[Fic] All for you : 8

posted on 10 Nov 2013 22:22 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Beta Reader : Madam P

Rate : PG 13

 


Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
Chapter 8
 
 

บ้านพักผู้พัน ตอนเย็น

 

ชานซองและอูยองไปทางหน้าบ้านเพราะได้ยินเสียงคนเดินและก็พบว่าเป็นนิชคุณนั่นเอง ชานซองจึงเอ่ยถาม “ผู้พันทานข้าวเย็นเลยมั้ยครับ อาหารเสร็จพอดี”


“อาบน้ำก่อนมั้ยครับ”


“..” ตาดำสนิทมองมาทางอูยอง


อูยองพูดออกไปแล้วก็ชักกลัวนิชคุณจะดุที่เขาไปเจ้ากี้เจ้าการ เลยรีบเสริม “คือ...ผู้พันขึ้นไปอาบน้ำ....พวกผมก็คงตั้งโต๊ะเสร็จพอดี”


ตาคมมองอูยองนิดนึง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอูยองรักความสะอาดแค่ไหน อูยองเคยบ่นที่เขากินข้าวเย็นโดยไม่ยอมอาบน้ำ หาว่าเขาสกปรก ชายหนุ่มจึงตอบเสียงเรียบ “อืม แล้วจะลงมากิน”


อูยองพยายามสงบปากสงบคำ ช่วยยกอาหารที่ชานซองทำเสร็จแล้วมาตั้งโต๊ะ พร้อมทั้งยกเหยือกน้ำ แก้วน้ำ จานชามช้อนส้อมและหม้อข้าวออกมา เด็กหนุ่มกำลังจัดวางช้อนส้อมลงในจานข้าวก็เป็นเวลาเดียวกับที่นิชคุณเดินลงมาพอดี อูยองเงยหน้าขึ้นมอง นิชคุณในชุดเสื้อยืดทหารเหมือนเมื่อตอนกลับมาไม่มีผิด แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือตอนนี้ชายหนุ่มสวมกางเกงขาสั้น หน้าตาและเส้นผมมีหยดน้ำเกาะ ไรหนวดทีเคยสั้นตอนนี้ยาวขึ้นจนทำให้ใบหน้าดูรกขึ้นไปอีก


อูยองก้มมองนาฬิกาข้อมือ คะเนว่าน่าจะไม่เกิน 10 นาที นับจากที่นิชคุณขึ้นไป “นี่ผู้พันอาบน้ำเสร็จแล้วหรอครับ”


“สระผมด้วย” พูดคล้ายจะโอ้อวด


แม่ง! หนักกว่าเดิมอีก!’


“ยังไม่เสร็จอีกหรอ ทำไมช้า”


กูเนี่ยนะช้า! แม่งเร็วเองต่างหาก แสสสส!’ อูยองแค่คิดเท่านั้น ไม่ได้พูดหรอก สิ่งที่เขาทำคือตะโกนเรียกเพื่อน “ชานซองงงงง”


ชานซองที่เพิ่งล้างมือเสร็จรีบเช็ดมือกับกางเกงลวกๆแล้วนั่งร่วมโต๊ะด้วยทันที


ผู้พันหนุ่มนั่งลงที่หัวโต๊ะแล้วเอ่ยขึ้น “อูยอง พรุ่งนี้เช้าไปกรมด้วยกัน”


“ห๊า แล้วผม...ไม่ต้องไปเตรียมตัวฝึกทหารหรอครับ” เขาจำได้ว่านิชคุณให้เขาเตรียมตัวเพื่อฝึกทหารนี่นา


“แค่ตื่นไปวิ่งกับชานซองก็พอ วิ่งเสร็จมากินข้าวเช้าแล้วไปช่วยงานที่กรมจนกว่าจะเปิดหลักสูตรทหาร”


“แล้วถ้าผมไม่เตรียมตัวให้พร้อม พอไปฝึกผมไม่เดี้ยงหรอผู้พัน”


“หลักสูตรช่วงเช้าจะเป็นภาคทฤษฎี อาจจะได้ออกภาคสนามบ้าง ช่วงบ่ายก็ไปช่วยงานที่กรมเลย” นิชคุณหันมาบอกกับอูยอง


“ผู้พันครับ ปกติภาคสนามจะอยู่ช่วงเช้า แล้วภาคทฤษฎีจะอยู่ช่วงบ่ายไม่ใช่หรอครับ” ชานซองถามขึ้น


“ปีนี้มีการปรับหลักสูตรนิดหน่อย” นิชคุณบอกสั้นๆ พร้อมทำหน้าขรึมเพื่อปิดคำถามอื่นที่จะตามมา เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะตอบยังไงดีว่าทำไมปีนึ้ถึงปรับหลักสูตร


“หมายความว่าผมไม่ต้องวิดพื้นเป็นร้อยๆทีใช่มั้ยครับ เยส!!!” อูยองถึงขั้นชูกำปั้นขึ้นฟ้าด้วยความดีใจ ตอนชานซองเล่าให้ฟังเขาแทบลมจับ เขาไม่มีทางวิดพื้นเป็นร้อยทีได้หรอก


ชานซองนั่งกินพลางครุ่นคิด ออกจะแปลกใจที่ปีนี้ปรับหลักสูตร แต่ด้วยความนับถือและเชื่อมั่นในตัวผู้พันนิกคุน จึงไม่ได้ซักต่อ


......


หลังอิ่มอาหารเย็น ชานซองกลับไปที่เรือนหลังเล็กแล้ว อูยองกำลังเตรียมชุดที่จะใส่ไปกรมพร้อมนิชคุณวันพรุ่งนี้ เด็กหนุ่มยืนถือเสื้อสูทอยู่หน้าห้องผู้พันหนุ่มด้วยสีหน้ากังวล เสื้อตัวนี้ยังไม่ได้รีดเลยตั้งใจว่าจะใส่เสียหน่อย แต่ยืนลังเลได้ไม่นานประตูห้องนิชคุณก็เปิดออก เผยให้เห็นเจ้าของห้องในชุดเสื้อยืดแขนสั้นทหารและกางเกงบอลสีตุ่นๆ


“มีอะไร”


“ส...สอนผมรีดเสื้อหน่อยสิครับ”


นิชคุณตวัดลงมองเสื้อสูทในมืออูยองแล้วจึงเดินนำมาที่ห้องรีดผ้า อูยองจัดแจงวางเสื้อลงบนผ้ารองรีด พร้อมเอ่ยถาม “ตั้งความร้อนเท่าไหร่ครับ”


นิชคุณยืนมองเสื้อที่อูยองวางรอรีด ดูก็รู้ว่ารีดไม่เป็น แค่จัดผ้าเตรียมรีดก็รู้แล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ จะมีไหมที่เขาปฎิเสธอูยองได้ “มานี่มา!”


อูยองขยับตัวหลบให้ มือขาวจัดผ้าวางบนที่รองรีดเรียบร้อยก็ลงมือรีดให้อย่างชำนาญ มือไม้หยิบจับอย่างคล่องแคล่วไม่เคอะเขิน ไม่นานเสื้อก็เรียบกริบ


“ขอบคุณครับ”


นิชคุณอือออในคอ แล้วขยับตัวจะลุก


“พรุ่งนี้ ผมต้องไปทำอะไรที่กรมครับ ไปพบใครบ้าง คือผมถามเพื่อจะได้เตรียมตัวถูก”


“พรุ่งนี้จะไปพบผู้หลักผู้ใหญ่ต้องเป็นทางการหน่อย”


“เอ่อ....แล้วผู้พันจะไปทั้งที่หนวดเครารุงรังแบบนี้อ่ะนะ” ไม่พูดเปล่า ยังทำหน้าเหมือนรับไม่ได้อีกต่างหาก


“ไม่ชอบหรอ!” ฟังคล้ายจะถามมากกว่า 


O_O! อูยองมองนิชคุณอย่างงงๆ 


“อะแฮ่ม” นิชคุณกระแอมนิดนึงก่อนจะตอบ “ค..คือ.....ฉันขี้เกียจโกนน่ะ เสียเวลา ช่างเหอะ!”


“ได้ไงครับ เอางี้...ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ผู้พันรีดเสื้อให้ผม ผมจะปรับลุคให้ผู้พันเป็นการตอบแทน”


“ปรับลุคหาพ่องเหรอ! กูเป็นทหาร ไม่ใช่นายแบบ!” ผู้พันหนุ่มพูดเสียงดังอย่างลืมตัว เพราะได้ยินคำว่าปรับลุค


“ก็แค่โกนหนวด! ไม่โกนหนวดก็ไม่โกนสิครับ ทำไมต้องตวาดด้วย! ผมก็หวังดีไม่อยากให้ผู้พันดูเหมือนโจรห้าร้อยแค่นั้นเอง!” อูยองบ่นหน้างอ


“...” นิชคุณรู้สึกเหมือนกันว่าเขาอาจจะเสียงดังไปหน่อย ว่าแต่ในสายตาอูยองเขาดูเหมือนโจรห้าร้อยเหรอ!  


“...”


“ฉันรีดเสื้อให้นายกับมือ ถ้าจะตอบแทน..นายก็ต้องโกนหนวดเองกับมือเหมือนกัน” นิชคุณบอกเมื่อนึกอะไรขึ้นได้


!!!!!!!


อูยองถึงกับอึ้ง เกิดมาอูยองไม่เคยโกนหนวดให้ใคร แค่โกนให้ตัวเองยังชาตินึงยังทำทีเลย เพราะเขาเป็นคนผิวเกลี้ยงไม่ค่อยมีขนหรือหนวด แล้วนี่โกนให้คนอื่น! ถ้าพลาดบาดคอนิชคุณเลือดออกจะทำไง เขาจะโดนด่าไป 3 บ้าน 8 บ้านมั้ยเนี่ย


“ว่าไง! ไม่กล้า!?! ไหนว่าจะตอบแทนไง” นิชคุณรู้ดีว่าอูยองจะตอบว่าอะไร หากเขาท้าทายแบบนี้


เพราะบอกออกไปแล้วว่าจะตอบแทนและเพราะไม่อยากติดค้างบุญคุณ จึงจำเป็นต้องทำ อูยองเชิดหน้าตอบ “มีดโกนกับครีมโกนหนวดล่ะผู้พัน”


นิชคุณอมยิ้ม เดินนำไปที่ห้องน้ำ โดยมีอูยองเดินตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มหยิบใบมีดโกนยื่นให้ ก่อนจะชี้ไปที่สบู่ “นี่มีดโกน นั่น....สบู่”


อูยองหลับตาคล้ายสิ้นหวัง นี่มันบ้านป่าเมืองเถื่อนหรือว่าคนกันแน่ที่เถื่อน! ถ้าเขาจะต้องโกนหนวดให้คนอื่นล่ะก็ ขออุปกรณ์ครบมือได้มั้ย เผื่อมันจะช่วยให้เขาไม่ปาดคอนิชคุณได้บ้าง แต่แล้วก็นึกได้ว่าตัวเองเตรียมเซ็ตโกนหนวดมาใหม่ยังไม่ได้ใช้ เลยว่าจะไปเอามาใช้กับนิชคุณซะเลย “รอแป๊ปนะผู้พัน”

.

.

 

นิชคุณมองตามร่างเล็กที่วิ่งปรู้ดออกไปแล้วก็อมยิ้มน้อยๆ นึกขำตัวเองที่กลายเป็นคนพูดไม่คิดตั้งแต่เมื่อไหร่ กลายเป็นหนุ่มน้อยทำอะไรด้วยความคึกคะนองอีกครั้ง นี่ถึงกับให้อูยองโกนหนวดให้ ถ้าพวกผู้กองรู้ เขาโดนแซวไม่เลิกแน่


ไม่นานอูยองก็ขนอุปกรณ์ดีเด่นออกมา สำหรับนิชคุณสิ่งเหล่านี้มันเกินจำเป็นเขาเลยไม่เคยคิดจะใช้ แค่ใบมีดโกนกับสบู่ก็เอาอยู่แล้ว!


อูยองสาธยายว่าอุปกรณ์แต่ละอันคืออะไร มีประโยชน์ยังไงบ้างและ บลา บลา บลา ก่อนจะจบลงด้วย “ยี่ห้อนี้จัดว่าเป็นเครื่องโกนหนวดที่ดีที่สุด มีระบบเซฟตี้ไม่ทำให้เกิดแผลหรือระคายเคืองผิวแม้แต่น้อย ผู้พันตำแหน่งใหญ่โต เงินเดือนน่าจะพอซื้อได้นะ”


“แต่มันไม่จำเป็น!” ตอบพลางนั่งบนขอบอ่างอาบน้ำ


อูยองพ่นลมออกจมูกคล้ายขัดใจที่อุตส่าห์สาธยายแทบตาย เสียแรงเปล่าจริงๆ จึงตัดบท “ผมจะลงมือแล้วนะ ผู้พันนั่งนิ่งๆล่ะ”


อูยองตั้งสมาธิในการโกนหนวดมากเป็นพิเศษ แม้อุปกรณ์จะดีแต่เขาไม่เคยโกนหนวดให้ใครมาก่อนเลยต้องตั้งใจหน่อย ไม่อยากเสียหน้าที่โดนท้าแล้วทำไม่ได้ เด็กหนุ่มบีบโฟมโกนหนวดใส่มือ 


!!!!!


นิชคุณสะดุ้งทันทีที่มือเล็กนุ่มนิ่มค่อยๆลูบแนวกรามและลำคอเขาอย่างเบามือ ประสาทสัมผัสทั้งร่างกายมันตื่นไปหมด ไม่รู้ทำไม หัวใจเต้นเหมือนจะกระเด็นออกมานอกอก มือเท้าเย็น


นิชคุณได้แต่เฝ้ามองแก้มกลม ปากแดงตรงหน้า สมองเขาคิดอะไรไม่ออกเลย หัวใจเต้นแรงจนเจ้าตัวเผลอกำขอบอ่างแน่นขึ้นอีกเพื่อข่มใจตัวเอง ยิ่งอูยองยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เขายิ่งต้องห้ามใจไม่ให้ยื่นหน้าเข้าไปสัมผัสแก้มกลมหรือริมฝีปากบางสีแดงฉ่ำนั่น หัวใจเหมือนจะหลุดออกมานอกอก ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ชายหนุ่มทรมานกับการบังคับให้หัวใจเต้นช้าลง แต่เหมือนเขาจะทำไม่สำเร็จ หัวใจเขายังคงเต้นรัวเหมือนกลองศึก หัวใจมันกระแทกอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบไม่กลัวเจ็บ


เกิดมาอูยองไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ไม่เคยสัมผัสใบหน้าใครแบบนี้ เด็กหนุ่มพยายามเร่งมือโกนหนวดให้เร็วที่สุด แต่เหมือนร่างกายเคลื่อนไหวช้าไม่ได้ดังใจเลย อูยองรู้สึกประหม่ากับตาคมดำสนิทที่เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของเขา ตาคมมีประกายวิบวับทำให้หัวใจเต้นแรง เหมือนมีกองไฟในดวงตา ความร้อนจากดวงตาคู่นั้นกำลังทำให้หน้าเขาร้อนไปหมด มือไม้หรือก็เกะกะ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเขิน ทั้งๆที่ปกติเขาเป็นคนที่เมินเฉยต่อทุกสายตาได้อย่างน่าหมั่นไส้ด้วยซ้ำไป


แต่ไม่ใช่กับสายตาคู่นี้!


ไม่ใช่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้!

.


.

 

“ส...เสร็จ...ล...แล้วครับ” อูยองตอบอึกอัก


นิชคุณกระพริบตาคล้ายเพิ่งได้สติ ร้อนตัวจนต้องหลบตาแล้วลุกไปล้างหน้าแทน ชายหนุ่มล้างหน้าลวกๆอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะวางมือคร่อมอ่างล้างหน้าไว้ ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะอาการหนักได้ขนาดนี้เลย!


“ผู้พัน”


อูยองเรียกเสียงเบา ชักกลัวผลงานตัวเองซะแล้ว ทำไมนิชคุณล้างหน้าเสร็จแล้วมองกระจกนิ่งแบบนั้นล่ะ แล้วท่าทางยืนคร่อมอ่างล้างหน้าแบบนี้มัน....นี่เขาสร้างแผลให้นิชคุณจริงๆหรอ ซวยแล้วกรูวววววววววววว’

 

...พรึ่บ...


นิชคุณหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้าอูยอง

!!!!!!!!!


หล่อสลัสสสสสสสสส!’

 

ก่อนหน้านี้ใบหน้