[Fic] All for you : 10

posted on 11 Jan 2014 21:42 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Beta Reader : Madam P

Rate : PG 13

 


Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
Chapter 10
 
 
 
 
 

แต่...เขาไม่ชอบนิชคุณหรอก!

 

เขาไม่ได้ชอบผู้ชาย!

 

จีบให้ตาย ก็ไม่ติด!

 

 

 

 

.....เสียงปรบมือ.......

 

เสียงปรบมือที่ดังกึกก้องเรียกสติอูยองให้กลับมา

 

 

อูยองตวัดตากลับไปบนเวที วีดีทัศน์ฉายจบแล้ว ทหารยศสูงหลายนายถูกเชิญขึ้นไปบนเวทีและนั่นก็รวมถึงนิชคุณด้วย แสงแฟลชรัวใส่คนบนเวทีไม่หยุดชวนน่าแสบตามาก ตาเรียวสบเข้ากับตาคมดำสนิทที่มองมาจากบนเวที ทำเอาเด็กหนุ่มต้องหลบสายตาคมนั่น เพราะมันทำให้เขาทำหน้าไม่ถูกทำตัวไม่ถูก! เรื่องในห้องน้ำเมื่อคืนยังคงชัดเจนทั้งภาพ เสียงและความรู้สึก เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ กับคนอื่นที่มาชอบเขา เขาสามารถทำตัวเมินเฉยได้ง่ายๆ แต่กับนิชคุณมันไม่ง่ายอย่างนั้น! โชคดีที่การกล่าวเปิดงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ประธานบนเวทีกล่าวให้แขกในงานร่วมรับประทานอาหารได้ เด็กหนุ่มจึงขยับตัวลุกเดินไปทางอื่นแทนเพื่อให้อยู่นอกสายตานิชคุณ เขาเห็นผู้หญิงหลายคนบริเวณหน้าเวทียกมือถือขึ้นถ่ายรูปคนบนเวทีนั่น เสียงซุบซิบกรี๊ดกร๊าดชื่นชมนิชคุณดังแว่วให้ได้ยินเป็นระยะ เด็กหนุ่มก้าวเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงซุ้มอาหาร แม้จะเกลียดไอ่ตาจิก แต่ท้องหิวเกินจะทานไหว มันคงไม่ได้ทำเองทุกอย่างหรอก เยอะแยะขนาดนี้มันต้องมีลูกมือมั่งแหละ งั้นกูก็กินได้ เพราะไม่ใช่ฝีมือไอ่ตาจิก’ อูยองตักอาหารเสร็จก็เล็งหาโต๊ะแถวๆนั้นเพราะอยากนั่งให้ห่างโต๊ะของนิชคุณ!

 

“อูยอง!”

 

อูยองชะงัก หันไปทางเสียงเรียก

 

จุนโฮกวักมือเรียกพร้อมตะโกน “มากินด้วยกัน”

 

อูยองตั้งใจจะหลบแท้ๆ ทำไมถึงได้ซวยอย่างนี้ ตาเรียวมองเก้าอี้ว่างที่อยู่ข้างนิชคุณ ก่อนจะกวาดมองไปรอบโต๊ะ วันนี้อยู่กันครบทีมทั้งนิชคุณ ลุงหมอ จุนโฮและผู้กอง อาหารในจานของแต่ละคนยังเต็มนั่นคงเพราะเพิ่งเริ่มทาน อูยองอยากจะเลี่ยงการเผชิญหน้ากับนิชคุณจึงตะโกนตอบ “อย่าเลย กู.....”

 

“อูยอง ไปนั่งด้วยกันสิวะ” ลุงหมอลุกเดินมาตบบ่าอูยอง แล้วก็ไม่ปล่อยให้อูยองมีโอกาสหนี แจบอมลากแขนอูยองมาที่โต๊ะ

 

 

..พรึ่บ...

 

อูยองชะงักนิดนึงที่ไอ่ตาจิกเบียดตัวเดินตัดหน้าเขาเพื่อไปนั่งเก้าอี้ข้างนิชคุณ

 

 

“สวัสดีอูยอง” ควอนบอกพร้อมส่งยิ้มไม่เป็นมิตรมาให้

 

อูยองหรี่ตามองควอน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าควอนจงใจแย่งเก้าอี้เขา แต่ใช่ว่าเขาอยากนั่งข้างนิชคุณเสียหน่อย ตาเรียวแลเลยไปทางนิชคุณ ใบหน้าหล่อที่เคยมีหนวดเครารกรุงรังตอนนี้เกลี้ยงเกลาแลดูสะอาดสะอ้านขึ้น ทำให้วงหน้าดูขาวกระจ่างและดูอ่อนเยาว์ เด็กหนุ่มมองแค่แว่บเดียวก็เดินไปปลายโต๊ะตั้งใจจะนั่งให้ห่างนิชคุณ

 

“มานั่งนี่มา” ผู้กองแทคยอนลากแขนอูยองมาก่อนจะแทรกเก้าอี้เข้ามาข้างเก้าอี้เขา

 

อูยองพูดไม่ออกที่จู่ๆเขาต้องมานั่งเยื้องกับนิชคุณ ให้มันได้อย่างนี้สิ!

 

“อืม....อาทิตย์หน้าผมคงมาช่วยงานที่กรมไม่ได้แล้ว เพราะผมร่วมฝึกหลักสูตรทหารเบื้องต้นน่ะครับ” ควอนเอ่ยเมื่อนึกขึ้นได้

 

“อ้าวเหรอ เหมือนอูยองเลย ก็ดีนะ ไปฝึกด้วยกันจะได้ยิ่งสนิทกัน” แทคยอนบอกพร้อมยิ้มกว้าง

 

“แต่ผมฝึกแค่ครึ่งเช้า ช่วงบ่ายจะมาช่วยงานที่หน่วยแพทย์นะครับ” อูยองเอ่ยขึ้น

 

“เอ๋...หลักสูตรนี้ฝึกครึ่งวันได้ด้วยหรอ” ควอนถามอย่างสงสัย เพราะปกติถ้าใครลงฝึกก็ต้องฝึกตามหลักสูตรคือเต็มวัน

 

“ทั่วๆไปคงไม่ได้ แต่มึงก็รู้ว่ากูเป็นเด็กผู้พัน กูเลยได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษอ่ะ” อูยองจงใจเน้นคำว่าเป็นกรณีพิเศษและคำว่าเด็กผู้พัน พร้อมส่งยิ้มให้ควอน

 

ควอนหน้าตึงทันที อยากจะคาดคั้นจากผู้พันแต่ก็ไม่กล้า แต่การที่ผู้พันหนุ่มนิ่งก็เท่ากับยอมรับไปโดยปริยาย

 

แทคยอนประหลาดใจที่รู้ว่าอูยองฝึกแค่ครึ่งวัน ก็อย่างที่ควอนบอกแหละว่าหลักสูตรเต็มวันจะฝึกครึ่งวันได้ยังไง คือถ้าไม่พร้อมก็ไม่ต้องเข้าร่วมการฝึก แต่อาจจะเพราะหลักสูตรนี้เป็นหลักสูตรพิเศษที่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าร่วมจึงไม่เข้มงวดมากนักก็เป็นได้ แต่ตั้งแต่เปิดหลักสูตรพิเศษมาก็ไม่เคยมีการยกเว้นให้ใครนะ แล้วที่อูยองเป็นเด็กผู้พันอีก สงสัยเขาต้องจับตาดูผู้เป็นนายและเด็กหนุ่มผมทองนี่ดีๆเสียแล้ว อูยองเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ทำไมถึงมาอยู่ในความดูแลของนิชคุณได้ ทำไมอูยองถึงได้สิทธ์พิเศษ นิชคุณดูจะตามใจอูยองไม่น้อยด้วย

 

“เอ่อ....ผู้พันคะ แชยอนขอถ่ายรูปคู่กับผู้พันหน่อยได้มั้ยคะ” แชยอนเจ้าหน้าที่ธุรการหน่วยรบเอ่ยขอ

 

“ผมไม่ใช่ดาราเสียหน่อยจะถ่ายรูปกับผมทำไม” นิชคุณเป็นพวกไม่ถูกกับกล้องเท่าไหร่

 

“ใครว่าคะ ผู้พันโกนหนวดแบบนี้แล้วหล่อแบบที่ดาราทั้งหลายยังอายเลยค่ะ” แชยอมบอกพลางชำเลืองตาไปยังโต๊ะข้างๆให้เห็นว่าสาวๆแอบซูมถ่ายรูปผู้พันกัน

 

“ไว้ถ่ายรูปหลังจากผู้พันอิ่มดีมั้ยครับ” ควอนแทรก เขารู้หรอกว่าแชยอนปลื้มนิชคุณมาก ไม่อย่างนั้นจะขอย้ายมาเป็นเจ้าหน้าที่ธุรการหน่วยรบหรอกหรือ เขาจึงต้องกันท่าเสียหน่อย

 

แชยอนตวัดตาไม่พอใจไปทางควอนแวบนึงก่อนจะหันไปหานิชคุณ “ขอโทษนะคะผู้พัน แชยอนก็ลืมไปว่าเดี๋ยวเราก็เจอกันที่หน่วยพรุ่งนี้แล้ว มีเวลาถมไป ไว้ค่อยถ่ายรูปตอนนั้นก็ได้ค่ะ”

 

อูยองมองหญิงสาวมาใหม่และควอนสลับกัน รู้ได้ทันทีว่าทั้งคู่ไม่ถูกกัน ต่างคนก็พยายามข่มอีกคนเพื่อจะแย่งนิชคุณ

 

“งั้น แชยอนไม่รบกวนเวลาผู้พันนะคะ ขอตัวนะคะทุกคน” หญิงสาวยิ้มหวานให้ทุกคน ก่อนจะจิกตาใส่ควอนคนสุดท้าย แล้วจึงเดินจากไป

 

“อืม กูก็ว่าทำไมแสงแฟลชมันเยอะจังวะ ที่แท้แม่งถ่ายผู้พันนี่เอง” แจบอมเอ่ยขึ้นเมื่อลับร่างแชยอน

 

“คนเขาเริ่มส่งรูปผู้พันทางมือถือกันตั้งแต่เช้าที่ผู้พันเข้ากรมแล้วครับลุงหมอ ชื่นชมกันทั้งนั้นว่าผู้พันหล่อ ดูดีมากเลย” ควอนบอกอย่างอายๆ

 

อูยองตวัดตาขึ้นมองคู่ปรับทันที

 

“แต่ก่อนตอนมีหนวดก็บอกว่าผู้พันดูแมนดี พอไม่มีหนวดก็ยังบอกดูดีอีกหรอวะ จะเอาไงแน่” แทคยอนแซวควอน

 

“ก็จริงนี่นาผู้กอง ตอนมีหนวดก็หล่อเข้ม พอตอนนี้ก็...หล่อสะอาด...ดูดีไปอีกแบบ” ควอนรีบตอบ

 

ใช่ว่าผู้พันหนุ่มจะไม่เขิน ชายหนุ่มพยายามปั้นหน้านิ่งเข้าไว้แต่ไม่วายลอบมองอูยอง เพราะใครๆชอบทำแบบนี้เขาถึงไม่ชอบโกนหนวด ที่ยอมโกนก็เพราะอูยองนั่นแหละ!

 

“แล้วถ้าผู้พันไว้หนวดข้างเดียวล่ะ จะยังชมว่าหล่อมั้ย” ผู้กองถาม

 

“มึงสิไว้หนวดข้างเดียว สัส! คิดได้นะมึง แดกๆเข้าไปเลย” นิชคุณหันไปทำตาดุใส่แก้เขิน แต่ผู้กองหนุ่มยังคงมองด้วยสายตาล้อๆ

 

“แดกอาหารตาอยู่คร้าบบบบบ ผู้พันโกนหนวดนี่แรไอเท็มนะ” แทคยอนยังสติลแซวต่อ

 

“มึงนี่ผีเจาะปากให้พูดจริงๆ พรุ่งนี้เช้าไปรายงานตัวที่หน่วย มึงต้องเป็นครูฝึกหลักสูตรเบื้องต้น”

 

“ห๊า! ไหนผู้พันว่าจะให้ผมพักไงงงงงงงงง” ผู้กองถามเสียงตกใจ

 

“ตอนแรกกูก็ว่างั้น แต่ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว เห็นมึงปากว่าง มีปัญหาหรอวะ” พูดจบผู้พันหนุ่มก็หัวเราะหึหึ

 

“ผู้พันนนนน ผมล้อเล่นนนนนน สงสารผมเถอะ ต่อไปผมจะสงบปากสงบคำ ไม่ปากเปราะอีกแล้ววววววคร้าบบบบบ” บอกพร้อมยกมือขึ้นพนมคล้ายจะอ้อนวอน

 

อูยองยิ้มกับท่าทางของผู้กอง ดูก็รู้ว่านิชคุณด่าแทคยอนไปงั้นแหละ ไม่ได้จริงจังอะไร ทั้งคู่ดูจะรักใคร่กันดีมากกว่า แต่เหมือนนึกอะไรได้ เด็กหนุ่มแกล้งยิ้มหวานให้นิชคุณ “ดีนะที่ผู้พันเชื่อผมยอมโกนหนวด ดังเลยเห็นมั้ย”

 

!!!!

ทั้งโต๊ะหันมองอูยองเป็นตาเดียว

 

 

โดยเฉพาะตาคมดำสนิท มองอูยองอย่างรู้ทัน แต่คนถูกมองมัวแต่สนใจคู่ปรับเลยไม่ทันเห็น

 

แทคยอนชะโงกหน้าไปถามอูยองอย่างสงสัย “เชื่อมึง!! โกนหนวด!”

 

 

“ครับ” อูยองเชิดหน้าแอ่นอกรับอย่างภาคภูมิ

 

“ร้อยวันพันปีไม่เห็นผู้พันโกนหนวดออกงาน มึงไปทำอีท่าไหนผู้พันถึงได้พลาดท่าเสียทีวะ”

 

“กูไม่ได้พลาด! แต่กูยอมก็เพราะ...” นิชคุณจงใจหยุดเพื่อให้ทุกคนฟัง

 

“..” อูยองมองนิชคุณอย่างตกใจ ไม่นึกว่านิชคุณจะตอบเองแบบนี้ แล้วนี่จะพูดอะไร เพราะอะไร! ลุ้นเหอะ!

 

นิชคุณสบตาอูยองนิ่ง “เพราะอูยองเป็นคนโกนหนวดให้กู”

 

!!!!

 

ทั้งโต๊ะหันมองอูยองเป็นตาเดียวอีกครั้ง

 

ไม่รู้ทำไม อูยองรู้สึกร้อนหน้าขึ้นมา จะพูดทำไมแว๊วววววววววววว’


“...”

 

“...”

 

“แล้วก็.....” นิชคุณจงใจหยุดอีกครั้ง

 

...ขวับ....

 

...ขวับ....

 

...ขวับ....

 

ทุกคนหันมองนิชคุณ

 

อูยองอ้าปากค้างมองนิชคุณ อะไรอี๊กกกกกกกกกกกกกก’          

 

 

“อูยองอาสาโกนหนวดให้กู....ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป” ประโยคหลังนิชคุณมองอูยองไม่วางตา ตาคมส่งประกายท้าทายปนสนุกมาให้

 

“ห๊า!!!!” ควอนพูดได้แค่นั้น ตาจิกกำลังจะถลนออกมานอกเบ้า อิจฉาจนอยากจะบีบคออูยอง!

 

ว๊ากกกก กูอาสาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ผู้พันแม่งมั่ว!’ อูยองคิดในใจ

 

“ใช่มั้ยอูยอง” นิชคุณถามยิ้มๆ

 

อูยองก็อยากจะปฎิเสธหรอก แต่พอเห็นไอ่ตาจิกทุรนทุรายแบบนี้แล้วเขาปฎิเสธไม่ออกเลย เป็นความรู้สึกคล้ายกลืนไม่เข้าแต่ก็คายไม่ออก เด็กหนุ่มจึงต้องตามน้ำอย่างจำใจว่า “ค...ครับ”

 

ควอนกัดฟันจนกรามขึ้นสัน เจ็บหนึบไปทั้งใจ โดนเยาะเย้ยขนาดนี้ เมื่อไหร่เขาจะชนะอูยองบ้างนะ! ควอนทนไม่ไหวเลยขอตัวลุกหนีไปสงบสติอารมณ์

 

อูยองยิ้มให้ควอนด้วยความสะใจ ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเจอตาคมที่ซ่อนรอยยิ้มร้ายของนิชคุณ ถึงเขาจะชนะไอ่ตาจิกมาได้แต่ก็ต้องเสียรู้ให้ผู้พันแทน ฟ้าส่งเขามาเกิด ทำไมต้องส่งผู้พันขี้จุ๊นี่มาด้วยเนี่ยยยยย ทนนั่งต่อไม่ไหวแล้วเด็กหนุ่มเลยลุกหนีออกมาดื้อๆ นิชคุณมองตามยิ้มๆโดยไม่รู้ว่าทั้งผู้กอง ลุงหมอและจุนโฮก็ลอบมองเขาอยู่

 

 

..............

 

 

อูยองเดินเรื่อยมาแถวหน้าเวที เพราะเมื่อเริ่มดึกบนเวทีก็เริ่มเล่นดนตรีสดกันแล้ว เขาเป็นพวกได้ยินเสียงเพลงไม่ได้เสียด้วยสิ เหมือนมีแม่เหล็กดูดให้เขาเข้าหา เด็กหนุ่มคว้าแก้วเครื่องดื่มสีอำพันติดมือมาดื่มแก้โมโหผู้พันขี้จุ๊ แอลกอฮอลและเสียงดนตรีเป็นส่วนผสมที่ลงตัวที่สุด ช่วยให้เด็กหนุ่มผ่อนคลายลงได้ เด็กหนุ่มโยกตัวเบาๆไปตามจังหวะเพลง ไม่ได้ออกสเต็ปอะไรแค่กรูฟไปกับเพลงเสียมากกว่า ไม่นานเครื่องดื่มก็หมดแก้วจนอูยองต้องเรียกหาบริกรเพื่อขอแก้วต่อไป

 

...อ๊ะ....

 

อูยองร้องเบาๆเมื่อเครื่องดื่มตรงหน้าถูกมือลึกลับชิงตัดหน้าคว้าไปเสียก่อน

 

ตาเรียวตวัดสายตาไม่พอใจใส่คนที่แย่งแก้วเครื่องดื่ม แต่พอเห็นว่าใครเป็นคนแย่งตาเรียวก็ตวัดเมินทันที ลานหญ้าหน้าเวทีที่ตอนแรกกว้างขวางตอนนี้เด็กหนุ่มรู้สึกว่ามันแคบไปถนัดตาเพียงแค่มีนิชคุณมายืนข้างๆ อากาศก็ดูเหมือนจะไม่ถ่ายเถ ร้อนเหลือเกิน

 

“พรุ่งนี้ต้องทำงาน กินแค่แก้วเดียวก็พอ” นิชคุณบอกเสียงเรียบ

 

อูยองถอนหายใจ เขาน่ะคอแข็งนะ “ชงบางขนาดนั้น กินทั้งคืนยังไม่เมาเลย”

 

ภาพอูยองที่ผับฉายชัดในห้องความคิดของนิชคุณ เที่ยวกลางคืนบ่อยอูยองก็คงจะคอแข็งหรอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรกินเยอะอยู่ดี นิชคุณไม่ได้ต่อคำ หากแต่ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบแทน ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขา พูดตรงๆเขาก็รู้ส