[Fic] All for you : 14

posted on 01 Mar 2016 20:59 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
Chapter 14
 

 

 

เด็กหนุ่มผมทองในชุดสูททันสมัยวิ่งขึ้นมาบนเวที เรียกเสียงโห่ร้องดังลั่นผับในทันที ก่อนที่แดนเซอร์หนุ่มจะวิ่งตามขึ้นมา แสง สี เสียง เอฟเฟกซ์บนเวทีพร้อมใจกันส่งให้เวทีนั้นเป็นที่สนใจของทุกสายตา แต่ถึงแม้แสงสีเสียงจะเจิดจ้าเพียงใดก็ไม่อาจกลบความเจิดจ้าของอูยองบนเวทีได้เลย อูยองยืนนิ่งบนเวที ร่างกายไม่ได้เคลื่อนไหวแต่ก็เพียงพอที่จะสะกดทุกสายตา

 

นิชคุณเองก็เผลอลืมหายใจไปชั่วขณะเช่นกันเมื่ออูยองปรากฎตัวบนเวที แม้ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ 2 ที่เขาเห็นอูยองบนเวทีที่นี่ แต่เขายังตะลึงและหลงใหลเหมือนเดิม

 

ทันทีที่อูยองเปล่งเสียงร้อง ผู้คนในผับก็แทบจะคลั่ง การเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยพลัง อูยองคล้ายมีเวทย์มนต์เสกให้คนในผับสนุกขึ้นได้ทันทีที่เขาขึ้นมาบนเวที ทั้งชายหญิงต่างสนุกไปกับเสียงเพลงและการเคลื่อนไหวของอูยอง ต่างพากันร้องเต้นกันสุดเหวี่ยง บางคนมองอูยองด้วยสายตาหลงใหลเคลิ้มฝัน บนเวทีนั้นอูยองเต็มไปด้วยความมั่นใจ สายตาที่อูยองมองมายังกลุ่มคนในผับเป็นสายตาของผู้กุมอำนาจ เหมือนเสือหนุ่มที่สยบทุกคนไว้แทบเท้า แววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและถือดี อูยองในตอนนี้ต่างกับคนที่ค่ายอาสาเหมือนเป็นคนละคน จู่ๆความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามาในหัวนิชคุณ เพราะแบบนี้สินะ ถึงคิดว่าที่นี่เป็นที่ของมึง’

 

อูยองก้าวย่างช้าๆมาด้านหน้าเวที ก่อนจะยกมือขาวขึ้นลูกไล้ลำคอตัวเองก่อนจะลากมือผ่านไปตามแผ่นอกบางไล่เรื่อยจนถึงหน้าท้องแบนราบ ทำเอาผู้คนในผับแทบคลั่งอีกครั้ง ต่างพากันเบียดเสียดเพื่อแย่งพื้นที่หน้าเวทีหวังที่จะได้เข้าใกล้เสือหนุ่มให้มากที่สุด ผู้พันหนุ่มถึงกับกลืนน้ำตากับภาพตรงหน้าเช่นกัน ก่อนจะกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว อยากจะขึ้นไปคว้าตัวอูยองลงมาจากเวทีเหลือเกิน ไม่อยากให้ใครเห็นท่าทางอูยองแบบนี้เลย โชคดีที่เสียงดนตรีเงียบลง แสงสีเสียงบนเวทีดับสนิท ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองคล้ายจะเรียกสติตัวเองกลับมา แต่เพียงครู่เดียวสปอร์ตไลท์ก็ฉายไปบนเวทีอีกครั้ง เสียงดนตรีแผ่วเบาเริ่มขึ้นอีกครั้ง อูยองถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำทำให้ร่างบางดูบางลงยิ่งกว่าเก่า เด็กหนุ่มยืนนิ่งบนเวทีด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่ชวนหลงใหลที่สุด เพียงแค่อูยองยกยิ้มมุมปากบางๆ เสียงอื้ออึงในผับก็ดังขึ้นทันที รอยยิ้มบางๆของอูยองพาให้ทุกคนนึกฝันว่าอูยองจะยิ้มแบบนั้นให้ตนบ้าง แต่สายตาของเสือหนุ่มที่มองกลุ่มคนด้านล่างกับมีแววเย่อหยิ่งและไว้ตัว แต่นั่นกลับเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวอย่างหนึ่งที่ทำให้คนรู้สึกท้าทายและอยากปราบเสือหนุ่มอยู่ในที เป็นอีกครั้งที่ผู้พันหนุ่มรู้สึกอยากจะขึ้นไปพาตัวอูยองลงจากเวที แม้อูยองจะดูมีเสน่ห์แค่ไหนบนเวที แต่เขาอยากเก็บไว้ดูคนเดียวมากกว่า

 

เสียงดนตรีเงียบลงพร้อมกับแสงไฟหรี่ลง อูยองหันหลังลงจากเวทีเพื่อจะขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นลอย ก่อนจะมีเสียงเอะอะที่ด้านล่าง เพราะชายกลุ่มนึงพยายามจะขึ้นไปแต่ถูกคนของนายซูห้ามไว้

 

“นั่นใคร” นิชคุณถามพลางกวาดสายตาไปรอบๆอย่างสนใจ

 

บาร์เทนเดอร์กระซิบบอก “นั่นก็ลูกค้าวีไอพีของเรา ส่งคนมารอที่นี่ทุกคืนให้คอยรายงานว่าไทเกอร์มารึเปล่า”

 

นิชคุณมองไปยังชายหนุ่มวัยรุ่นที่ใส่สูทแต่งตัวโก้ รอบกายมีชายฉกรรจ์ห้อมล้อม 4-5 คน ในที่สุดจุนซูเจ้าของผับก็เดินออกมาเจรจาด้วยตนเอง ก่อนจะปล่อยให้ชายในชุดสูทเพียงคนเดียวขึ้นชั้นลอยไป ทิ้งผู้ติดตามไว้ด้านล่าง

 

“ที่นี่มีเรื่องตีกันบ่อยมั้ย”

 

“ไม่ครับ ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความปลอดภัย เราห้ามพกอาวุธและอีกอย่างมีคนในเครื่องแบบดูแลร้านเราอย่างดี ไม่มีใครกล้าก่อเหตุหรอกครับ คุณเที่ยวอย่างสบายใจได้เลยครับ” บาร์เทนเดอร์ชี้แจงให้ฟัง

 

นิชคุณยกเบียร์ขึ้นจิบพร้อมวางเงินจำนวนนึงให้กับบาร์เทนเดอร์เป็นค่าตอบแทนสำหรับข้อมูลที่ได้ ตาคมยังคงจ้องไปที่ชั้นลอยอย่างไม่ให้คลาดสายตา ชายแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับอูยอง ใบหน้าฉายรอยยิ้มกว้างพร้อมชวนคุยไม่หยุดปาก หากแต่เด็กหนุ่มทำหน้าเรียบเฉยไม่ยอมสบตาคู่สนทนาเลย ท่าทางแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่ง นิชคุณอดคิดไม่ได้ว่าเพราะคงมีคนพะเน้าพะนอ ตามใจอูยองแบบนี้ล่ะมั้ง อูยองถึงได้แผลงฤทธ์นักเมื่อต้องคอยทำตามคำสั่งของเขา หน้าตาเอาเรื่องของอูยองฉายขึ้นในความคิดทำเอาผู้พันหนุ่มต้องยกยิ้มมุมปาก

 

อูยองนั่งฟังคำโม้โอ้อวดแล้วชักจะรำคาญ ขี้เกียจจะฟัง เด็กหนุ่มลุกไปที่ราวระเบียง ตาเรียวมองไปยังชั้นล่างของร้านก็พบสายตาหญิงชายหลายคู่ที่แหงนมองมาที่เขา บ้างก็โบกมือให้เขา บ้างก็ยกแก้วเหล้าชูให้เขา บ้างก็ส่งยิ้มหวานมาให้ หลายคนหวังเพียงแค่จะได้มีโอกาสพูดคุยกับเขาบ้างเท่านั้น ตาเรียวตวัดกลับมามองแขกวีไอพี นี่ก็เป็นอีกคนที่ทุ่มเงินมากมายเพียงเพื่อจะมีโอกาสได้นั่งคุย นั่งดื่มกับเขา ไม่ได้สนใจเลยว่าเขาอยากดื่มอยากคุยด้วยมั้ย ตาเรียวตวัดไปมองพี่ซูก็พบสายตาวิงวอนให้เขาอดทนต่ออีกสักนิด เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม นี่เขาเห็นว่าพี่ซูช่วยเหลือเขาในหลายเรื่อง ดังนั้นเขาก็ควรจะทนฟังคนโม้ต่ออีกสักสิบนาทีเพื่อพี่ซูแล้วกัน

 

...พรึ่บ...

 

ลูกค้าหนุ่มวีไอพีเดินตามอูยองมาที่ระเบียง

 

“คุณชาย ผมว่า....” จุนซูพยายามจะห้าม สีหน้ามีแววกังวล เขารู้ดีว่าอูยองอดทนเพื่อเขา แต่ถ้าคุณชายคนนี้ยังทำตัวรุกไล่เข้าหาอูยองอย่างนี้อูยองได้เผ่นแน่

 

“ผมขี้เกียจตะโกนคุยน่ะพี่ซู แค่นี้ไทเกอร์คงไม่ว่าอะไร ใช่มั้ยครับ”

 

อูยองนิ่ง ไม่แม้แต่จะชายตาแลไปยังลูกค้าหนุ่มที่อาจหาญมายืนข้างเขา

 

“คืนนี้ไปล่องเรือยอร์ชส่วนตัวของพี่มั้ย พี่จะให้คนเตรียมเรือกับอาหารไว้ให้ ไทเกอร์อยากกินอะไรครับ บอกมาคำเดียวพี่จะหามาให้ทันที”

 

“...” จู่ๆเด็กหนุ่มก็นึกถึงคำพูดของผู้พันหนุ่มขึ้นมาที่ชอบค่อนชอบด่าที่เขาเรื่องมากกินยากอยู่ยาก ถ้าจะให้ตามใจเขาแบบนายคนนี้น่ะหรอ ฝันไปเหอะ! ถ้าเป็นนิชคุณคงจะบังคับให้เขาฝืนกินโน่นนั่นนี่พร้อมกับดุว่าที่เขาไปยอมปรับตัว ติดสบาย

 

“หรือว่าอยากไปชมวิวบนยอดตึก หรืออยากไปไหนบอกพี่ได้เลยนะครับ พี่จัดให้ได้ทุกอย่าง ขอย้ำว่าทุกอย่าง”

 

“...” เด็กหนุ่มนึกเบื่อกับคำโอ้อวดนั่น เงิน...เขาก็มีออกมากมาย ซื้อได้ทุกอย่างเช่นกัน โดยไม่รู้ตัวเด็กหนุ่มเผลอแบะปากออกมาจริงๆ

 

“เอ้า...ไทเกอร์ไม่เชื่อเหรอ งั้นลองบอกมาสิว่าอยากไปไหน อยากทำอะไร พี่เนรมิตรได้หมด จริงๆนะครับ” ไม่พูดเปล่า มือไวยื่นมาคว้าข้อมือเล็กไว้อย่างย่ามใจ

 

“..” นายซูแทบตาถลนที่เห็นแขกวีไอพีใจกล้าขนาดนี้

 

“ผมจะกลับแล้ว” อูยองบอกหน้านิ่ง พลางดึงมือออกอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเกลียดพวกมือไว ฉวยโอกาสที่สุด

 

“อะไรกัน เราเพิ่งคุยกันเอง ให้พี่เลี้ยงเหล้าก่อนนะ” ชายหนุ่มยัดเยียดแก้วเหล้าใส่มืออูยอง พร้อมใช้ฝ่ามือตัวเองกุมมืออูยองไว้ ไม่ยอมปล่อย

 

อารมณ์กรุ่นแล่นริ้วขึ้นมาทันที รู้สึกขยะแขยงสัมผัสที่มือ พาให้ความอดทนสิ้นสุดจึงจงใจสะบัดแก้วเหล้าใส่คนข้างๆ

 

...พรึ่บ...

 

...ซู่ววว....

 

เหล้าในแก้วกระฉอกไปโดนเสื้อสูทของแขกวีไอพี

 

“พี่ซูผมไปนะ” อูยองบอกพลางหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดมือข้างที่ถูกจับด้วยความรังเกียจสัมผัสเมื่อครู่ก่อนจะโยนทิ้งไว้บนโต๊ะ ตาเรียวไม่แม้แต่จะแลเหลือบไปทางคนฉวยโอกาสสักนิด เขาทั้งโกรธทั้งหัวเสีย นึกว่ามาที่นี่จะได้ปลดปล่อยและสนุกเหมือนเคยแต่ก็ต้องมาอารมณ์เสียเพราะคนขี้โม้ชอบลวนลามเสียก่อน

 

“เอ่อ...ไทเกอร์...ทำเสื้อพี่เลอะ....”

 

“บิลมาเก็บที่ผม” พูดจบอูยองก็เดินลงจากชั้นลอยแล้วอ้อมไปออกด้านหลังร้าน ปล่อยให้พี่ซูและพรรคพวกกันไม่ให้คนขี้โม้ตามเขาออกมา เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเสียงเอะอะที่ด้านหลัง

 

ภาพตรงหน้าคือผู้ชายขี้โม้คนนั้นพร้อมด้วยคนติดตามที่กำลังจ้องหน้ากับคนของพี่ซู ท่าทางเหมือนจะมีเรื่องกัน นายซูยืนประจันหน้ากับคนขี้โม