[Fic] All for you : 13

posted on 17 Feb 2016 20:42 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
Chapter 13
 
 
 
 
 

หน่วยแพทย์ ยามเที่ยง

 

แทคยอนเจออูยองระหว่างทางออกจากค่ายฝึกทหารหลักสูตรพิเศษ จึงเรียกให้ติดรถมาด้วยกัน พอมาถึงคนทั้งคู่ก็ลงรถ

 

“มาด้วยกัน?” นิชคุณถามขึ้นลอยๆ เมื่อเห็นอูยองลงมาจากรถผู้กองหนุ่ม

 

อูยองรับรู้ถึงตาคมที่มองมาทางเขาและแทคยอน จึงเสมองไปทางอื่นเพราะรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

 

“ครับ พอดีเจอเด็กผู้พันเดินป้อแป้อยู่ข้างทาง ขอติดรถมาด้วย เห็นแล้วสงสารก็เลยเก็บขึ้นรถมา” แทคยอนบอกยิ้มๆ จงใจเรียกเด็กผู้พันเสียด้วย ไม่สนใจตาขวางๆของผู้พันหนุ่มสักนิด

 

ตาเรียวตวัดมองผู้กองกวนประสาท “ใครขอติดรถ! ผู้กอ.....”

 

“พวกที่หลักสูตรถามหาผู้พันน่ะ อยากให้ผู้พันไปสอนบ้าง” แทคยอนรีบเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นอูยองอ้าปากเตรียมจะด่าเขา

 

“ช่วงนี้กูยุ่งๆ กำลังเคลียร์งาน ไม่ว่างว่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็จะไปโซลอีกละ” ถึงจะตอบแทคยอนแต่ตาคมกลับมองมาที่เด็กหนุ่มผมทอง

 

อูยองถามด้วยเสียงตื่นเต้น “โซล! ผมไปด้วยสิ พรุ่งนี้วันเสาร์ ผมไม่มีฝึก”

 

นิชคุณเองก็ตกใจเช่นกัน อูยองจะตามไปด้วยอ่ะนะ

 

“จะไปทำไม” นิชคุณถามขึ้น

 

“ผมมีของหลายอย่างที่อยากได้แต่ไม่ได้เอามา ตอนแรกนึกว่าจะมาซื้อที่นี่แต่ที่นี่ไม่มีอ่ะ”

 

“ที่ขนมาหลายกระเป๋านั่นยังไม่พออีกหรอ นายมาแค่ไม่กี่เดือนเอาแค่ของจำเป็นก็พอ” นิชคุณจำได้ว่าเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบที่ห้องอูยอง

 

“นั่นไง! ผมยังขาดของจำเป็นอีกหลายอย่าง! ผม...ขอยืมมือถือผู้พันหน่อยสิครับ” อูยองถือโอกาสโมเมรวบรัดเสียเลย

 

“ไม่มี” ตอบสั้นๆ

 

“ห๊า! คนอะไรไม่มีมือถือ!” อุทานอย่างลืมตัว เพราะนี่มันยุค 4G แท้ๆ ยังมีคนที่ไม่มีแม้แต่มือถืออีกหรอ

 

“แล้วคนอย่างนายมีมั้ยล่ะ! มือถือน่ะ!” นิชคุณสวนเข้าให้

 

อูยองหน้างอ ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองขึ้นเสียงใส่นิชคุณ “ผมมี! แต่....ผมทิ้งไว้ที่โซล”

 

“แล้วทิ้งไว้ทำไม ทำไมไม่เอามา!”

 

“ก็คิดว่าคนแถวนี้จะมีน่ะสิ! แล้วนี่ถ้ามีเรื่องด่วนจะทำยังไงครับ”

 

“ก็...ใช้วอ” นิชคุณบอกพลางชี้ไปที่วิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ที่เอว

 

!!!

 

“ในป่าในเขา พื้นที่ประสบภัยบางที่ก็ไม่มีสัญญาณมือถือ นายพกไปก็หนักเปล่าๆ สิ่งจำเป็นคือวิทยุสื่อสารแบบนี้”

 

อูยองเถียงไม่ออก เพราะมันก็จริงอย่างที่นิชคุณพูด แต่เรื่องอะไรจะยอมง่ายๆ เด็กหนุ่มแถต่อ “สัญญาณโทรศัพท์ครอบคลุมทั่วประเทศแล้วเหอะ”

 

“ลองมั้ย จะพาไปทิ้งกลางป่าดู”

 

“ก...ก็...”

 

“ฮัลโหล!! ยังมีคนยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ คือว่า....ไม่ได้มีกันสองคนนะคร้าบ” ผู้กองหนุ่มพูดพลางชูมือโบกไปมา

 

เด็กผมทองตวัดตาเรียวมองผู้กองหนุ่มพร้อมคาดโทษ

 

ผู้พันหนุ่มยกมือขึ้นเสยผม แก้เก้อกับคำแซวของผู้กองหนุ่ม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ที่โต๊ะฉันมีโทรศัพท์ ไปใช้ที่ห้องฉันแล้วกัน” พูดจบก็ก้าวนำออกไปอย่างฉับไวตามสไตล์

 

ตาเรียวตวัดมองผู้พันหนุ่ม แม้จะดีใจที่นิชคุณยอมให้ไปด้วยและให้ใช้โทรศัพท์แต่ก็ยังเก็บอาการ สงวนท่าที ก่อนจะรีบก้าวตามผู้พันหนุ่ม

 

ผู้กองยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ ไม่บ่อยนักที่จะเห็นนิชคุณต่อล้อต่อเถียงกับใครแบบนี้ และจะมีสักกี่คนที่กล้าต่อคำกับผู้พันหนุ่มโดยไม่เกรงกลัวเช่นนี้

 

เด็กผู้พันคนนี้ ไม่ธรรมดา!

 

..

 

....

 

 

“ผู้พัน แล้วเครื่องจะไปลงที่ไหนอ่ะครับ” อูยองถามเมื่อพวกเขาเข้าห้องทำงานของนิชคุณแล้ว

 

“กองพันทหารราบที่ 2 ถามทำไม”

 

“ก็ผมจะได้ให้คนมารับถูกไงครับ อ่อ...แล้วบ้านพักผู้พันอยู่ที่ไหนครับ ผมจะได้ไปถูก”

 

“นายไม่กลับไปนอนบ้านล่ะ” เพราะคิดว่าบ้านอูยองน่าจะสะดวกสบายกว่าบ้านพักทหาร

 

อูยองไม่มีบ้านตั้งแต่พ่อแม่เขาจากไป ลุงจางก้าวเข้ามาอาศัยและทำให้บ้านของเขากลายเป็นบ้านท่านนายพลจาง! “ก็แล้วผมพักกับผู้พันไม่ได้หรอครับ ไหนๆก็ไปด้วยกันแล้วพักด้วยกันไม่ได้หรอ”

 

นิชคุณขมวดคิ้ว ไม่มีเหตุผลอื่นที่อูยองจะไปพักกับเขานอกจาก “ทำไมต้องปิดท่านนายพล”

 

“...” อูยองถอยหลังไป 2-3 ก้าว รู้สึกประหม่ากับตาคมของนิชคุณที่มองมาอย่างจับผิด

 

“นายต้องบอกเหตุผลก่อนว่าทำไมต้องปิดท่านนายพล” นิชคุณคาดคั้น หลายครั้งแล้วที่อูยองแสดงอาการไม่ถูกกับท่านนายพลจางทั้งๆที่มีศักดิ์เป็นลุง ท่าทางอูยองมีพิรุธชวนสงสัย

 

“...”

 

“ถ้าฉันต้องเข้าไปวุ่นวายด้วยฉันก็ควรจะรู้เหตุผลไม่ใช่หรอ เล่าความจริงมา!” น้ำเสียงที่เอ่ยไม่ดุ แต่จริงจัง

 

เพราะคิดว่าถึงโกหกนิชคุณก็คงจับได้ไม่เร็วก็ช้า นิชคุณไม่ใช่คนโง่ อูยองจึงเลือกที่จะบอกความจริง...แต่...แค่บางส่วน เพราะเขาก็ยังไม่รู้จักนิชคุณดีพอ “คือ...ผม...มีข้อตกลงบางอย่างกับลุงจาง ถ้าลุงจางรู้ว่าผมกลับโซลก็เท่ากับผมแพ้ ผมแพ้ไม่ได้ครับ!”

 

“ข้อตกลงอะไร!” นิชคุณทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะทำงาน มองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้อง

 

อูยองยังคงเมินไปทางอื่น เขาไม่ค่อยชอบสายตานิชคุณเวลาจ้องตรงๆแบบนี้เลย มันดูกดดัน จับผิดจนทำเอาเขาประหม่า ไม่มั่นใจในตัวเองเลย

 

“อูยอง”

 

“ผม...อยากไปเรียนต่อปริญญาตรีที่อเมริกาแต่ลุงจางจะให้ผมเรียนต่อในโซล ลุงจางเลยให้ผมพิสูจน์ว่าผมไม่กลัวความลำบาก ผมดูแลตัวเองได้โดยการมาอยู่กับผู้พันที่ค่ายทหาร 3 เดือน ถ้าผมทำได้ ผมถึงจะได้ไปอเมริกา”

 

“...” นิชคุณยังคงมองอูยองอย่างค้นหา

 

“ผมพูดเรื่องจริงนะครับ” อูยองยืนยัน แต่ไม่ได้บอกว่าเขาพูดไม่หมด เรื่องบางเรื่องพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ

 

นิชคุณกอดอกฟังแล้วคิดตาม เรื่องแค่นี้เองหรอ ท่านนายพลไม่อยากให้อูยองไปเรียนเมืองนอกเลยให้มาอยู่กับเขาแถมสั่งให้เขาฝึกอูยองให้หนักจนทนไม่ไหวอีก ทำไมท่านนายพลถึงไม่อยากให้อูยองไปเมืองนอก ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้ เรื่องแค่นี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย ความสัมพันธ์ของอูยองกับลุงจางห่างเหินและไม่ถูกกันเกินกว่าจะเป็นลุงเลิฟกับหลานรัก แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้หลังงานเลี้ยงของกองทัพ เขาจะไปหาเพื่อนที่หน่วยข่าวกรองคงจะได้คำตอบ

 

“โน่น! โทรศัพท์ แล้วนี่ที่อยู่บ้านพักฉัน”

 

“ขอบคุณครับ”

 

นิชคุณยืนมองหน้าจอโทรศัพท์ว่าเบอร์ปลายทางที่อูยองกดนั้นเบอร์อะไร

 

“พี่จุนซูหรอ ผมไทเกอร์นะ”

 

ผู้พันหนุ่มสะดุดหูกับชื่อจุนซู เขาไม่เคยได้ยินอูยองพูดถึงชื่อนี้มาก่อน อูยองเรียกว่าพี่แต่อูยองเป็นลูกคนเดียวนี่นา แล้วอะไรนะ!?! ไทเกอร์!?! เสืออะรายยยยยยย ชายหนุ่มนึกถึงตอนอูยองแผลงฤทธิ์ใส่เขา ดูยังไงก็เหมือนลูกแมวซนๆ ไม่ใช่เสือหนุ่ม ไม่ใช่แม้แต่จะเป็นลูกเสือ! สำหรับเขาอูยองเป็นลูกแมวน้อยมากกว่า

 

“พรุ่งนี้พี่หารถมาให้ผมที่กองพันทหารราบที่ 2 ตอน 9 โมงนะ อ้อ...ผมขอรถธรรมดาๆนะพี่ ไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมอยู่โซล แล้วก็หาโทรศัพท์มือถือพร้อมเบอร์ใหม่ให้ผมด้วยเครื่องนึง เดี๋ยวผมจ่ายให้”

 

นิชคุณฟังอูยองคุยโทรศัพท์อย่างใช้ความคิดโดยที่เด็กหนุ่มไม่รู้ตัวเลย

 

“มึงแวะมาผับกูด้วยนะ ช่วงนี้ยอดตก มาช่วยกูเรียกแขกหน่อยสิวะ” จุนซูบอก

 

“ผมไม่อยากให้ที่บ้านรู้อ่ะพี่”

 

“เออน่า กูปล่อยข่าวแค่ว่าแขกพิเศษละกัน ไม่เอ่ยชื่อมึง โอเคมั้ย”

 

“อืม” อูยองจำใจรับปาก

 

“เรื่องของเดี๋ยวกูจัดการให้ ไม่ต้องห่วง อยากได้อะไรอีกมั้ยครับท่าน”

 

“แค่นี้นะพี่ ผมต้องไปแล้ว พรุ่งนี้เจอกันนะ”

 

อูยองกดวางสาย ก่อนจะหันมามองผู้พันหนุ่ม “ขอบคุณครับ งั้น...ผมไปละ”

 

ผู้พันหนุ่มมองตามหลังอูยองที่เดินจากไป พลันเคาะนิ้วบนแป้นพิมพ์ทำการค้นหาข้อมูลของคนชื่อจุนซูและเบอร์มือถือของเจ้าหมอนั่นจากฐานข้อมูลกองทัพทันที หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฎรูปนาฬิกาทรายแสดงสถานะว่ากำลังประมวลผลอยู่ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าไอ่หมอนี่เป็นใคร เกี่ยวข้องยังไงกับอูยองกันแน่!

 

ไม่นาน

 

หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฎผลการค้นหา ตาคมอ่านทุกตัวอักษรอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่พลาดข้อมูลใดไป

 

...................

 

.......................................

 

 

กรมยุทธ์ศาสตร์

 

เฮลิคอปเตอร์ทหารจอดรอที่ลานจอดกลางสนาม เสียงใบพัดและเครื่องยนต์ดังพร้อมกับลมแรงทำเอาอูยองต้องหรี่ตา ด้านหลังอูยองมีทหารอีก 2-3 นายยืนถือสัมภาระและให้การช่วยเหลือ ผู้พันหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารแขนสั้นยืนเคียงข้างเด็กหนุ่มผมทอง ชายหนุ่มหันหน้ามาทางอูยองพร้อมพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าให้อูยองตามเขาไปที่เฮลิคอปเตอร์ เขาเคยแต่นั่งเครื่องบินส่วนตัวไม่เคยนั่งเฮลิคอปเตอร์มาก่อน นี่เป็นการนั่งเฮลิคอปเตอร์ครั้งแรกของอูยอง เขาก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้ มือใหญ่ของนิชคุณแต่บนแผ่นหลังเล็กก่อนจะตบเบาๆทำให้รู้สึกอุ่นใจและมั่นใจขึ้นอย่างประหลาดว่าเขาคงปลอดภัยจากเจ้าใบพัดยักษ์นี่แน่ๆ

 

 

“ไป!” เสียงทุ้มตะโกนบอกแข่งกับเสียงเครื่องยนต์

 

อูยองขยับขาเมื่อนิชคุณเริ่มวิ่งเหยาะๆ เด็กหนุ่มก้มตัววิ่งโดยมีผู้พันหนุ่มชะลอฝีเท้าเคียงข้าง มือใหญ่เลื่อนจากแผ่นหลังขึ้นมาวางบนกลุ่มผมสีทองทำให้เด็กหนุ่มมั่นใจและอุ่นใจขึ้นอีกเยอะ ผู้พันหนุ่มส่งให้อูยองขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปก่อนแล้วตัวเองค่อยปีนตามขึ้นไปนั่งเคียงข้าง อูยองเหลียวมองไปรอบตัวด้วยความตื่นเต้น พลันหูฟังก็ถูกครอบลงมาที่ศรีษะ เด็กหนุ่มช้อนตาขึ้นมองก็พบว่านิชคุณเป็นคนสวมหูฟังให้เขา จากนั้นมือใหญ่ก็เลื่อนมาใส่สายเข็มขัดนิรภัยให้เขาอย่างว่องไว โดยที่นิชคุณยังไม่ได้จัดการตัวเองเลย ไม่รู้ว่าเพราะความใกล้ชิดตอนนี้ หรือเพราะการดูแลใส่ใจของนิชคุณยามนี้ที่ทำเอาหัวใจอุ่นขึ้นจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่นั่งนิ่งยอมให้อีกคนดูแลเหมือนเขาเป็นเด็กไม่ประสีประสา

 

หลังจากที่ทุกคนคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย นิชคุณก็ส่งสัญญาณ คนขับถึงได้จัดการเตรียมนำเครื่องขึ้น ช่วงจังหวะที่เฮลิคอปเตอร์กำลังขึ้นสู่ท้องฟ้า อูยองรู้สึกว่าเครื่องมันสั่นทำเอาเขากลัวเลยเผลอเบียดเข้าหาผู้พันหนุ่ม นิชคุณคงพอรู้จึงเอื้อมมือจับเข่าเขาไว้ เด็กหนุ่มเบือนหน้าไปมอง ตาเรียวสบตาคมดำสนิทที่มองมา ความดำสนิทลึกลับที่เขาเคยกลัวยามนี้กลับทำให้เขาสงบลงได้อย่างประหลาด

 

 

...จะปกป้องไปตลอด...

 

คำพูดครั้งเดียวในวันนั้น ก้องในหัวเขาตอนนี้

 

 

จนเมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอดสนิท นิชคุณพยักหน้าให้อูยองก่อนจะเป็นฝ่ายนำออกจากเฮลิคอปเตอร์ ผู้พันหนุ่มหยุดยืนรอเด็กหนุ่มผมทองแล้วจึงวิ่งออกมาพร้อมกัน พอพ้นระยะใบพัด นายทหารอีกนายที่ยืนรอรับอยู่ก็ทำความเคารพผู้พันหนุ่มแบบทหารและผายมือไปยังรถที่จอดรออยู่ไม่ไกล เด็กหนุ่มผมทองเดินเคียงข้างผู้พันหนุ่มเพื่อไปขึ้นรถยนต์ อูยองเหลียวกลับไปมองเฮลิคอปเตอร์อีกครั้งก็พบว่านายทหารที่เขาเห็นเมื่อครู่หยิบกระเป๋าสัมภาระของเขาและนิชคุณลงมาด้วย เขารู้สึกยืดนิดๆที่มากับนิชคุณเพราะทหารหลายนายต่างให้ความเคารพและนอบน้อมกับนิชคุณเหลือเกิน เขาเองก็พลอยได้รับอานิสงฆ์ไปด้วย มีคนตามดูแลหิ้วกระเป๋าให้ค่อยเหมือนเมื่อตอนเขาอยู่ที่โซลหน่อย แต่ที่นั่นเพราะเขามีเงินแจกจ่ายจึงมีคนติดสอยห้อยตามอำนวยความสะดวก

 

นิชคุณในชุดเครื่องแบบทหารแขนสั้นเดินไปคุยกับนายทหาร ตอนแรกนายทหารเป็นฝ่ายพูดเล่าแต่ในตอนหลังนิชคุณเป็นฝ่ายพูด อูยองยืนรอโดยเว้นระยะห่างไว้ตามมารยาท ตาเรียวกวาดมองไปรอบๆบริเวณ แม้วันนี้จะเป็นวันเสาร์หากแต่มีนายทหารแต่งตัวในเครื่องแบบกันให้ขวัก คาดว่าคงจะมีงานอะไรสักอย่างแน่ๆ

 

“อูยองตามมา” นิชคุณเอ่ยขึ้น ขายาวก้าวฉับไวตามสไตล์ไปยังรถเอสยูวีที่จอดอยู่ไม่ไกล นิชคุณเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย

 

อูยองเลยเดินไปนั่งข้างคนขับทันทีอย่างรู้หน้าที่

 

เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูกองพัน รถสปอร์ตสีแดง และรถซีดานธรรมดาๆสีดำจอดรออยู่ไม่ไกล ทันทีที่นิชคุณจอดรถอูยองก็เปิดประตูลงไปทันที เจ้าของรถสปอร์ตสีแดงก็เปิดประตูลงมาเช่นกันเมื่อเห็นอูยอง

 

 

นิชคุณเพ่งมองไปยังเจ้าของรถสปอร์ตที่มีคนชุดดำตามติดมาด้วย 3 คนด้านหลัง ชายหนุ่มเจ้าของรถสปอร์ตอยู่ในชุดเสื้อยืดลวดลายฉวัดเฉวียนและกางเกงยีนส์เอวต่ำสีแสบตา จนเจ้าตัวเข้าใกล้และถอดแว่นตาดำออกนั่นแหละเขาถึงได้เห็นใบหน้าของชายคนนี้ว่าคือ.....จุนซู เขารู้เพราะหลังจากที่อูยองใช้โทรศัพท์เขาวันนั้น นิชคุณก็ค้นหาข้อมูลของคนที่ชื่อจุนซูจากฐานข้อมูลทหาร ข้อมูลและรูปของจุนซูปรากฎชัดว่ามีหน้าตาและประวัติยังไง

 

“ไทเกอร์ ไม่เจอกันนานเลยนะ คล้ำไปนะมึง” จุนซูเดินเข้ามาตบไหล่ทักทายหนุ่มรุ่นน้อง

 

“พี่ซู นั่นรถที่พี่หาให้ผมใช่มั้ย แล้วโทรศัพท์ผมล่ะ” อูยองไม่ตอบแต่เอ่ยถามถึงรถสีดำนั่นแทน

 

“แล้วที่สัญญาว่าจะไปผับ อย่าเบี้ยวล่ะ!” ซูโยนโทรศัพท์มือถือให้อูยอง

 

“ไม่เบี้ยวหรอกน่า ขอบคุณพี่มากที่จัดการให้ เรื่องเงินเดี๋ยวคืนนี้ผมเคลียร์ให้ ผมไปล่ะ”

 

ซูพยักหน้าให้อูยองพลางมองสบตาคมดำสนิทของทหารหนุ่มที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร “เฮ้ย มึงจะไม่แนะนำให้กูรู้จักนายทหารคนนี้หน่อยหรอ”

 

อูยองถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะแนะนำอย่างเสียไม่ได้ “ผู้พันนิกคุนที่ผมไปพักด้วย ผู้พันครับ นี่พี่จุนซู รุ่นพี่ผม”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ นี่นามบัตรผม ถ้าผู้พันอยากพักผ่อนก็แวะไปได้นะครับ ร้านผมมีนายทหารไปพักผ่อนบ่อยๆ”

 

นิชคุณรับนามบัตรมาโดยไม่คิดจะดู ข้อมูลพวกนี้เขาพบจากฐานข้อมูลทหารหมดแล้ว

 

“ผู้พัน ผมไปนะครับ” อูยองหันมาบอก

 

นิชคุณเพียงแค่พยักหน้ารับแล้วก้าวขึ้นนั่งหลังพวงมาลัยตามเดิม ชายหนุ่มรอจนแน่ใจว่าอูยองขึ้นซีดานธรรมดาไปคนเดียว แล้วพารถแล่นฉิวจนหายไปจากสายตา ชายหนุ่มกำลังคิดว่าอูยองทำอะไรผิดบ้าง ในเมื่ออายุเพียง 17 ปีเท่านั้น ยังเข้าผับไม่ได้แต่นายซูก็ปล่อยให้อูยองขึ้นไปวาดลวดลายบนเวที แล้วตอนนี้อูยองก็กำลังขับรถทั้งๆที่ยังไม่มีใบขับขี่เลย ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เขาไม่มีเวลามากนัก ต้องกลับเข้าไปร่วมงานเลี้ยง ไว้หลังงานเขาจะไปพบเพื่อนหน่วยข่าวกรอง เรื่องที่เขาสงสัยทั้งหลายน่าจะมีความกระจ่างขึ้น

 

.........

 

ผับหรู กลางกรุงโซล

 

เสียงดนตรีและแสงไฟช่วยทำให้ค่ำคืนที่เงียบเหงาและน่าเบื่อกลายเป็นค่ำคืนที่ครื้นเครงและซุกซนกับนักท่องราตรี สาวสวยหนุ่มหล่อแต่งตัวดีในร้านยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในเทพนิยายแห่งความฝัน พนักงานในร้านยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายให้ความเป็นมิตรจนแขกในร้านรู้สึกถึงความเป็นกันเอง

 

นิชคุณยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มพลางนึกถึงเรื่องที่เพิ่งคุยกับเพื่อนเมื่อบ่าย เพื่อนที่อยู่หน่วยข่าวกรองได้สืบเรื่องราวของนายพลจางตามที่เขาไหว้วาน

 

“ท่านนายพลจางก็เหมือนนายทหารใหญ่ทั่วไป พอมีอำนาจก็เริ่มใช้อำนาจในทางไม่ชอบเพื่อให้ได้เงิน นายพลจางร่วมมือกับนักธุรกิจคนนึงสร้างกิจการอาบอบนวดชื่อดัง นักธุรกิจลงเงิน นายพลจางลงอำนาจ ตำรวจในท้องที่ไม่กล้าแตะต้องธุรกิจค้ามนุษย์และยาเสพติดในสถานบันเทิงนี้ แรกๆก็ร่วมมือกันดีแต่เมื่อผลประโยชน์มันมากขึ้นก็เริ่มมีปัญหาไม่ลงรอยกัน นักธุรกิจเลยประกาศถอนหุ้นเพราะรู้ดีว่านายพลจางไม่มีเงินมากขนาดจะซื้อหุ้นเพื่อรักษาสถานบันเทิงแห่งนี้ได้ แต่บังเอิญเหลือเกินที่น้องชายนายพลและน้องสะใภ้เสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทิ้งห้างสรรพสินค้าจางและลูกชายวัย15ไว้กับสมบัติกองโตที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่มีวันหมด นายพลจางฉวยโอกาสนั้นเข้ามาเป็นผู้ปกครองของเด็กคนนั้น แล้วเบิกจ่ายเงินที่ควรใช้ในการเลี้ยงดูเด็กนั่นเพื่อซื้อหุ้นของสถานบันเทิงนั่น รวมถึงนำมาใช้จ่ายในเรื่องส่วนตัวของตัวเองด้วย”

 

“ห้างสรรพสินค้านั่น วันนึงวันนึงมึงว่า...เงินจะสะพัดเท่าไหร่วะ” นิชคุณเอ่ยถาม ถึงเขาจะไม่ได้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในโซลก็ตาม แต่เขาก็รู้จักห้างนี้เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นห้างหรูระดับห้าดาวของโซล

 

“กูว่า....วันนึงคงหลายล้านล้านวอนว่ะ เพราะมีแต่พวกคนรวยๆไปเดิน มึงรู้มั้ย กาแฟแก้วเดียวหมื่นวอนเชียวนะเว้ย!

 

“แล้ว...มันเกี่ยวอะไรกับการที่นายพลจางต้องไม่อยากให้อู...เอ่อ...เด็กคนนั้นเดินทางไปต่างประเทศด้วย”

 

“ไปต่างประเทศ?

 

“อืม”

 

 

“...”

 

“...”

 

“มรดก!

 

“มรดก!

 

นิชคุณและเพื่อนพูดขึ้นพร้อมกัน

 

 

“กูก็ว่างั้น เพราะเด็กนั่นเป็นคนเดียวที่เชื่อมโยงท่านนายพลจางกับมรดกหลายล้านวอน แต่กูไม่ชัวร์นะ เพราะกูหาข่าวแต่เรื่องท่านนายพลเท่านั้น”

 

“แล้วตอนนี้หนี้สินท่านนายพลมีอยู่เท่าไหร่วะ แล้วใครเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่”

 

“รายละเอียดคร่าวๆของยอดหนี้และเจ้าหนี้อยู่ในซอง นี่กูเช็คคร่าวๆนะมึง”

 

 

 

บาร์เทนเดอร์ยื่นเบียร์แก้วที่สองให้หนุ่มหล่อแปลกหน้าที่ยืนจิบเบียร์อยู่เงียบๆที่มุมบาร์ แม้จะมีหญิงสาวสวยหลายคนเข้ามาคุยด้วยเรื่อยๆแต่ชายหนุ่มก็ดูจะไม่สนใจ ยังคงกวาดตามองไปรอบๆร้านคล้ายมองหาใคร

 

“ยังไม่มาหรอกครับ ผมได้ยินว่าเกือบเที่ยงคืนน่ะครับ” บาร์เทนเดอร์เอ่ยขึ้น

 

นิชคุณเลิกคิ้วขึ้น เป็นเชิงถาม

 

“ก็คุณมารอพบใครล่ะครับ” บาร์เทนเดอร์ถามยิ้มๆ เหมือนรู้

 

นิชคุณแกล้งยิ้มแทนคำตอบรับ ก็ถ้าคิดจะหาข่าวก็ควรเออ-ออไปกับคนอื่น เปิดโอกาสให้เขาเล่าแล้วก็ทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี “รู้ได้ไง”

 

“พี่ซู เอ่อ...เจ้าของที่นี่น่ะครับ แจ้งกับแขกขาประจำตั้งแต่เมื่อวานว่าจะมีเซอร์ไพรส์วันนี้น่ะครับ ดูสิ วันนี้เลยมีลูกค้ามากันให้แน่นเลย ใครๆก็มารอดูเซอร์ไพรส์ทั้งนั้น”

 

นิชคุณกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะถาม “ทุกทีที่นี่คนน้อยหรอ”

 

“ก็เริ่มบางตาลงตั้งแต่ไทเกอร์หายไปน่ะครับ วันนี้แขกหลายคนคาดว่าไทเกอร์จะมา เพราะ...โน่น...ดูชั้นลอยนั่นสิครับ”

 

นิชคุณกลั้นยิ้มเมื่อได้ยินชื่อไทเกอร์ ภาพแมวน้อยอูยองขนทองก็ปรากฎในหัว ตาคมมองไปที่ชั้นลอยที่ว่างเปล่าแต่มีการกั้นเชือกแดงเส้นใหญ่ไว้ไม่ให้ใครขึ้น ชายหนุ่มยังคงกวาดตามองไปทั่วร้าน ยิ่งดึกคนยึ่งคึกคัก

 

บาร์เทนเดอร์ยังคงอธิบายต่อ “โซนนั้นปกติจะเปิดให้ลูกค้าวีไอพีเพื่อความเป็นส่วนตัว แต่จะถูกปิดก็ต่อเมื่อไทเกอร์มาเท่านั้น วันนี้ชั้นลอยปิด ลูกค้าเลยเดากันว่าเซอร์ไพรส์ที่ว่าอาจจะเป็นไทเกอร์กลับมาก็ได้”

 

แต่แล้วเสียงดนตรีทั้งหมดก็เงียบดึงความสนใจของทุกคนว่าจะเริ่มการแสดงเซอร์ไพรส์ แสงไฟที่หรี่ลงกระตุ้นให้เกิดความสนใจใคร่รู้มากขึ้น ก่อนที่สปอร์ตไลท์ดวงใหญ่จะฉายไปที่เวที พร้อมกับเสียงดนตรีที่กระหึ่มขึ้น

 

 

 

TBC

*********************************

HusWife & The Gang

 

ผู้พันตอนนี้มาแบบอุ่นๆ ดูแลปกป้องน้อง ตอนนี้ไม่ค่อยอิ๊งอ๊างเท่าไหร่นะคะ แ่ต่น้องบนเวที ลุคนี้ เซะกุซี่ มั่นใจ สตรอง มากกกกกก  // ไทเก้อออออออออ ลูกเสือน้อยน๊าาาาาาา ไม่ใช่ลูกแมวน้อย // จุนซู มีบทแล้วน๊าาาาาาาา เป็นพี่แสนดีขอบงน้องอีกแล้ว เรื่องไหนเรื่องไหน ซูก็ต้องเป็นพี่ชายของน้อง 555

 

ขอบคุณที่ติดตาม และคอมเมนท์ค่ะ Have a Khunday ค่ะ

 

 

 

edit @ 17 Feb 2016 21:08:50 by HusWife & The Gang

Comment

Comment:

Tweet

? ?อนนี้ชอบที่ผู้พันดูแลน้องตอนขึ้นเฮลิคอปเตอร์อย่างดี แบบไม่กลัวโดนลูกน้องเม้าท์เล้ยยยย อยู่กันตั้งหลายคน :) ? ?ีใจจังที่น้องคุณรู้เรื่องเร็วจะได้ปกป้องช่วยเหลือน้องจากลุงได้ ผู้พันคุณสู้ๆ นะคะ ชอบใจที่เรื่องนี้น้องคุณก็ใหญ่จริง ไม่ได้ร่ำรวยเงินทอง แต่เส้นสายในการหาข่าวน้องไทเกอร์ พี่แกปึ้กจริงๆ ค่ะ น่านับถือๆ ปกป้องน้องไทเกอร์ไปตลอดนะคะน้องคุณ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มาให้อ่านกันนะคะ สนุกมากๆ เลย

#11 By love-khunyoung (114.109.148.134) on 2016-04-21 11:45

( ??อแอบเม้าท์ว่า exteen ระบบ comment ประหลาดมากค่ะ เม้นท์ผ่านมือถือ ipad อะไรไม่ได้เลย ลองหลายครั้งมากจนต้องมาใช้คอมฯ บ้าน ทุ่มเทมาก เพราะชอบฟิคคุณรสจริงๆ มีทางไหนให้ติดตามคุณรสอีกมั้ยคะ? อิอิ >.

#10 By love-khunyoung (114.109.148.134) on 2016-04-21 11:44

ผู้พันจะเหวี่ยงแค่ไหนนะ ถ้าเห็นเด็กผู้พันไปวาดลวดลายยั่วยวนขนาดนั้น อ๊ากกกกกก อยากบอกว่าดีใจที่สุดที่เด็กผู้พันกลับมา คนแต่งคุณด้งเก่ง เหลือน้อยมาก อย่าทิ้งเด็กผู้พันนะ เปิดจองฟิคเลยนะ จะหยอดกระปุกรอ ไฟท์ติ้งงง

#9 By PeN (223.205.247.197) on 2016-02-27 12:21

ผู้พันเอาใจใส่ ดูแลเด็กได้ดี แลดูอบอุ่น ผู้พันเริ่มสืบเรื่องคุณลุงแระ หวังว่าความจริงปรากฏ ผู้พันจะช่วยเด็กน้อยได้สำเร็จน๊า เดี๋ยวผู้พันจะได้เห็นเด็กน้อยวากลวดลายบนเวทีแระ งานนี้จะเกิดอาการหวงมั๊นอ่ะ ดูท่าเด็กน้อยจะฮอทมากซะด้วย คิคิ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

#8 By khundong on 2016-02-24 17:50

ชอบจัง อยากอ่านต่อค่ะ เขียนต่อเร็วๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

#7 By tar (27.130.104.73) on 2016-02-23 22:49

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของผู้พันกับเจ้าลูกเสือไทเกอร์เริ่มดีขึ้นแล้วนะ ชอบผู้พันตรงที่ไม่ต้องพูดอะไรมากแต่การกระทำมันฟ้องทุกอย่างว่าเป็นห่วงอูยองขนาดไหนแค่มีผู้พันอยู่ใกล้ๆก็อุ่นใจแล้ว

ลุงจางเป็นคนไม่ดีจริงๆด้วยผู้พันต้องคอยปกป้องน้องนะ ความโลภเข้าครอบงำไม่รู้ว่าลุงจางจะคิดทำอะไรชั่วๆอีก

อยากอ่านตอนต่อไปแล้วไรเตอร์สู้ๆนะคะ

#6 By Rednblue (101.51.165.181) on 2016-02-21 22:28

ไทเกอร์ร์ร์ร์ร์ร์ แม่เสือสาวตัวน้อยยยยยยย 5555

อยากเห็นเด็กแสบวาดลวดลายแล้ววววว ตื่นเต้นจังงง

เหมือนความจริง กำลังจะเปิดเผยทีละน้อยๆ แล้ล ที่แท้ลุงของอูยองก็ไม่ใช่คนดีแถมคิดจะฮุบสมบัติอูยองอีก ร้ายกาจๆๆ ถึงกับต้องกีดกันความฝันของหลานเลยเรอะ!!

พี่คุณช่วยดูแลปกป้องอูยองด้วยนะ อย่าให้เกิดอะไรขึ้นเน้ สู้ๆๆๆ

ขอบคุณที่มาต่อค่าาา สู้ๆ กับตอนต่อๆ ไปนะคะ เอาใจช่วยยยย

รอตอนต่อไปไม่อดใจท้อค่ะ ^^

 

#5 By khunwoo (14.207.50.178) on 2016-02-21 16:44

ไทเกอร์ แม่เสือน้อย ไม่เห็นน่ากลัวเลย มีแต่แมวน้อยของผู้พันสินะ แมวน้อยที่น่ารัก ไม่อยากให้ใครเห็น แค่มากะผู้กองยังหึงเลย ฮึฮึ เด็กผู้พันนะ

พึ่งเข้ามาอ่านจะเป็นกำลังใจให้และรอตอนต่อไปนะคะ

#4 By anty LOVE taec Two on 2016-02-21 10:49

ไทเกอร์ก็คือไกเกอร์ค่ะ ไม่ใช่ลูกแมวน้อยของผู้พันนะคะ ชอบล่ะสิ แมวน้อยเอ้ย ไทเกอร์น่ารักใช่มั้ยล่ะ 

รอตอนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะไรท์สู้ๆน๊า 

#3 By ilovekw on 2016-02-20 13:17

อุต๊ะ เซ็กซี่ง่าาาาาา

ผู้พันจะน้ำลายหกมั้ยเนี่ย หนูไทเกอร์

รอๆๆๆๆ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะ อย่าหายไปไหน ได้โปรดดดด

#2 By kw on 2016-02-19 18:53

ผู้พันเถื่อนก็มีมุมอบอุ่น ฮื่อ ผู้พันน่ารัก แต่ ผู้พันคะ น้องเค้าชื่อไทเกอร์นะคะ แมวน้งแมวน้อยอะไรคะผู้พัน เอ็นดูน้องมากไหม งืออ เค้าเขินนน อยากอ่านต่อแล้ววว รอตอนต่อไปนะคะพี่รส ขอบคุณค่า

#1 By PintooPim on 2016-02-18 08:23