[Fic] All for you : 11

posted on 25 Jan 2014 21:40 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Beta Reader : Madam P

Rate : PG 13

 


Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
Chapter 11
 
 
 
 
 

กรมยุทธ์ ลานฝึกหลักสูตรเบื้องต้น

 

 

พลเรือนเกือบ 20 ชีวิตที่มาฝึกหลักสูตรนี้กำลังนั่งรับประทานอาหารเที่ยงกัน นั่นรวมถึงอูยองด้วย ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาพวกเขาฝึกการผูกเงื่อน แก้ปม อ่านสัญลักษณ์มือ รู้จักอาวุธ ส่วนวันนี้เป็นการฝึกการปฐมพยาบาลเบื้องต้น โดยมีผู้กองแจบอมเป็นครูฝึก การฝึกที่นี่ผ่านไปด้วยดี อูยองเข้ารับการฝึกในตอนเช้าและร่วมทานอาหารกลางวันกับเพื่อนทุกคน หลังจากนั้นเขาก็ปั่นจักรยานไปหน่วยแพทย์ไปช่วยงานแล้วตอนเย็นก็ปั่นจักรยานกลับบ้านพักผู้พันเพื่อช่วยชานซองทำอาหาร

 

ชานซองมานอนค้างที่บ้านพักหลังเล็กตามที่นี่นิชคุณสั่งไว้ พอนึกถึงนิชคุณแล้วอูยองก็โมโห ไหนบอกว่าจะกลับวันอังคาร! นี่มันวันพฤหัสเข้าไปแล้ว ยังไม่กลับเลย ไม่ส่งข่าวด้วยว่าจะกลับเมื่อไหร่ ยังมีชีวิตอยู่มั้ยก็ไม่รู้!  ไหนนิชคุณบอกว่าจะรีบกลับไง แล้วหายหัวไปไหนเนี่ย!

 

“ทำไมมึงถึงมาฝึกหลักสูตรนี้วะ” เสียงใครคนนึงดังขึ้นจากโต๊ะอาหารด้านหลัง ทำเอาอูยองหลุดจากภวังค์

 

“กูมาเพราะชื่นชมในตัวผู้พันนิกคุน” ควอนตอบเสียงจริงจัง

 

“เออ กูก็ด้วย ผู้พันอย่างเท่ห์อ่ะ กูได้ยินว่าหลักสูตรนี้ผู้พันเป็นคนจัด กูหวังว่าผู้พันจะมาสอนบ้าง เพราะกูไม่เก่ง เป็นทหารไม่ได้หรอก ไม่ต้องพูดถึงหน่วยรบเลย” เสียงคนอีกคนนึงพูด

 

เสียงใครหลายคนต่างพูดชื่นชมนิชคุณกันทั้งนั้น อูยองก็ยอมรับในบางเรื่องแต่เขาอยากจะบอกว่าตัวจริงนิชคุณไม่ได้เท่ห์ขนาดนั้น ไม่ได้เทพบุตรเสียหน่อย บ้าอำนาจอย่างกับฮิตเลอร์สิงร่าง เกรียนก็ที่หนึ่ง เขาสรรเสริญเป็นเดือนก็ไม่หมด!

 

“กูโชคดีที่ได้ออกค่ายอาสากับผู้พัน ผู้กองและครูฝึกที่นี่บ่อยๆ ผู้พันเป็นคนดีจริงๆว่ะ พูดเลย” ควอนบอกอย่างชื่นชม

 

คราวนี้พลเรือนหลายคนก็รุมล้อมควอน เสียงแต่ละคนแย่งกันถามควอนกันใหญ่ว่านิชคุณเป็นไงบ้าง ต่างพากันอิจฉาควอนที่ได้มีโอกาสได้ร่วมงานกับนิชคุณ อูยองเบือนหน้าไปมองควอนที่นั่งโดดเด่นอยู่กลางวงเล่าถึงเรื่องที่เขาสนิทกับนิชคุณแล้วหมั่นไส้ เลยกระซิบถามชานซอง “ชาน มึงไม่บอกพวกแม่งล่ะ ว่ามึงพักอยู่บ้านเดียวกับผู้พันมาหลายปี ปล่อยให้ไอ่ตาจิกโม้อยู่ได้ น่ารำคาญ!”

 

“ปล่อยมันไปเหอะ ขัดคอมันเดี๋ยวก็ทะเลาะกันพอดี กูไม่อยากมีเรื่องเพราะผู้พันไม่ชอบ ผู้พันให้กูมาฝึกก็ดีแค่ไหนแล้วกูทำให้ผู้พันเสียชื่อหรือไม่พอใจไม่ได้หรอก” ชานซองบอก 

 

“โห...พระเอกตัวจริง! ถามจริง...ถ้าเป็นกู มึงจะทำเพื่อกูมั้ยวะ” อูยองถามไปอย่างนั้น จริงๆเขาออกจะชื่นชมนิสัยด้านนี้ของชานซอง ชานซองเป็นคนประเภทที่รักใครแล้วรักจริง

 

“มึงยังจะถามอีกหรอทั้งๆที่กูนั่งอยู่กับมึงเนี่ย”

 

จะด้วยสีผม นิสัยและท่าทางเชิดๆของเขาหรืออะไรก็แล้วแต่ เด็กหนุ่มมักตกเป็นจุดเด่นเสมอ เขามีทั้งคนรักและคนเกลียด แต่เหมือนคนไม่ชอบขี้หน้าและหมั่นไส้จะเยอะกว่าคนที่ชอบ เขามาฝึกที่นี่วันแรกชานซองก็คอยอยู่ข้างๆ เพื่อนหลายคนมองเขาแต่ก็ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามาคุยด้วย แต่คนอย่างเขามีหรือจะแคร์ เขาพร้อมจะเชิดใส่ทุกสิ่งอย่าง และไม่เห็นใครในสายตา ชานซองที่คอยอยู่กับเขาเลยพลอยไม่มีเพื่อนไปด้วย เขาเคยได้ยินคนแอบถามชานซองให้ไปรวมกลุ่มกับพวกนั้นแต่ชานซองก็ปฎิเสธ คนพวกนั้นบอกว่าท่าทางเขาหยิ่งไม่น่าคบ แต่ชานซองก็ไม่สนใจแถมบอกว่าเขาเป็นคนดี น้ำใจของชานซองนั้นทำให้เขานับถือ!

 

“ขอบใจนะเว้ย” อูยองเอื้อมมือไปบีบไหล่ชานซองพร้อมยิ้มให้

 

“เออ....กูอยากรู้ว่าเมื่อไหร่พวกเราจะได้จับปืนวะ ควอน มึงสนิทกับครูฝึกใช่มั้ย ถามให้หน่อยสิวะ” เสียงใครคนนึงเอ่ยชื่อควอน

 

ควอนยิ้มบางๆคล้ายยอมรับ ก่อนจะยกมือขึ้น “ผู้กองครับ”

 

“มีอะไร” แทคยอนเดินเข้ามาหากลุ่มควอน

 

“พวกเราจะได้เริ่มเรียนยิงปืนเมื่อไหร่ครับ”

 

“ก็น่าจะสัปดาห์หน้านะ ถ้าจำไม่ผิด” สิ้นคำแทคยอน เสียงเฮดีใจก็ดังขึ้น

 

“แล้ว...เอ่อ...ผู้พัน....นิกคุนจะมาสอนพวกเราบ้างมั้ยครับ” ควอนถามต่อ

 

“ไม่รู้สิ มึงเจอผู้พันก็ลองถามดูเองแล้วกัน” แทคยอนบอกแล้วเดินจากไป

 

“โหหหห มึง เจ๋งว่ะ ถามถึงผู้พันอย่างสนิทอ่ะ” เพื่อนคนนึงเอาไหล่กะแทกไหล่ควอนเบาๆคล้ายหยอกเย้า

 

ควอนยืดอกนิดๆอวดเพื่อนว่าตัวเองค่อนข้างสนิทกับผู้พันและผู้กองหนุ่ม “คงอีกสักพักว่ะ เพราะตอนนี้ผู้พันอยู่ปูซาน”

 

อูยองหันหน้ามามองควอนด้วยความตกใจ พร้อมกับที่ควอนตวัดตามองมาทางอูยอง ตาจิกหรี่เพ่งพินิจไปที่ตาเรียว

 

“มึงไม่รู้หรอว่าผู้พันนิกคุนไปปูซาน” ควอนถามเพื่อนแต่สายตาจ้องมาทางอูยองรอยยิ้มแฝงความนัยที่คงมีแค่อูยองแปลออก

 

“ไม่มีใครเขารู้หรอก มึงนี่..รู้เรื่องวงในตลอดเลย กูเชื่อแล้วว่ามึงอ่ะสนิทกับผู้พันจริงๆ” เสียงใครคนนึงชื่นชมควอน

 

อูยองเปลี่ยนจากสีหน้าตกใจเป็นขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่พอใจ จะไม่ให้โกรธได้ไง! ขนาดควอนยังรู้เลยว่านิชคุณไปไหน มีแต่เขาเท่านั้นที่ไม่รู้! ทำไมนิชคุณไม่คิดจะบอกเขาสักคำ อยู่ด้วยกันแท้ๆ! อูยองเบือนหน้ากลับไปมองควอนอย่างไม่พอใจ แต่ก็พบสายตาเยาะเย้ย เด็กหนุ่มผมทองเม้มปากแน่นก่อนจะสะบัดหน้ากลับ นึกโทษนิชคุณตัวการที่ทำให้เขาโดนควอนถากถาง!

 

“กูก็...สนิทแค่กับผู้พันเท่านั้นแหละ ก็เลยรู้อะไรอะไรมากกว่าคนอื่น” ควอนหันมาสบตาอูยองเมื่อพูดว่าคนอื่น เมื่อเห็นอูยองเถียงไม่ออกควอนก็ยิ่งสะใจ เด็กผู้พันก็เด็กผู้พันเหอะ สู้เขาไม่ได้หรอก!

 

อูยองกำมือแน่น ก่อนจะตะโกนกลับไป “คิดว่ารู้อยู่คนเดียวรึไง คนอื่นก็รู้เขาแค่เขาไม่พูดเท่านั้นแหละ”

 

“หรอออออออ แล้วทำไมเมื่อกี๊ทำหน้าตกใจตอนที่รู้ว่าผู้พันอยู่ปูซานล่ะ”

 

“กู....ก็แค่ตกใจที่....ไม่มีใครรู้ต่างหากเล่า” อูยองแถดำน้ำไปเรื่อย

 

เพื่อนควอนอีกคนนึงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจที่อูยองว่าเพื่อนตน บุคลิกอูยองก็ไม่เป็นมิตรเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว “ควอนเขาสนิทกับพวกครูฝึกใครๆก็รู้ แต่มึงเป็นใครวะ อย่ามาโม้หน่อยเลย”

 

แค่คำพูดเปรียบเทียบระหว่างเขากับควอนก็ทำเอาอูยองโกรธตัวสั่นแล้ว นี่ยังเหมือนเขาโดนรุมอีกต่างหาก ตาเรียวตวัดมองไอ่ตาจิก ก็พบว่าอีกฝ่ายเชิดหน้ามองเขาอย่างท้าทายเพราะถือไพ่เหนือเก่า ”กูเป็นใครควอนคงจะบอกได้”

 

ผู้เข้ารับการฝึกต่างมองไปที่ควอนและรอฟังคำตอบ

 

ควอนทำท่ายักไหล่พร้อมเงียบแทนคำตอบว่า...ไม่รู้จัก

 

อูยองควันออกหู ยิ่งเห็นควอนรอยหน้าเยาะเย้ยยิ่งฉุนขาดเลยลุกขึ้นยืนประกาศกร้าว “ทุกคนฟังให้ดี!”

 

ชานซองเห็นท่าไม่ดีรีบฉุดอูยองให้นั่ง แต่เด็กหนุ่มผมทองฝืนตัวไว้ ตอนนี้เขาโกรธจัดแล้วไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่าเขาจะแพ้ควอนไม่ได้!

 

ตอนนี้แต่ละกลุ่มเงียบเพื่อฟังว่าอูยองจะพูดอะไร

 

อูยองบอกด้วยเสียงมั่นใจ ตาเรียวจ้องไปที่ควอน “กูเนี่ยแหละเด็กผู้พันนิกคุน! ถ้าไม่เคยเห็นก็ดูกันซะให้เต็มตา!”

 

เพื่อนกลุ่มควอนหันมามองอูยองเป็นตาเดียว “โม้ว่ะ”

 

“ถ้ากูไม่ใช่เด็กผู้พัน กูจะได้อภิสิทธ์ฝึกแค่ครึ่งวันหรอ เคยมีใครทำแบบนี้ได้มั้ย..คิดดู แล้วก็รู้ไว้ด้วยว่ากูพักอยู่...เอ๊ย” อูยองร้องออกมาตอนหลังเพราะชานซองลากเขาให้ออกมาแถมเอามือปิดปากเขาไว้อีก

 

“พอได้แล้ว มึงนี่หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ” ชานซองกระซิบ

 

ควอนมองอูยองคล้ายอยากจะฉีกร่างเมื่อได้ยิน เขาเกลียดคำว่าเด็กผู้พันชะมัด!

 

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีเกี่ยวกับเรื่องราวเด็กผู้พัน บ้างก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน บ้างก็ไม่เคยได้ยิน เกิดการเถียงกันในกลุ่มคนฟัง เพื่อนกลุ่มควอนหน้าเสียที่ได้ยินหลายเสียงคล้อยตามอูยอง

 

อูยองแกะมือชานซองที่ปิดปากเขาออก “กูพูดเรื่องจริง! หาเรื่องตรงไหน!”

 

“มึงทำแบบนี้มีแต่ทำให้คนเกลียด” ชานซองบอก

 

“อยากเกลียดก็เกลียดไป!  ไม่เคยสนอยู่แล้ว ช่างแม่ม!” อูยองยกไหล่อย่างไม่แคร์

 

ชานซองได้แต่ถอนหายใจ

 

“กูไปล่ะชาน เจอกันที่บ้าน” อูยองอิ่มทันที ไม่อยากอยู่ต่อ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ โว้ยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

..

 

..

 

อูยองนั่งเหม่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาช่วยทำสต็อคยาในคอมพิวเตอร์ เขานั่งทำมาหลายชั่วโมงแล้วก็ชักเบื่อ หัวสมองดันนึกไปถึงนิชคุณที่แทบไม่ได้เจอกันเลยหลังจากวันสถาปนากรม นิชคุณไปทำธุระแล้วก็ไม่กลับมาตามกำหนดและแน่นอนไม่ส่งข่าวใดๆ เขาเคยแอบแถมจุนโฮว่าผู้พันไปไหนก็รู้แค่ว่าไปธุระของหน่วยซึ่งจุนโฮก็ไม่รู้เหมือนกัน นึกเคืองที่นิชคุณไม่คิดจะส่งข่าวมาบ้าง แล้วควอนมันรู้ได้ยังไงว่านิชคุณอยู่ปูซาน โอยยยยย คิดแล้วแค้นนนนนนนน ว่าแต่...นิชคุณไม่อยากได้ยินเสียงเขาบ้างหรอ คนที่จะจีบคนอื่นเขาต้องพยายามหาเวลามาเจอสิ คอยหาจังหวะเข้ามาคุยด้วยไม่ใช่หรอ ทำไมนิชคุณไม่เป็นแบบนั้น  ไหนว่าจะจีบไงวะ หน่วยรบแม่งจีบกันแบบนี้หรอเนี่ย ชาติหน้าคงติดหรอก เอ๊ะ หรือว่าผุ้พันเปลี่ยนใจแล้วไม่จีบเขากันแน่วะ’

 

 

..เฮ้อ...

 

เด็กหนุ่มถอนหายใจและบอกตัวเองว่าก็ดีแล้วที่ไม่ต้องเห็นกัน จะได้ไม่ต้องอึดอัด ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะทำร้ายจิตใจนิชคุณ

 

 

ทั้งๆที่เขาควรจะไม่รู้สึกอะไร

 

แต่แปลกที่เขารู้สึกคล้าย.......ผิดหวัง

 

 

..

 

 

“แล้วจะทำไงดีล่ะเนี่ย!” เสียงนูน่าคนนึงดังขึ้น

 

อูยองเบือนหน้ากลับไปฟังเสียงที่ปลุกเขาออกจากภวังค์

 

“ทำไมหรอครับ” จุนโฮเดินเข้ามาถาม

 

“คือ....เอกสารพวกนี้ต้องนำไปส่งหน่วยรบตั้งแต่เมื่อวานค่ะ แต่พี่มองไม่เห็นค่ะ เลยตกหล่นอยู่ที่นี่ รับรองว่าถ้าพี่ไปส่งตอนนี้คงจะโดนธุรการหน่วยรบเอาตายแน่ๆค่ะ จุนโฮก็ทราบว่าธุรการฝั่งนั้นจ้องเอาเรื่องเราขนาดไหน เรื่องคราวก่อนยังไม่จางเลย เรื่องใหม่ก็มาอีกแล้ว” นางบอกเสียงเศร้า

 

“....” จุนโฮใช้ความคิดหนัก สงสารก็สงสาร แชยอนหรือธุรการสาวหน่วยรบนั้นเป็นไม้เบื่อไม้เมากับสาวในกรมหลายคน เพราะเจ้าหล่อนตั้งใจจะจับผู้พันสุดหล่อ หน่วยแพทย์โดนหมายหัวก็เพราะผู้พันหนุ่มมักจะแวะมาที่นี่บ่อยๆ หรือไม่ลุงหมอก็ไหว้วานให้หน่วยแพทย์เอาโน่นเอานี่ไปให้ผู้พัน ธุรการสาวหน่วยรบเลยไม่ชอบพวกเธอ

 

“พี่...ไม่ตั้งใจนะคะ” นูน่ากล่าวด้วยเสียงเศร้าสร้อย

 

จุนโฮเห็นอูยองเลยนึกขึ้นได้ อูยองเป็นเด็กผู้พันนี่นา ให้อูยองเอาไปน่าจะดีที่สุด “อูยอง มึงเอาเอกสารนี้ไปที่หน่วยรบหน่อยสิ แล้วให้นูน่าแชยอนเซนต์ชื่อรับเอกสารตรงนี้แล้วเอามาคืนนะ”

 

อูยองเองก็ชะงักเมื่อได้ยินว่าต้องไปหน่วยรบ ใจนึงก็ทิฐิไม่อยากไปแต่อีกใจก็อยากไปดูว่าหน่วยรบที่นิชคุณทำงานอยู่มันเป็นยังไง เผื่อจะมีข่าวของนิชคุณบ้าง เขาเลยยอมทำหน้าที่คนส่งเอกสารแต่โดยดี เด็กหนุ่มเดินตามทางที่โฮบอกก็มาถึงหน่วยรบ เด็กหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยไม่รู้ทำไม

 

.

 

.

 

“สวัสดีครับ ผมมาจากหน่วยแพทย์ เอาเอกสารมาส่งครับ” อูยองบอกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่โต๊ะแรกตามที่โฮบอกไว้

 

หญิงสาวกวาดสายตามองเด็กหนุ่มผมทองตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมสีทองทันสมัย เครื่องแต่งกายทั้งเสื้อกางเกงและแจ็กเก็ตแมชต์กันได้อย่างลงตัวบ่งบอกรสนิยมและฐานะของคนใส่ รู้สึกเสียดายที่เด็กตรงหน้าอายุน้อยกว่าเธอ หญิงสาวยิ้มหวานโปรยเสน่ห์เต็มที่ แขนเล็กยื่นไปรับเอกสารแต่เด็กหนุ่มผมทองกลับมองไปรอบๆ ห้อง ไม่สบตาเธอเลยสักนิด หญิงสาวหน้าตึงที่ถูกเมิน เธอก้มหน้าดูเอกสารแล้วพบว่าเอกสารรับมาตั้งแต่เมื่อวานหากหน่วยแพทย์เพิ่งนำมาส่งวันนี้

 

“อะไรกัน! ส่งช้าอีกแล้ว! หน่วยแพทย์นี่ทำงานยังไงกัน คิดบ้างมั้ยว่ามันจะเกิดความเสียหายกับแผนกอื่นที่เขารออยู่ ทำอะไรไม่คิดถึงคนอื่นบ้างเลย ไม่รับผิดชอบ! ทำงานแบบนี้อยู่หน่วยรบไม่ได้เด็ดขาด!” หญิงสาวบ่นยืดยาว

 

“...” อูยองไม่ได้สนใจฟัง ตายังคงกวาดไปทั่วบริเวณแต่ก็ไม่พบนิชคุณเลย

 

หญิงสาวตวัดตาขึ้นมาก็เห็นว่าอูยองยังคงไม่สนใจฟังเธอเลย ปล่อยเธอบ่นอยู่คนเดียว “นี่เธอฟังพี่พูดอยู่หรือเปล่า!”

 

“พี่พูดกับผมหรอ” อูยองชี้หน้าตัวเอง

 

“ก็ใช่น่ะสิ อยู่กัน 2 คน ถ้าพี่ไม่พูดกับเธอแล้วพี่จะพูดกับใครล่ะ!” เสียงแหลมดังขึ้นอย่างหัวเสีย

 

อูยองสบตาหญิงสาวตรงหน้า เสียดายเพราะเครื่องหน้าจัดว่าเป็นผู้หญิงสวยทีเดียวแต่พอเธอพูดความสวยก็หายวับไปกับตาทีเดียว

 

“แน่ะ! ยังจะมองหน้าตาใสอีก! ผิดน่ะต้องสลดและขอโทษสิ”

 

อูยองกรอกตาไปมา เขาไม่ได้ผิดเสียหน่อย ทำไมต้องขอโทษด้วย ไม่มีวัน!

 

“ดู๊ ดู ยืนคอแข็งอีก!”

 

“มีอะไรกัน เสียงดัง!” เสียงทุ้มถามขัดขึ้น

 

“ผู้พัน!!” หญิงสาวเรียกนิชคุณอย่างตกใจ

 

“...” อูยองตกใจเหมือนกันที่เจอนิชคุณ ไม่เจอกันตั้งหลายวัน!

 

นิชคุณเดินเข้ามาหา ตาคมมองอย่างจับสังเกตุ

 

หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน ไม่วายยิ้มหวานให้หนึ่งทีก่อนจะอธิบายอย่างเข้าข้างตัวเอง “คือ...หน่วยแพทย์สิคะ เอาเอกสารมาส่งช้าอีกแล้วค่ะ แชยอนก็เลยบอกและสอนด้วยความหวังดี แต่...น้องเขาไม่สนใจฟังแถมยังย้อนอีกนะคะว่า..พี่พูดกับผมหรอ..ดูสิคะผู้พัน” 

 

อูยองยืนกรอกตากับการใส่ไข่เติมสีของผู้หญิงตรงหน้า

 

“แชยอนหวังดี เห็นเป็นน้องเป็นนุ่งเลยอยากจะสอนแต่น้องเขาไม่รับความหวังดี.....”

 

“เซนต์รับเอกสารให้ผมด้วย ผมจะได้กลับ” อูยองเอ่ยแทรกขึ้นมา เกรงว่าความอดทนจะหมดแล้วต้องมีเรื่องกับผู้หญิง

 

“ดูสิคะผู้พัน คอแข็งเสียงกระด้าง ไม่มีสัมมาคารวะเลย นี่เธอ....”

 

“เอาล่ะ! เอาล่ะ!” นิชคุณขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่ธุรการหญิงเริ่มโวยวาย

 

“...”

 

นิชคุณหยิบใบนำส่งเอกสารขึ้นมา “เอกสารนี่เดี๋ยวผมเซนต์เอง ส่วนนาย...ตามฉันมา”

 

อูยองมองตามแผ่นหลังนิชคุณที่เดินเข้าไปด้านในโดยไม่รอให้เขาเดินตามเลย เด็กหนุ่มเลยต้องขยับเท้าตาม แต่เสียงแชยอนก็ดังให้ได้ยิน

 

“สมน้ำหน้า! โดนผู้พันดุแน่!”

 

อูยองหน้าเสียนิดหน่อย แอบคิดเหมือนกันว่านิชคุณจะดุเขามั้ย ยิ่งดุเก่งอยู่ด้วย!  เด็กหนุ่มเดินตามนิชคุณเข้าห้องที่อยู่มุมสุดด้านหน้าห้องมีป้ายเขียนว่า พันตรีนิกคุน ทำเอาเด็กหนุ่มตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้มาห้องทำงานนิชคุณ ก่อนจะรีบดุตัวเองว่าใช่เวลามาตื่นเต้นมั้ย! เตรียมรับมือนิชคุณดีกว่า!

 

“นั่งสิ” นิชคุณชี้มือไปที่เก้าอี้เดี่ยวที่หันหลังให้ประตู ส่วนตัวเขาพอปิดประตูห้องเสร็จก็เดินมานั่งลงบนโซฟารับแขกตัวยาวหันหน้าไปทางประตูห้อง

 

“แค่เซนต์รับเอกสารคงไม่นานมั้งครับ” อูยองตอบโดยไม่ยอมมองหน้านิชคุณทั้งๆที่ตอนแรกก็อยากเจอหน้าอยู่หรอก ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมต้องยอกย้อนเหมือนไม่พอใจนิชคุณ ไม่พอใจเรื่องอะไร เรื่องที่นิชคุณหายตัวไป ไม่ติดต่อมา หรือเรื่องที่ควอนรู้ว่านิชคุณอยู่ที่ไหน หรือทั้งสองเรื่อง เขาก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองนัก

 

นิชคุณนั่งพิงพนักอย่างสบายใจ ตาคมดำสนิทมองอูยองนิ่ง

 

ไม่รู้ว่าทำไมแค่นิชคุณมองเขาโดยไม่พูดอะไร ทำเอาอูยองต้องออกตัว “ผม...มาที่นี่นานแล้ว เดี๋ยวที่หน่วยแพทย์จะว่า”

 

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจัดการเอง นั่งลงคุยกันก่อน”

 

อูยองมีสีหน้าดีขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนทุ้มน่าฟัง เลยยอมนั่งเก้าอี้โดยดี

 

“มีอะไรจะพูดหรืออธิบายมั้ยกับเหตุการณ์เมื่อครู่” ชายหนุ่มถามนำเปิดโอกาสให้อูยองชี้แจง

 

รู้สึกผิดหวังเล็กๆเพราะนึกว่าจะได้ยินคำถามสารทุกสุกดิบ หรือคำพูดหวานๆ เลี่ยนๆแบบที่ไอ่ตาจิกมันใช้ ไม่ใช่คำถามเหมือนซักนักโทษแบบนี้ เด็กหนุ่มจึงตอบอย่างทิฐิ “ผมว่าผู้พันอยากรู้อะไรถามผมดีกว่า”

 

“งั้น เมื่อกี๊เกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันอยากฟังจากปากนาย”

 

อูยองจึงเล่าไปตามความจริง มันก็คล้ายกับที่หญิงสาวคนนั้นพูดหรอกแต่เจตนาและรายละเอียดบางอย่างหายไปทำให้เรื่องกลายเป็นเขาที่หาเรื่องก่อน เด็กหนุ่มเล่าไปตามความจริงจากมุมตัวเอง นิชคุณจะเชื่อใครก็ตามใจ!

 

นิชคุณฟังจบก็พยักหน้า เขารู้จักทั้งแชยอนและอูยองดี ที่ถามเพราะอยากฟังความจากทั้งคู่ให้แน่ใจต่างหาก แต่เพราะเป็นเรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อย อีกทั้งทั้งคู่ก็จัดหนักใส่กันไปแล้วจึงไม่อยากจะลงโทษใครเพิ่มอีก

 

ชายหนุ่มถามเรื่องอื่นบ้าง “ฝึกทหารเป็นไงบ้าง”     

 

โห....จี๊ดเลย ฟังแล้วจี๊ดเลยยยยย’ เขาไปฝึกมาเป็นอาทิตย์แล้วเพิ่งมาถามหรอ สนใจกันบ้างมั้ยเนี่ย ด้วยความโมโหเลยตอบกวนๆ กลับไป “ก็...ไม่เป็นไง”

 

“มีเพื่อนหรือยัง นอกจากชานซอง”

 

“เยอะแยะ” ตอบโดยไม่มองหน้า เพราะยังเคืองอยู่

 

นิชคุณนั่งมองเด็กหนุ่มที่นั่งคอแข็งอยู่ตรงหน้าพูดแบบถามคำตอบคำ ไอ่อาการแบบนี้ดูก็รู้ว่าไม่พอใจเขาอยู่ “เห็นคุยแต่กับชานซอง ไม่คุยกับคนอื่นเลย จะมีเพื่อนเยอะแยะได้ยังไง”

 

อูยองหันขวับไปสบตานิชคุณ นิชคุณเคยไปดูเขาที่ค่ายฝึกหรอ กลับมานานแล้วหรอ....ไม่หรอกมั้ง “ใครเล่าให้ผู้พันฟังอ่ะครับ”

 

“ฉันเห็นมากับตาตัวเอง!” เขากลับมาถึงเมื่อเช้าก็รีบแวะไปค่ายฝึกก่อนมารายงานตัวที่กรมเสียอีก ยังนึกในใจว่าเขานี่ท่าจะเป็นเอามาก....ไม่เห็นหน้าอูยองแค่ไม่กี่วันก็ทนไม่ไหวแล้ว

 

อูยองสบตานิชคุณ ความขุ่นมัวดูจะจางเบาบางลง เขาไม่ยักรู้ว่านิชคุณแวะไปที่ค่ายฝึก กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเขาถึงไม่เห็นนะ เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกว่านิชคุณน่าจะรู้จักเขาดีอย่างที่เคยพูดไว้ล่ะมั้ง 

 

“คุยกับคนอื่นเสียบ้าง อืม...เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมอินชุกที่โรงพยาบาล ไปด้วยกันมั้ย” เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะพยายามหาเวลาอยู่กับอูยองให้มากขึ้น จะได้เรียนรู้นิสัยกันและกันให้มากขึ้นด้วย อีกทั้งจะพยายามตามใจอูยองให้มากขึ้นถ้าไม่ผิดกฎหรือเป็นทำให้เสียนิสัยเกินไปนัก 

 

“แต่ผมต้องช่วยงานที่หน่วยแพทย์” อูยองตอบอย่างไว้ท่าทีแม้เขาจะอยากไปหาอินชุกก็ตาม ป่านนี้ไม้วิเศษจะยังอยู่มั้ยนะ!

 

นิชคุณก้มหน้าเซนต์รับเอกสารให้อูยอง พร้อมก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว เดี๋ยวเขาแวะไปทักแจบอมสักหน่อย ก็คงได้เวลาพาอูยองไปเยี่ยมอินชุกพอดี ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสบายๆ รอยยิ้มจางๆระบายบนใบหน้า “เรื่องหน่วยแพทย์เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

 

อูยองย่นหน้านิดนึงกับคำตอบเล่นลิ้นของนิชคุณ แต่แล้วก็ต้องรีบเดินตามนิชคุณที่เดินตัวปลิวออกจากห้องไป

 

“วันนี้ผมไม่กลับเข้ามาแล้วนะครับ” นิชคุณบอกแชยอน

 

“ผู้พันครับ เราจะแวะซื้อของก่อนดีมั้ยครับ” อูยองเอ่ยกับนิชคุณด้วยเสียงสดใสต่อหน้าหญิงสาว เขาจงใจทำให้ธุรการสาวรู้ว่าเขาไม่โดนนิชคุณตำหนิแต่อย่างใด เขาไม่ยอมเสียหน้าหรอก ส่วนเรื่องที่โกระนิชคุณนั้นพักไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยคิดบัญชี!

 

“อืม...ก็ดีนะ นายเลือกแล้วกันว่าจะซื้ออะไรดี ฉันยกให้นายจัดการ”

 

อูยองหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาว

 

ตาเรียวสบตาพี่สาวอย่างท้าทาย “ผมชื่ออูยอง...อยู่หน่วยแพทย์ เผื่อพี่ยังไม่ทราบ....ผมเป็นเด็กผู้พันครับ”

 

หญิงสาวยืนเหวอเมื่อได้ฟัง เธอเคยได้ยินเรื่อง...เด็กผู้พัน...มาบ้างแต่นึกว่าไม่ใช่เรื่องจริงเสียอีก

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” อูยองปรายตามองหญิงสาวด้วยสายตาของผู้ชนะ ก่อนจะรีบก้าวเท้าตามนิชคุณออกไป

 

 

****************************

 

HusWife & The Gang Talk

 

โถถถถถถถถถถถถ อูยอง ลูกหนอลูก สร้างศัตรูไว้เยอะจริงๆเล้ยยยยย แล้วอย่างนี้จะรอดมั้ยเนี่ย เฮ้อออออ // ขออภัยแม่ยกหมีนะคะ ที่บทหมีน้อยไปนิดนุง แต่หมีหล่อนะคร๊าาาาาาา // เอิ่ม...จุนซูยังไม่ออกเลย ตอน 11 เข้าไปแล้ว เด่วออกค่ะ แฟนปู่รอนิดนุงนะคะ

 

ขอบคุณคนอ่านและคอมเม้นท์นะคะ Have a Khunday ค่าาาาา

Comment

Comment:

Tweet

จะเด็กผู้พัน ประกาศจังเลยนะกลัวโดนแย่งหรอ ไม่มีใครกล้าแย่งผู้พันหรอก เพราะผู้พันชอบอูยองมากกกกกกกกกก กลับมาก็รีบมาหาที่หน่วยฝึกเลย ทำเป็นพูดไปให้ไปคุยกะคนอื่นบ้าง แล้วถ้าคนอื่นมาจีบอูยองแล้วจะรู้สึก 55555

#20 By anty LOVE taec Two on 2016-02-21 10:12

ไอ้เด็กแสบเอ้ย ประกาศตัวเลยนะว่าเป็นเด็กผู้พันขยันสร้างศัตรูจริงๆเลย

#19 By Rednblue (101.51.161.13) on 2016-02-07 15:41

อยากอ่านต่อจุง ยังรอ ????

#18 By kw on 2015-11-21 12:38

ยังรอผู้พันอยู่ค่ะ

#17 By maneekarn (171.96.244.83|171.96.244.83) on 2015-06-01 22:44

ยังรอผู้พันอยู่นะคะ รอไม่อดใจท้อ
คิดถึงผู้พัน คิดถึงพี่รสมากค่ะ

#16 By PintooPim on 2015-03-23 02:03

สวัสดีค่า ไม่ทราบว่าพี่รสยังอัพเดทฟิคอยู่ที่เว็บนี้รึเปล่าคะ? หรือว่าไปอัพที่อื่นแล้ว? อยากจะตามไปอ่านน่ะค่ะ ยังรอติดตามผลงานอยู่นะคะ ขอบคุณมากค่ะ ^^

#15 By Love-khunyoung (23.122.136.22|23.122.136.22) on 2015-01-21 14:15

#14 By (23.122.136.22|23.122.136.22) on 2015-01-21 00:12

อยากอ่านผู้พันต่อออ 😭😭😭

#13 By kw on 2014-09-09 08:16

คิดถึงผู้พัน

#12 By PintooPim on 2014-09-04 21:19

คิดถึงผู้พันกับน้องอูยอง

#11 By มะนาว (49.230.101.11|10.1.90.120, 49.230.101.11) on 2014-07-21 11:22

แวะมาดูผู้พันangry smile

#10 By maneekarn (171.96.244.163|171.96.244.163) on 2014-07-02 12:42

พี่รสคะ น้องยังรออยู่นะ กลับมาเร็วๆนะคะ
อยากได้เรื่องนี้เป็นเล่มไว้นอนกอดสุดๆเลย
พี่รสคะ สู้ๆนะคะ โลกไม่สิ้นต้องจิ้นกันต่อไปค่ะ
พี่รสคะ น้องคิดถึงนะคะ
ถ้าพี่รสจำไม่ได้ว่าหนูคือใคร หนูโบว์นะคะ LoveMe ^^
รีบ ๆ กลับมานะคะพี่รส จุ๊บบบบ

#9 By LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] on 2014-05-05 21:41

ทำไมคราวนี้ผู้พันหายไปนานจังอ่าาา
อยากอ่านต่อแล้วอ่าาา มาต่อเหอะนะๆๆ

#8 By kw on 2014-04-03 21:02

มารอผู้พัน คิดถึงมากค่ะ  =_=

#7 By maneekarn (124.122.201.83|124.122.201.83) on 2014-03-23 12:17

โอ๊ยยยย ฟินนนน ชอบตรงผู้พันบอกว่า ท่าจะเป็นเอามาก ไม่เห็นหน้าอูยองไม่กี่วันถึงกับทนไม่ได้!! แอร๊ยยย >////< ส่วนอิด้งก็อวดไปทั่ว เด็กผู้พัน >< ตอนคิดว่า ผู้พันจะไม่จีบแล้ว แอบนอยด์นะจ๊ะะะ หวั่นไหวกับผู้พักนิคคุณแล้วสิ อยากรู้ว่า เวลาจะหวานกันจะเป็นยังไง ฟินล่วงหน้า 555 // ชอบฟิคเรื่องนี้มาก ติดงอมแงม รอตอนต่อไปนะคะไรต์ ^0^)/♥

#7 By luckynutt on 2014-01-29 00:25

เด็กผู้พันร้ายกาจมากอ่าาา สร้างศัตรูไว้เยอะมาก
แต่อย่าได้แค่ ไม่มีใครกล้าทำเด็กผู้พันหรอก หึหึ
รอปู่อยู่นะ confused smile

#6 By kw on 2014-01-28 11:59

จางอูยองตัวแสบ ซ่ามากเลยนะคะ
นี่ประกาศไปทั่วว่าเป็นเด็กผู้พัน5555555555
กลัวก่อนออกจากค่ายพี่แชยอนกับควอนจะดักตบ! 5555

#5 By Ppiyaki on 2014-01-27 20:51

โกรธแบบนี้แถวบ้านพี่เรียกแอบมีใจนะน้องอูยอง 5555555555555555555 หมั่นไส้ควอนมาก แต่ก็หมั้นไส้ไอ้เด็กผู้พันด้วย แหม แต่ก็นะมันทำแบบนี้อย่ายอมๆ กรั่กกกก ควรตั้งชื่อตอนนี้ว่าตอนเด็กผู้พันเลยที่เดียว คึๆ อยากอ่านต่อแล้ววว จะว่าค้างก็ไม่ค้างค่ะแต่อยากต่อมากๆเลย รอตอนต่อไปนะคะ
ขอบคุณค่าา

#4 By PintooPim on 2014-01-26 18:30

เด็กแสบยังแสบไม่เลิก ขยันสร้างศัตรูคงเส้นคงวาจริงๆ 555++
แล้วนี่แอบงอนผู้พัน จะรู้ตัวมั๊ยเนี่ย คิคิ ว่าแต่ผู้พันไปทำไรมาคะ
กลับช้าปล่อยให้เด็กรออยู่ 2-3 วัน เด็กนอยด์แล้วนะ
รีบมาทำคะแนนคืนด่วนเลยค่ะ

#3 By khundong on 2014-01-26 10:39

เด็กผู้พันใช่ย่อยนะคะ แสดงตัวอวดคนอื่นไปทั่วเลย5555
"ผมเป็นเด็กผู้พัน" คำนนี้อาจทำให้มีคนหมั่นใส้ไปทั้งกรมทหารก็ได้ อิอิ
ไรท์เตอร์มาอัพเร็วๆนะคะติดเรื่องนี้มาก  สู้ๆนะคะ

#2 By ilovekw on 2014-01-26 00:25

  ร้ายใช่เล่นนะอูยองๆๆ 555 จัดหนักและจัดเต็มตลอด อย่าเล่นมากจนคนพี่เดือดร้อนนะรู้ไหม คนพี่ไหนว่าจะฝึกให้อูยองเป็นผู้ใหญ่แต่งัยกลายมาเป็นแฟนคอยตามใจอย่างนี้อะ อิอิอิ 

#1 By คุณวู (27.130.127.234|27.130.127.234) on 2014-01-25 23:32