[Fic] All for you : 9

posted on 10 Dec 2013 09:13 by have-a-khunday in FanFiction
 

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Beta Reader : Madam P

Rate : PG 13

 


Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
Chapter 9
 
 
 

บ้านพักผู้พันนิกคุน ยามเช้า

 

นิชคุณมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าได้เวลาแล้วจึงตะโกนเร่ง “อูยอง! เสร็จยัง!”

 

“คร้าบบบบบบ” เสียงมาก่อนตัว แต่เมื่อเด็กหนุ่มวิ่งลงบันไดมาก็ต้องอึ้งเมื่อเห็นนิชคุณ

 

 

!!

 

 

วันนี้นิชคุณอยู่ในชุดที่แปลกตากว่าทุกวัน เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนในห้องน้ำนั่นหรือเปล่า เด็กหนุ่มรีบปฎิเสธตัวเองในใจว่าไม่ใช่ น่าจะเพราะเครื่องแบบทหารแขนยาวพร้อมเหรียญตรา เครื่องประดับบนบ่าและอกเสื้อเยอะแยะทำเอาอูยองไม่คุ้นชินเพราะชุดนี้ทำให้นิชคุณดูตัวหนาขึ้น ดูเป็นทห๊านทหาร น่าเกรงขาม และ....ก็เท่ห์มาก แต่เขาก็ไม่อยากจะอวยนิชคุณให้มากนักหรอก

“จะใส่ชุดนี้!?!” นิชคุณถาม เพราะเมื่อวานเขาช่วยอูยองรีดเสื้อสูทซึ่งก็พอรับได้ แต่หมวกกับแว่นดำนี่อะไร! เยอะไปมั้ย เขาจะไปหน่วยรบพิเศษเพื่อพบผู้ใหญ่นะ ไม่ใช่ไปโซลแฟชั่นวีค!!

 

!!!!!!!!!


 

“ครับ” อูยองเตรียมพร้อมในชุดแจ๊กเก็ตและกางเกงยีนส์ สวมแว่นดำและหมวกมาด้วยเพราะเริ่มชินแล้วว่านิชคุณมักทำกิจกรรมกลางแจ้ง อีกทั้งรถจี้บก็ไม่มีหลังคาการติดหมวกและแว่นดำมาด้วยถือเป็นเรื่องจำเป็น แถมจะเข้ากรมไปพบผู้หลักผู้ใหญ่เป็นการเป็นงานการสวมแจ๊กเก็ตก็เหมาะสมแล้ว

 

ไม่ใช่หรอ?

 

 

นิชคุณกรอกตาไปมา ไม่พูดอะไรเพียงก้าวยาวๆไปที่รถ อูยองมักมีอะไรให้เขาคาดไม่ถึงเสมอ

 

 

 

กองพันทหารราบฯ

 

กรมยุทธศาสตร์ หน่วยปฎิบัติการรบพิเศษ

 

 

นิชคุณจอดรถที่ลานจอดรถหน้าตึก และเดินตัวปลิวเข้าตึกไปตามเคย อูยองต้องรีบวิ่งตามนิชคุณทันทีเพราะชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะหยุดรอเลย ทหารทุกนายเมื่อเห็นนิชคุณต่างพร้อมเพรียงกันตบเท้าเสียงดังและยกมือขึ้นทำความเคารพนิชคุณในแบบทหารทันที ชายหนุ่มเพียงแค่ก้มหัวรับรู้เท่านั้นแล้วก็ก้าวเดินยาวๆผ่านไปตามแบบฉบับ อูยองค่อนข้างอึ้งเพราะที่ค่ายอาสา ทหารไม่ได้ทำความเคารพนิชคุณแบบนี้ ไม่รู้ว่าเพราะเครื่องแบบ หรือเพราะบรรยากาศที่เต็มไปด้วยทหารแต่ก็ทำให้เด็กหนุ่มต้องมองนิชคุณอีกครั้ง อดคิดไม่ได้ว่าวันนี้นิชคุณดูเท่ห์จัง ^^ ค่อยดูเป็นทหารหน่อย ไม่ใช่จิ๊กโก๋ปากซอยแล้ว

 

ทหารทุกนายเมื่อละสายตาจากนิชคุณต่างก็มองมาที่เด็กหนุ่มผมทองที่เดินตามหลังผู้พันหนุ่มด้วยกันทั้งนั้น เพราะไม่เคยเห็นนิชคุณพาคนนอกเข้ากรมมาก่อน อีกทั้งอูยองยังมีลักษณะที่สะดุดตาคนทั่วไป อาจจะเพราะการแต่งตัว ทรงผมหรือท่าทางหยิ่งๆก็แล้วแต่ อูยองเองก็รู้และคุ้นชินเสียแล้ว เด็กหนุ่มเดินตามนิชคุณอย่างไม่สะทกสะท้านกับสายตาเหล่านั้น

 

“ผู้พัน กลับมาแล้วหรอครับ ท่านนายพลคงดีใจที่ผู้พันกลับเข้ากรมเสียที” ทหารนายนึงทำความเคารพนิชคุณอย่างสุภาพและทักขึ้น

 

“แต่กูชอบอยู่กลางแจ้งมากกว่า ห้องแอร์แม่งอึดอัด”

 

ทหารหนุ่มยิ้มน้อยๆ สายตาแลเลยมาทางอูยองด้วยแววตาสงสัย

 

“อูยอง เดินไปจนสุดทางแล้วเลี้ยวขวา แล้วก็ตรงไปเรื่อยๆจะเจอโรงอาหาร รออยู่ที่นั่นแหละ” นิชคุณหันมาสั่งอูยองรวดเร็ว ก่อนจะเดินตัวปลิวไปพร้อมทหารหนุ่ม

 

อูยองทำมือประกอบทิศทางเพื่อทบทวนคำบอกของนิชคุณ “ตรงไป เลี้ยวขวา แล้วตรงไปจนเจอโรงอาหาร”

 

อูยองยืนมองตามหลังนิชคุณ  รู้สึกเหมือนโดนปล่อยเกาะเลย แต่...แค่นี้เขาไม่กลัวหรอก ตอนไปค่ายอาสาเขารู้สึกแปลกแยกมากกว่านี้ยังผ่านมาได้เลย เพียงแต่แปลกใจว่าเมื่อเช้าที่นิชคุณพูดกับเขาในห้องน้ำนั้นเป็นความจริงหรือเปล่า ทำไมนิชคุณถึงดูเงียบเฉย ไม่มีทีท่ากรุ่มกริ่มอะไรเลย ทำเอาเขาวางตัวไม่ถูก เด็กหนุ่มเดินไปตามทางที่นิชคุณบอกไปเรื่อยๆแล้วก็เจอห้องกระจก หน้าห้องมีป้าย ‘โรงอาหาร’แปะอยู่ เด็กหนุ่มเดินเข้าไปแล้วมองไปรอบๆ เห็นทหารทั้งชายหญิงนั่งกันอยู่ประปราย ถ้าไม่นับคนขายอาหารเขาก็เป็นคนเดียวที่ไม่ได้ใส่ชุดทหาร

 

 

จนถึงวันนี้....เขาก็ยังคงไม่เข้าพวกอยู่ดี!

 

 

อูยองนั่งกินโกโก้เย็นและไอติมระหว่างรอนิชคุณ จะว่าไปเขาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่ามาอยู่ที่นี่เกือบ3อาทิตย์แล้วเขาแทบไม่ได้ใช้เงินเลย ครั้งที่ไปตลาดตอนนั้นก็ใช้ไปไม่กี่หมื่นวอนเอง นึกแล้วมันช่างต่างกับชีวิตที่โซลเหลือเกิน ที่นั่นเขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาก เลี้ยงเพื่อน ซื้อเสื้อผ้า ซื้อของให้คนนั้นคนนี้ กินทิ้งกินขว้าง เดือนนึงร่วม 10 ล้านวอน ยังไม่นับเงินที่ลุงจางเบิกโดยอ้างว่าเป็นค่าใช้จ่ายเขาอีก ดีนะที่พ่อเขาทำพินัยกรรมไว้รัดกุมพอสมควร ควบคุมเรื่องการเบิกจ่ายต่อเดือน ไม่อย่างนั้นทรัพย์สมบัติของพ่อเขาคงโดนลุงจางผลาญหมดแน่ๆ

 

“พี่คะ! ผู้พันนิกคุนกลับมาแล้ว นี่ไงมีคนแอบถ่ายรูปส่งมาทางไลน์” เสียงทหารหญิงนางนึงกล่าวพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ทหารหญิงอีกคนที่อยู่โต๊ะข้างๆอูยองดู

 

เสียงที่ดังขึ้นทำเอาอูยองตื่นจากภวังค์ อูยองแอบมองผ่านแว่นดำไปที่โต๊ะข้างๆก็เห็นทหารหญิง3-4คน เด็กหนุ่มอึ้งเล็กน้อยที่ผู้พันดูเหมือนจะฮอต ก็ผู้พันเพิ่งมาถึงเมื่อไม่กี่นาทีนี่เองแต่มีคนแอบถ่ายรูปส่งข่าวแพร่กระจายไปแล้ว

 

“ไหนๆ ดูซิ ว๊ายยยยยย โกนหนวดแล้วหล่อสำอางค์มากเลย”

 

“แต่น้องว่าหนวดเคราก็ทำให้ผู้พันดูหล่อไปอีกแบบนะ” ทหารหญิงอีกนางนึงโต้ตอบเพื่อน

 

“พี่ก็ไม่ได้ว่าไม่หล่อนี่ พี่ก็ชอบนะลุคดิบๆ แต่แบบนี้หล่อสะอาดไปอีกแบบ” พูดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

“มีสามีแล้วยังจะฝันถึงชายอื่นอีกหรอคะพี่” ทหารหญิงรุ่นน้องแอบค้อน

 

“แหม ก็ไอ่แก่ที่บ้านมันได้ครึ่งของผู้พันที่ไหนล่ะ ผู้พันทั้งหล่อ ทั้งเก่ง ทั้งจิตใจดี ทั้งสุภาพ พูดจามีหลักการ”

 

อูยองขมวดคิ้วพร้อมหันไปมองหน้าคนพูด มีหลักการ? หลักกูสิไม่ว่า!’แม้จะคิดอย่างนั้นแต่ในใจลึกๆก็รู้สึกปลื้มนิดๆ ยืดหน่อยๆที่คนที่สาวๆกล่าวชื่นชมถึงสารภาพรักกับเขา

 

“แหม สาวๆ ฝันกลางวันกันใหญ่เลย ตื่นๆๆ” ทหารนายนึงเดินเข้ามาแซว

 

“ฉันยอมฝันดีกว่าตื่นมาเจอหนังหน้าอย่างพวกแก” ทหารหญิงรุ่นพี่ลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว

 

“โอ๊ยยยย ใจร้ายกับพวกผมเกินไปแล้วนูน่า”

 

“จุ๊ๆๆ ผู้พันมาโน่นแล้วพี่” เสียงใสร้องขึ้นพร้อมกับที่ทหารหญิงแตกตื่นและทำท่าสำรวมมากขึ้น แต่สายตามองนิชคุณที่กำลังเดินเข้ามา

 

“ผู้พันคะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” ทหารหญิงรุ่นพี่เอ่ยทักเพื่อให้รุ่นน้องได้ยลโฉมผู้พันหนุ่มรูปหล่อ

 

ผู้พันหนุ่มเพียงยกมุมปากขึ้นนิดนึง นิดเดียวเท่านั้น ตาคมมองเลยไปยังโต๊ะถัดไปที่อูยองนั่งกินไอติมอยู่

 

“ผู้พันช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตานะคะ ออกพื้นที่อีกแล้วหรอคะ” หทารหญิงรุ่นพี่ยังคงชวนคุย

 

“ครับ” นิชคุณบอกอย่างสุภาพก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าอูยอง

 

ทหารหญิงถึงกับยกมือปิดปาก เพราะเมื่อครู่พวกเธอพูดถึงนิชคุณอย่างเต็มที่โดยไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มผมทองที่นั่งโต๊ะถัดไปรู้จักกับนิชคุณ

 

นิชคุณมองไอติมที่เหลือในถ้วยและมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะบอก “เร็วๆ”

 

อูยองถึงกับเหวอ  เอ๊า! รีบก็ไปสิ มาเร่งทำไมเนี่ย’ แต่ที่เขาเงียบไม่เถียงเพราะรู้สึกว่าตัวเองมาแปลกถิ่น แถมตอนนี้ก็ตกเป็นเป้าสายตาอยู่ ควรจะสงบเสงี่ยมเสียหน่อย แล้วพูดตรงๆเขาก็ยังวางตัวไม่ถูกด้วยเมื่อต้องอยู่ต่อหน้านิชคุณ เรื่องที่นิชคุณบอกกับเขาในห้องน้ำทำเอาเขาพูดไม่ค่อยออก

 

ทั้งทหารหญิงชายต่างมองอูยองเป็นตาเดียว เด็กหนุ่มที่แต่งตัวโก้ แม้จะสวมหมวกแต่ก็มองเห็นว่าเส้นผมเป็นสีทองดูทันสมัย แถมใส่แว่นดำดูแฟชั่นอีก เกิดสงสัยว่าอูยองเป็นใครแต่ก็ยังลังเลที่จะถามนิชคุณ

 

นิชคุณยืนกอดอกรออูยองกินไอติมให้หมดถ้วย 

 

“วันนี้...ผู้พันจะอยู่ร่วมงานแถลงข่าววันสถาปนากรมมั้ยคะ ต้องไปไหนรึเปล่า” ทหารหญิงรุ่นน้องนางนึงเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“ถ้ามีงานก็คงต้องไปครับ” คำตอบเอาตัวรอดที่ชายหนุ่มมักใช้อ้างเสมอ

 

“ขอให้ไม่ติดงานนะคะ ผู้พันจะได้อยู่ร่วมสนุกกับพวกเราบ้าง ผู้พันทำงานหนักต้องพักผ่อนบ้างนะคะ” รุ่นพี่เอ่ยขึ้นเพราะรุ่นน้องอายหน้าแดงไปแล้ว

 

นิชคุณก้มหัวเล็กน้อยพร้อมยิ้มบางๆโดยไม่ตอบอะไร แล้วหันมาหาอูยอง “เสร็จยัง!”

 

อูยองเลยตักไอติมที่เหลือเข้าปากในคำเดียวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คนจะกินมายืนเร่งแบบนี้ทำเอาเสียอารมณ์ มารคอหอยจริงๆ’


“ผมขอตัวนะครับ” นิชคุณหันมาเอ่ยกับทุกคนแล้วเดินนำอูยองออกไป

 

อูยองวิ่งเหยาะๆตามมาหานิชคุณที่หยุดยืนรอลิฟต์ ตั้งใจจะพูดบางอย่างแต่พอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก นิชคุณก้าวเข้าไปด้านในตามด้วยอูยอง ตาคมจ้องมองอูยอง

 

“ถ้าผู้พันรีบ ก็ทำธุระให้เสร็จก่อนก็ได้นะครับ ไม่เห็นต้องมาเร่งผมเลย” อูยองบ่นใส่แม้จะรู้ว่ามีสายตาคมจ้องอยู่

 

นิชคุณยกมือขึ้น

 

“อ๊ะ!” อูยองเอียงตัวหลบพร้อมยกมือขึ้นบังหัวตัวเอง

 

“อะไร!” นิชคุณลดมือลงมาเท้าสะเอวแทน

 

อูยองค่อยหรี่ตามองไปทางนิชคุณ ชายหนุ่มก็ยืนนิ่งๆไม่ได้จะต่อยเขาอย่างที่คิด อูยองจึงค่อยๆลดมือลง “ก็...ก็...ผมนึกว่าผู้พันจะตีผมอ่ะ”

 

ผู้พันหนุ่มขมวดคิ้ว เขาไม่ได้คิดจะตีอูยองเสียหน่อย!

 

 

!!!

 

 

นิชคุณตกใจกับความคิดตัวเอง เกิดมาไม่เคยคิดจะเช็ดปากให้ผู้ชายคนไหน แต่เมื่อครู่มือเขายื่นไปเองเมื่อเห็นว่ามุมปากอูยองเลอะคราบไอติม นี่เขาขาดสติขนาดนี้! นิชคุณผินหน้าหนีเด็กหนุ่มเล็กน้อยพลางเม้มปากนิดหน่อยคล้ายครุ่นคิดอะไรในใจ 

 

อูยองมองนิชคุณที่มีสีหน้าแปลกไป

 

“...”

 

“งั้น...ผู้พันยกมือขึ้นมาทำไมอ่ะ” อูยองยังคงมองนิชคุณด้วยความระแวง

 

นิชคุณเหลือบตามองอูยองนิดนึง ก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมไปเช็ดมุมปากอูยองด้วยความเร็วแสง พร้อมบอกเสียงเข้มข่มเสียงหัวใจตัวเอง “ไอติมเลอะ” 

 

สัมผัสนิ้วโป้งที่มุมปากทำเอาอุ่นร้อนไปทั้งหน้า อูยองรีบเบือนหน้าหนีแต่ดันเห็นเงาสะท้อนตัวเองในกระจก ลิฟต์ก็ไม่ได้แคบแต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าแคบจัง อากาศก็เหมือนจะไม่พอหายใจยังไงไม่รู้ เด็กหนุ่มนึกภาวานาให้ลิฟต์เปิดไวๆ เขาอยากออกไปจากตรงนี้เต็มทีแล้ว

 

 

....ติ๊ง.....

 

 

ประตูลิฟต์เปิดออก

 

 

นิชคุณก้าวนำออกไปก่อนโดยมีอูยองเดินตามหลังมา

 

“เดี๋ยวจะพาไปช่วยงานที่หน่วยแพทย์” นิชคุณหันมาพูดด้วยเสียงเรียบไม่ได้ดุอะไรเพราะพยายามทำให้หัวใจตัวเองสงบลง อีกทั้งยังพยายามพูดเรื่องงานเรื่องการเพื่อลดความหวามในอกตัวเอง

 

“...” อูยองพยักหน้า ยังคงพูดอะไรไม่ออก เหมือนสมองขาดออกซิเจนยังไงอย่างงั้น

 

 

.........

 

หน่วยแพทย์ กรมยุทธศาสตร์

 

อูยองถูกสั่งให้นั่งอยู่หน้าห้องหัวหน้าหน่วยแพทย์ ไม่ได้ตามนิชคุณเข้าไปข้างใน สายตาของเจ้าหน้าที่และทหารที่หน่วยแพทย์มองมาที่เด็กหนุ่มตลอดตั้งแต่เขาเดินตามนิชคุณเข้ามาแล้ว แต่เด็กหนุ่มก็วางหน้าเฉยเมย ไม่สนใจทุกสายตาที่มองมา แถมใบหน้ายังเชิดขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะแสดงออกว่าไม่ใส่ใจ จนกระทั่งถูกเรียกตัวเข้าไปภายในห้องเด็กหนุ่มพบนิชคุณและหทารนายนึงนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟาด้านนึงของห้อง

 

“อูยอง นี่ผู้พันนัมยง หัวหน้าหน่วยแพทย์” นิชคุณเอ่ยขึ้น 

 

อูยองรีบทำความเคารพพร้อมมองผู้ชายตรงหน้าอย่างสำรวจ ดูแล้วน่าจะอายุราวๆ 40 ได้ อายุห่างกับนิชคุณน่าจะสักสิบปีแต่ใช้ยศผู้พันเหมือนกัน ไม่รู้ว่าพันตรี พันโทหรือพันเอกกันแน่

 

“ตามสบายนะอูยอง ที่นี่ไม่ค่อยมีทหารโหดๆหรอก ไม่ต้องเกร็ง พวกเราเป็นหน่วยแพทย์โอบอ้อมอารี ทหารที่แข็งแรงครบ 32 ก็โน่น ไปอยู่กองหน้ากันหมด ทหารปลดประจำการบางคนก็มาอยู่ที่นี่ช่วยเรื่องปฐมพยาบาลและดูแลคนป่วย เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัว” ผู้พันนัมยงอธิบายอย่างอารมณ์ดี

 

อูยองยิ้มบางๆแทนคำตอบ

 

ผู้พันนัมยังเอ่ย “ผู้พันนิกคุนไม่ต้องห่วง รับรองว่าอูยองมาช่วยงานที่หน่วยแพทย์จะได้ความรู้และได้รับการดูแลอย่างดีไม่ต่างจากพี่น้องของพวกเรา เธอรู้จักจุนโฮและแจบอมแล้วสินะที่ค่าย ฉันจะให้จุนโฮเป็นพี่เลี้ยงให้เธอตลอด 2 เดือนนะ”

 

“ครับ” อูยองรับคำ เด็กหนุ่มเลือกที่จะไม่สบตานิชคุณ เพราะยังรู้สึกวางตัวไม่ถูก

 

“วันนี้เรามีงานแถลงข่าวสถาปนากรม ผู้พันจะมาร่วมงานใช่มั้ย นักข่าวมาเยอะเสียด้วย ห้ามเบี้ยวนะผู้พัน หน้าหล่อๆอย่างนี้ต้องเอาไปออกงานบ่อยๆ จะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กรม” ผู้พันนัมยงดักคอ

 

“...” นิชคุณเลือกที่จะไม่ตอบเพราะเขาไม่ค่อยอยากเจอนักข่าวเท่าไหร่

 

ผู้พันนัมยงรู้ทันเลยบอกยิ้มๆ “ผู้พันพาอูยองมาร่วมงานด้วยสิ ไหนๆก็จะมาอยู่หน่วยแพทย์แล้ว มาเปิดหูเปิดตาหน่อยจะได้รู้จักพี่ๆคนอื่นในหน่วยด้วย”

 

นิชคุณไม่อยากไปเลยจริงๆพวกงานพบปะสังสรรเนี่ย แต่โดนผู้พันนัมยงเล่นมุขนี้น่าจะหลบลำบาก เมื่อเขามาพึ่งผู้พันนัมยง เขาก็ควรจะตอบแทนคืนบ้าง ชายหนุ่มเลยคิดว่ามาร่วมแป๊ปเดียวแล้วจะรีบกลับแล้วกัน

 

.........

 

ลานหน้าอาคารกลาง กรมยุทธฯ

 

อูยองเดินดูซุ้มอาหารต่างๆ ซึ่งถูกจัดมาในธีมทหาร คัพเค้กมีการตกแต่งด้วยไอซ์ซิ่งรูปปืนสั้น รถถัง กระติกน้ำทหารและอุปกรณ์ที่อื่นๆที่เกี่ยวกับอาหาร ดูน่ารักไม่น้อย ข้าวผัดกิมจิถูกจัดมาในถาดโดยมีแตงกวาที่ถูกแกะสลักเป็นรูปรถถังวางประดับไว้ด้านบน ขนมปังถูกอบให้มีลายปืนอยู่ด้านบน เรียกว่าอาหารต่างๆสร้างบรรยากาศเกี่ยวกับทหารได้ดีทีเดียว อูยองเดินดูงานไปเรื่อยๆ ผ่านจากซุ้มอาหารมาถึงซุ้มการจัดนิทรรศการเพื่อแสดงถึงการก่อตั้งกรมยุทธฯ อูพยายามมีสมาธิกับเรื่องตรงหน้า แต่พอเผลอสมองก็คอยคิดไปถึงเรื่องในห้องน้ำจนได้ 

 

“เป็นไงบ้างอูยอง งานจัดเป็นยังไงบ้าง” แจบอมเอ่ยทัก

 

“ดีครับ โดยเฉพาะอาหารน่าสนใจมาก” อูยองตอบตามความจริง

 

แจบอมยิ้มก่อนจะตอบ “อันนั้นต้องยกให้เขาล่ะ ควอนมีฝีมือและพรสวรรค์ด้านนี้จริงๆ”

 

อูยองตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อควอน

 

“ควอนนิสัยดีนะเว้ย ช่วยงานที่กรมยุทธ์ประจำเลย กูอยากให้มึงเปิดใจมองมันอีกที” แจบอมบอกด้วยความชื่นชม

 

“...” อูยองไม่ตอบ เบือนหน้ากลับมาดูวีดีทัศน์ ถึงเขาจะเกลียดไอ่ตาจิก แต่ก็ยอมรับว่าฝีมือการจัดอาหารนั้นใช้ได้ทีเดียว

 

“ไปหน้าเวทีกันเถอะอูยอง เดี๋ยวเขาจะเริ่มงานแล้ว นักข่าวมากันให้พรึ่บแล้วเนี่ยไปกัน” แจบอมลากแขนอูยองให้มาที่หน้าเวทีด้วยกัน

 

“ผม..เอ่อ...” อูยองปฎิเสธไม่ออกเมื่อโดนลากแขนมาแบบไม่เอ่ยถามความสมัครใจเลย

 

อูยองอดเปรียบเทียบไม่ได้ งานแถลงข่าวของทหารดูเป็นทางการมากว่างานที่ผับของพี่ซูเยอะเลย งานของพี่ซูจัดเต็มทั้งแสงสีเสียงและการแสดง สาวสวยหุ่นดีมากมาย เสียงเพลงดังอึกทึกกระแทกเข้าไปในอกจนต้องขยับตัวขยับเท้าตามจังหวะ แขกที่มาร่วมงานแต่งตัวกันสวยงามและทันสมัย เรียกว่าแต่งตัวมาประชันกันก็ไม่ผิด แต่ที่นี่มีแต่สีเขียว ทั้งงานมีเพียงเสียงสัมภาษณ์ที่เป็นการเป็นงานเท่านั้น พูดแล้วก็ทำให้คิดถึงโซลและสิ่งคุ้นเคยที่โน่น ทุกอย่างดูจะแตกต่างจากที่นี่ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะอยู่ที่นี่ได้นานขนาดนี้ ทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าเขาต้องไม่รอดแน่

 

เด็กหนุ่มนึกย้อนไปถึงวันแรกที่เขามาที่นี่และได้พบนิชคุณ นับเป็นการพบกันแบบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แล้วเรื่องของพวกเขาก็แย่ลงเรื่อยๆ พวกเขามีปากเสียงกันบ่อยครั้ง แต่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่ค่ายอาสา เขาคิดว่าจะเอาตัวไม่รอดแต่นิชคุณก็ช่วยเขาให้ผ่านมันมาได้ มันเป็นความสัมพันธ์ที่แปลก!

 

เหมือนจะไม่สนิทแต่ก็ไว้ใจ

 

แม้ไม่ค่อยได้พบกันแต่ก็ไม่ได้รู้สึกห่างเหิน

 

ถึงจะแข็งกระด้างแต่ก็อบอุ่นและปลอบโยน

 

...กูก็เป็นอย่างนี้ แต่กูแม่งไม่มีอะไร....

 

เขาว่า...นิชคุณถึงจะปากร้ายแต่ก็ใจดี

 

 

พลันเรื่องที่นิชคุณสารภาพรักกับเขาที่บ้านพักก็แล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ใบหน้าหล่อดุของผู้พันหนุ่มฉายชัดพร้อมแววตาคมกล้า ไม่รู้ทำไมเขาถึงจำแววตาพร้อมคำสารภาพรักนั่นได้ติดหูติดตาขนาดนี้ คำบอกรักในห้องน้ำที่ทั้งสั้นทั้งห้วน ไม่ได้อ่อนหวานโรแมนติกเอาเสียเลย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่านิชคุณจะชอบเขา! ชอบเขาตรงไหน? แถมยังบอกจะจีบเขาอีก

 

แต่...เขาไม่ชอบนิชคุณหรอก!

 

เขาไม่ได้ชอบผู้ชาย!

 

จีบให้ตาย ก็ไม่ติด!

 

ฉันจะทำให้นายชอบฉัน

 


คำพูดที่เหมือนคำสะกดจิต ทำเอาเขาหวั่นๆว่านิชคุณจะทำสำเร็จ

 

 

TBC

********************************************

 

HusWife & The Gang Talk

 

 

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งการเฉลิมฉลองและรื่นเริง ทั้งวันพ่อ จิงกะเบล ปีใหม่ วันหยุดเพียบ ขนม กระเช้า ของขวัญมากมาย แม้เหตุการณ์บ้านเมืองจะร้อน ขอให้ทุกคนมีสติ และมีความสุขกันนะคะ // จิงกะเบลนี้รสจะหนีไปเที่ยว แต่จะพยายามปั่นผู้พันแล้วอัพก่อนไปเที่ยวนะคะ อยากแต่งและอัพไวๆเหมือนกันค่ะ ไม่อยากให้ทุกคนรอเลย Y_Y

 

มีความสุขกันมากๆนะคะ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ติดตาม รอ และคอมเม้นท์ Have a Khunday ค่ะ

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นการสะกดจิตจริงๆนั้นแหละ ไม่นานหรอก ไม่นาน อูยองต้องรักผู้พัน

อยู่ในกรมก็ต้องเข้มขรึงให้สมกับยศ แต่อยู่ที่พักก็ยอมอูยองครา้

#7 By anty LOVE taec Two on 2016-02-21 00:52

แอร๊ยยยยยยยยแค่เช็ดไอติมให้แค่นี้เราก็เขินแล้วอ่ะ

ผู้พันจะรู้บ้างมั้ยว่าเด็กด้งเริ่มหวัานไหวแล้ว ผู้พันรุกจีบหนักๆเลยเด็กจะได้ใจอ่อนและยอมเป็นแฟนซะที

#6 By Rednblue (101.51.161.13) on 2016-02-07 15:23

แอร๊ยยยยย คนพี่ไม่ต้องพูดถึงรักน้องเข้าไปเต็มๆ แต่คนน้องนี่สิปากบอกไม่มีวันรัก แต่โดนพี่เค้าเช็ดปากด้วยความไวแสงไปหน่อย ถึงกลับหน้าร้อนเลยหราาาา หวั่นไหวแล้วสิๆๆ ♥ กรี๊ดดดด เขินอ่ะไรต์ >/////< อยากให้พี่คุณรุกจีบหนักๆเลย เอาให้คนน้องจอมปากแข็งแบบไปไม่เป็นเลย 555555 รอตอนต่อไปนะคะ นานแค่ไหนก็จะรออ่านเรื่องนี้ค่ะ รักผู้พัน & เด็กแสบ คิคิ ^0^)/

#5 By luckynutt on 2013-12-31 12:24

ผู้พันสุดฮอท เด็กด้งจะวางใจได้เหรอว่าไม่ได้ชอบผู้พันเีนี่ย
แอบซึนนะเนี่ย ทั้งๆที่จริงๆแอบหวั่นไหวอยู่นา คิคิ

#4 By khundong on 2013-12-13 00:22

อ๊ายยยยย กำลังรออยู่เลยค่ะ
คิดถึงผู้พันกะด้งมากเลย 
แถมช่วงนี้เด็กด้งก็แอบหวั่นไหวแล้วด้วย ผู้พันต้องรุกหนักๆแล้วนะคะ 555
แต่ผู้พันฮอตขนาดนี้ จะมีเรื่องอะไรมาเป็นอุปสรรคป่ะคะเนี่ย รีบจีบด้งให้ติดนะคะผู้พัน cry

#3 By Lt'Rabbit on 2013-12-11 07:12

เด็กแอบหวั่นไหวอ่ะดิ ก็วันนี้พี่คุณแต่งหล่อมาเลย
อ๊ายยยย...มีเช็คปากให้กันด้วย
ทำไปแบบไม่ได้คิด มือไม้มันไปเอง
แบบว่าทำจากความรู้สึกล้วนๆ
แล้วแบบนี้ด้งจะไม่รักพี่คุณหน่อยหรอออ คิคิ

แต่ตอนนี้พี่คุณไม่ค่อยรุกเท่าไรเลยยย
ขอตอนหน้าแบบจัดหนักเลยนะคะ
เอาแบบด้งเขินเป็นทองม้วนอ่าา
ชอบตอนด้งเขินหน้าแดง น่าจับฟัดอ่าา

#2 By kw on 2013-12-10 23:44

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดผู้พันก็กลับมาแล้ว กลับมาจีบ กลับมารุกอูยองหนักๆเลยนะคะ ชอบตอนนี้(ได้ข่าวว่าชอบทุกตอน) ผู้พันปากร้ายแต่ใจดี และหล่อมาก 555555555 อ๊ะๆ ผู้พันจะทำอะไร จะตีอูยองหรอ ไม่เลยยย ผู้พันจะเช็ดคราบไอติมให้ ฮือออ ละมุนมาก โรแมนติก(แบบดิบๆ) 5555555555 อยากเห็นรูปผู้พันแต่งชุดทหารแบบเต็มยศจังเลยค่ะ คงหล่อน่าดูเลย แหมๆๆ ในกรมนี่ฮอทมากเลยน๊าาา ผู้พันสุดหล่อ ถ้านี่เข้าไปในฟิคได้คงเข้าไปตั้งแต่ตอนแรกแล้วเนี่ย โอ้ยย ผู้พันนะผู้พันนน (เริ่มเพ้อละ=___=)
ผู้พันทำขนาดนี้แล้ว อีกเดี๋ยวอูยองต้องชอบผู้พันแน่นอน! เอ๊ะหรือว่าชอบผู้พันแล้วแต่ยังไม่รู้ใจตัวเองนะ? อิอิ
พี่รสอยากอัพไวๆ หนูก็อยากอ่านไวๆนะคะ อัพเร็วๆน๊าาา นี่รอซื้อรวมเล่มละ 55555555
รออ่านตอนต่อไปนะคะ
ขอบคุณค่ะะ

#1 By PintooPim on 2013-12-10 19:08