไปแล้ว!!

 

นิชคุณขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเป็นไปได้ยังไง อูยองเที่ยวกลางคืนแต่ไม่เคยมีปัญหาเรื่องคนตามแบบนี้หรือ จากที่เขาได้คุยกับบาร์เทนเดอร์ที่ผับอูยองดังพอตัวทีเดียว จะไม่มีใคนสักคนอยากเด็ดดอกฟ้าหรือ? มันน่าจะมีอะไรอยู่เบื้องหลัง? หรือเพราะมีคนในเครื่องแบบคอยดูแล?

 

“เดี๋ยวผมให้พี่ซูเคลียร์ก็รู้เรื่องแล้ว ว่าแต่...ผู้พันมีแผลอะไรรึเปล่า”

 

นิชคุณส่ายหน้า นึกเสียใจขึ้นมาที่ไม่มีแผล ไม่อย่างนั้นคงให้คนแถวนี้ทำแผลให้เสียหน่อย

 

“วันนี้...ข...ขอบคุณนะครับ เอ่อ.... ดึกแล้ว ผมนอนก่อนนะครับ”

 

นิชคุณจำใจปิดไฟแล้วเดินไปที่เตียงอย่างใช้ความคิด เขาไม่อยากนอนคนเดียวบนเตียงเลย อุตส่าห์ได้อยู่ด้วยกันทั้งที!

 

อูยองนอนห่มผ้า พยายามปลอบตัวเองว่าแม้โซฟาจะแข็งแต่เมื่อเทียบกับพื้นห้องเรียนที่ค่ายอาสาแล้ว ถือว่าที่นี่ดีกว่าเยอะ

 

 

 

“อูยอง” เสียงทุ้มดังมาจากเตียง

 

“ครับ” อูยองตอบกลับ แต่ยังคงนอนนิ่งไม่ขยับตัว

 

“ถ้าคืนนี้ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ เฉยๆไว้แล้วกัน” เสียงทุ้มบอกเย็นๆฝ่าความมืด

 

“...” อูยองตาค้างเมื่อได้ฟัง

 

“เขาว่ากันว่ามีทหารที่บาดเจ็บตายในห้องพัก กลางดึกมักมีคนได้ยินเสียงรองเท้าคอมแบทเดินในห้องดัง ตึก ตึก”

 

 

 

...พรึ่บ....

 

...หมับ...

 

...ตุ้บ...

 

อูยองคว้าหมอนและผ้าห่มลุกจากโซฟาก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงเดียวกับนิชคุณอย่างว่องไว

 

 

นิชคุณที่นอนหงายอยู่บนเตียง อมยิ้มอยู่ในความมืดเมื่อรู้ว่าแผนของเขาได้ผล “ถ้าขืนใครไป....”

 

“ชู่ววววววววว ไม่ต้องเล่าแล้วผู้พัน ผมไม่อยากฟัง” อูยองส่งเสียงทั้งๆที่ซุกหน้าอยู่กับต้นแขนนิชคุณ ท่าเดิม ท่าประจำตั้งแต่ไปนอนที่ค่ายอาสา

 

ผู้พันหนุ่มนอนอมยิ้มเมื่อในที่สุดอูยองก็มานอนอยู่ข้างๆสมใจ ตาคมที่ชินกับความมืดแล้วมองมาที่อูยอง เส้นผมสีทองปกคลุมศรีษะเล็ก หน้าผากมนเบียดชิดกับต้นแขนเขาทำเอาเขาอิ่มเอิบไปทั้งหัวใจ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกุมมือเล็กไว้

 

!!!

 

อูยองหัวใจเต้นแรงที่จู่ๆก็ถูกกุมมือ

 

นิชคุณนอนนิ่งไม่ได้พูดอะไร เพียงกุมมือเล็กไว้แม้ในใจกังวลว่าอูยองจะดึงมือออกหรือไม่

 

อูยองรับรู้ความอุ่นร้อนจากมือใหญ่ที่ถ่ายทอดความอุ่นไปทั้งตัวเขา คำถามดังขึ้นในหัวว่า นิชคุณทำแบบนี้ทำไม แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้เอ่ยถามดังใจคิด ทั้งๆที่เขาควรจะดึงมือออก แต่ว่า...เขากับนิ่งปล่อยให้มือถูกกุมอยู่อย่างนั้น

 

เขาคล้ายจะรู้สึกพอใจเสียด้วยซ้ำ

 

!!!

 

อูยองหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ผับ เขาถูกจับมือเหมือนกัน แต่ความรู้สึกต่างกัน

 

แค่คนจับมือไม่ใช่นิชคุณ เขาก็ทั้งโมโหทั้งรังเกียจ ทนไม่ได้แม้แค่นาทีเดียว

 

แต่เมื่อเป็นนิชคุณ...ก็รู้สึกดี

 

ดี...จน...ไม่อยากดึงมือออก

 

ไม่รู้ทำไม....แต่เขาไม่รังเกียจสัมผัสของนิชคุณเลย ไม่ว่าจะจับมือถือแขน หรืออิงแอบแบบในรถแท็กซี่ การมีนิชคุณวนเวียนใกล้ๆไม่ได้ทำให้นึกรังเกียจหรือโมโหเฉกเช่นคนอื่นสักนิด มิหนำซ้ำเขากลับรู้สึกอบอุ่นและสบายใจเสียด้วยซ้ำ

 

นิชคุณ...ไม่เหมือนคนอื่น

 

พิเศษกว่าคนอื่น

 

คิดมาถึงตรงนี้หัวใจก็เริ่มเต้นแรง

 

เด็กหนุ่มได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่าเป็นไปได้หรือ เขาไม่ใช่เกย์และไม่เคยชอบใคร เลยไม่ค่อยแน่ใจว่าสิ่งที่รู้สึกอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าอะไร แต่ลึกๆก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า

 

เขา...กำลังจะชอบนิชคุณใช่มั้ย

 

 

นิชคุณนอนหลับตานิ่งก่อนจะยิ้มกับตัวเองในความมืดที่คนข้างๆไม่ได้โวยวายหรือดึงมือออกแต่อย่างใด

 

เท่านี้เอง...ความสุขของเขามีแค่นี้เอง แค่ได้กุมมือเล็กนี้ตลอดไป

 

............

 

บ้านพักทหาร ยามเช้า กรุงโซล

 

แดดอ่อนๆฉายผ่านผ้าม่านบางๆสีครีมเข้ามาในห้อง แสงที่ส่องเข้าตารบกวนการนอนหลับของเด็กหนุ่มผมทอง เด็กหนุ่มขยับตัวเบียดเข้าหาหมอนข้างหนาพร้อมเบียดซุกหน้าเข้าหาไออุ่นอย่างเผลอใผล แรงเบียดทำให้ร่างหนาบนเตียงที่เพิ่งตื่นต้องก้มหน้ามอง ตอนนอนพวกเขานอนหงายเคียงข้างกัน แต่ตอนนี้กลายเป็นอูยองนอนหนุนแขนขวาของเขา พร้อมพาดแขนมาบนท้องของเขา ขาเ