One and Only HusWife

Chapter 9

ยามเช้าของพันดาว

“พี่แทคกินกาแฟดำหรอเนี่ย ไม่ขมหรอฮะ” เด็กหนุ่มถามชายตัวสูงข้างๆ ที่ตื่นเช้าลงมาชงกาแฟ

“พี่ชอบอ่ะ ขมๆ หอมๆ ได้รสกาแฟดี”

“เจ้ากินกาแฟไม่ใส่น้ำตาล แต่บีบมะนาวนิดนึงให้พอมีกลิ่น แปลกชะมัดเลย” อูยองบอกพลางย่นจมูก

แทคสะดุดในคำพูดอูยอง เขาว่าเขาไม่ได้พูดถึงนิชคุณสักคำเดียว แต่อูยองก็พูดถึงนิชคุณขึ้นมา

“แล้วนายล่ะกินรสไหน”

“กาแฟไม่ดีต่อร่างกาย ผมไม่กินหรอก”

“เฮ้ย อย่าบอกนะว่ากินนม” แทคทำเสียงล้อเลียน รอยยิ้มพราว

อูยองหันไปมองหน้าคนตัวสูงหมายจะเอาเรื่อง ก็แล้วการกินนมมันผิดตรงไหนมิทราบ แต่หางตาแลเห็นนิชคุณยืนอยู่ที่ประตูเสียก่อน เด็กหนุ่มจึงเอ่ยทักอย่างร่าเริง “อ๊ะ! เจ้า นิ่งฮะเจ้า”

ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าขรึมไม่ตอบ ทรุดตัวลงนั่งบนโต๊ะ รออาหารเช้า รู้สึกขัดหูขัดตาที่เห็นเพื่อนรักคุยเล่นกับอูยองเสียงดังลั่นพันดาว อูยองรีบจัดแจงชงกาแฟหอมกรุ่นวางตรงหน้า ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “ไม่ได้เรื่อง!”

เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัว เขาว่าเขาชงเหมือนเดิมนะ ทำไมไม่ได้เรื่องหว่า “งั้นเดี๋ยวผมชงให้ใหม่ฮะ”

“ไม่ต้อง!” บอกแล้วก็จิบกาแฟต่อ ปล่อยให้มืออูยองที่ยื่นมาขอถ้วยกาแฟค้างกลางอากาศ จนอูยองต้องยกขึ้นเกาหัวแทน

“ไม่ได้เรื่องเนี่ย หมายถึงแก รึว่ากาแฟ” แทคแซวยิ้มๆ ก่อนจะทรุดลงนั่งร่วมโต๊ะ

นิชคุณเหล่มองเพื่อนรักที่ใบหน้าระบายยิ้มบางๆ “อารมณ์ดีแต่เช้านะ”

แทคหัวเราะเมื่อเห็นเพื่อนทำหน้าไม่สบอารมณ์ “แก...ก็ อารมณ์เสียแต่เช้านะ”

“ไม่น่าคลุกข้าวให้แกกินเลย เสียข้าวสุกชะมัด!” นิชคุณบ่นไม่จริงจังนัก เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอารมณ์เสีย ตอนตื่นมาก็ยังแจ่มใสดีหรอก แต่พอเห็นเพื่อนรักป้วนเปี้ยนอยู่กับอูยองคุยแล้วก็หงุดหงิดบอกไม่ถูก

แทคหุบยิ้มในทันที “ไอ่นี่ พูดซะฉันเป็นหมาเลย”

“..” นิชคุณไม่ได้โต้ตอบอะไร วันนี้อูยองดูหน้าตาอิดโรยนิดหน่อย แต่เรื่องที่ดีคือวันนี้อูยองมองหน้าเขาและพูดคุยกับเขาเป็นปกติแล้ว ทำให้ความรู้สึกอึดอัดที่มีเมื่อวานหายไป นับว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย

“ซูมีอะไรรึเปล่า เข้ามาสิ” นิชคุณกวักมือเรียกเมื่อเห็นนายซูยืนชะเง้ออยู่ด้านนอก

“ขอโทษครับเจ้า ผม....ไม่ทราบว่าเจ้ามีแขก” นายซูกล่าวอย่างนอบน้อม

“นี่เพื่อนฉันเอง.....แทค แทค..นี่ซูหัวหน้าคอกม้า” นิชคุณแนะนำ

“คือ....ผมมีธุระกับอูยองนิดหน่อยครับ อูยอง..มอเตอร์ไซด์ที่ให้พี่หา ได้แล้วนะ พี่จอดไว้หน้าพันดาว” ประโยคหลังซูหันมาบอกอูยอง

“จริงหรอพี่! ไปๆ ไปกันเร็ว!” อูยองร้องขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้

“เดี๋ยว! เกิดอะไรขึ้น” นิชคุณถามเสียงเข้ม 2 คนนี้มีเรื่องอะไรกัน มอเตอร์ไซด์อะไร ทำไมเขาไม่รู้เรื่อง!

“นี่แกไม่ได้บอกเจ้าหรอไอ่อูยอง” ซูเอ็ดอูยองเสียงเบา พลางพยักเพยิดให้อูยองรายงานนิชคุณทันที เขายังไม่อยากโดนดุ

“ก็..คือ...ผม..อยากได้รถมอเตอร์ไซด์ไว้ขี่ไปมหาลัยอ่ะฮะ จะได้ไม่ต้องกวนพี่ซูคอยไปรับไปส่ง ผมเลยให้พี่ซูหารถมือ 2  สภาพดีให้สักคัน ผ....ผม...ขออนุญาตินะฮะเจ้า”

“ฉันไม่ได้จะห้าม แต่จะทำอะไรก็ควรจะบอกกล่าวกันบ้าง” นิชคุณก็เห็นด้วยที่อูยองควรจะไปไหนมาไหนเองได้แล้วเพราะก็ถึงวัย แล้ว แต่ที่เขาไม่ชอบคืออูยองไม่บอกเขาสักคำ!

“ขอโทษครับเจ้า ต่อไปผมจะบอกเจ้าก่อน” ซูแอบถลึงตาใส่อูยองที่ไม่ยอมบอกนิชคุณ พลอยทำให้เขาโดนดุไปด้วย

“...” อูยองทำหน้างอก่อนจะก้าวขาเพื่อออกไปดูรถคันใหม่

“อูยอง! นั่งลงกินอาหารเช้าก่อน นายยังไม่ได้กินขนมปังเลย ผอมจะแย่แล้วนายอ่ะ นายซู....กินอะไรมารึยัง กินด้วยกันสิ” นิชคุณดุ ทำเอาคนถูกดุยืนทำตาละห้อยแล้วค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกินขนมปังกับนมต่อ

“ผมเรียบร้อยมาแล้วครับเจ้า ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปรอด้านนอกนะครับ จะเตรียมรถให้อูยองซะหน่อย” ซูเห็นนิชคุณท่าจะอารมณ์ไม่ดีแต่เช้าเลยคิดว่าหนีไปอยู่ห่างๆน่าจะปลอดภัยกว่า

อูยองหันหน้ามองตามหลังพี่ซูทั้งๆที่ปากยังคาบขนมปังไว้ ใจเขากระโดดตามพี่ซูไปด้วยแล้วอยากไปลองขี่รถแทบแย่ แต่พอหันกลับมาก็พบตากลมที่มองเขาเชิงดุให้กินอาหารเช้า เด็กหนุ่มก็รีบก้มหน้าเคี้ยวขนมปังแล้วเผ่นแน่บตามพี่ซูไปทันที

แทคนั่งมองพฤติกรรมเพื่อนรักด้วยสายตาที่อ่านยาก ดูเพื่อนเขาจะห่วงเด็กเกาหลีคนนี้ไม่น้อยและดูจะสนใจเรื่องของอูยองไม่น้อยเช่นกัน แต่เมื่อนิชคุณสบตากับแทคเข้า แทคก็เลือกที่จะสบตาเพื่อนรักเงียบๆแทน นิชคุณชะงักเล็กน้อยก่อนจะชวนคุยเรื่องที่เขาวางแผนจะส่งไวน์ออกต่างประเทศ เพราะตลาดในประเทศไทยนั้นไร่ของนิชคุณทำยอดขายได้ดีเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศทีเดียว ดังนั้นการบุกตลาดต่างประเทศจึงเป็นก้าวถัดไปที่เขาคิดจะทำ

“เจ้าฮะ! มาดูเร็ว!”  

เสียงเรียกโหวกเหวกดังมาจากด้านนอก ทำให้คนถูกเรียกหยุดคุยและเดินออกไปดู แทคอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นคนอื่นเรียกขัดจังหวะแบบนี้ นิชคุณคงไม่เดินออกไปดูหรอกแถมจะดุเข้าให้อีก เพื่อนเขาเอ็นดูอูยองมากจริงๆ บางที...อาจจะมากเกินไปด้วยซ้ำ แทคจึงเดินตามนิชคุณออกไปดูอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ผมขี่ได้แล้ว! เจ้าเห็นมั้ย” อูยองขี่มอเตอร์ไซด์อวดอย่างดีใจ เพราะเขาขี่จักรยานเป็นอยู่แล้วจึงขี่มอเตอร์ไซด์ได้ไวนัก

นิชคุณยืนมองภาพอูยองขี่มอเตอร์ไซด์โดยมีนายซูนั่งซ้อนท้าย มือซูเกาะอยู่บนไหล่อูยอง ซึ่งก็เป็นปกติของการซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ทั่วไป แต่เป็นภาพไม่คุ้นตาและทำให้คิ้วเขาขมวดกันยุ่งทันที

“อูยอง! กาแฟแก้ว!” นิชคุณสั่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วหันหลังกลับเข้าพันดาวทันที

อูยองกับนายซูรีบจอดรถกันแทบไม่ทันเมื่อได้ยินนิชคุณโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆแบบนั้น เด็กหนุ่มสงสัยว่าวันนี้นิชคุณเป็นอะไรทำไมดูจะอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย ทางที่ดีเขาควรรีบชงกาแฟให้นิชคุณใหม่อย่างที่สั่งดีกว่า

แทคยังคงลอบสังเกตุนิชคุณเงียบๆ ขยับตัวจะตามเพื่อนเข้าพันดาว แต่มีเสียงเรียกขึ้นเสียก่อน

“ขอประทานโทษนะเจ้าคะ ยายพินทำข้าวต้มมาให้จะให้ยกเข้าไปเลยรึไม่เจ้าคะ” สาวใช้เข็นรถเข็นที่บรรทุกหม้อเข้าต้มมาหน้าพันดาว

“มา พี่แทคกล้ามใหญ่ยกให้เอง ไว้ไหนดีอูยองบอกมา” แทคอาสาอย่างแข็งขันพร้อมยกหม้อข้าวต้มเข้าพันดาว สาวใช้จึงเข็นรถกลับคุ้มเพราะหมดหน้าที่แล้ว

“ไว้บนนี้เลยฮะพี่แทค” อูยองชี้ไปบนเคานท์เตอร์

“ผมอยากมีกล้ามบ้าง แต่เจ้าไม่ยอมสอน” ประโยคหลังอูยองบ่นเบาๆ หวังให้ได้ยินกัน 2 คน

แทคขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อ-เจ้า- อีกครั้งแล้วที่เขาไม่ได้พูดถึงนิชคุณสักนิดแต่อูยองกลับโยงเรื่องให้ถึงนิชคุณได้ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่อูยองพูดถึงนิชคุณทั้งๆที่ไม่จำเป็น “เดี๋ยวพี่แทคสอนให้ก็ได้ จะเอากล้ามใหญ่ๆแบบนี้ รึจะเอาซิกแพคแบบนี้” แทควางหม้อข้าวต้มแล้วเบ่งกล้ามแขนแล้วจึงถลกชายเสื้อขึ้นเพื่อโชว์กล้ามท้องในตอนหลัง

“ว้าววววววววว” อูยองร้องเสียงตื่นเต้น ตาเบิกโตเพ่งมองกล้ามท้องของแทค พาลให้นึกถึงร่างกายของนิชคุณขึ้นมา นิชคุณก็มีกล้ามคล้ายๆอย่างนี้อาจจะไม่ใหญ่เท่าแต่......ทำให้เขาใจสั่นกว่ามาก

นิชคุณยืนมองภาพอูยองที่ยื่นหน้าเข้าไปดูกล้ามท้องแทคด้วยความรู้สึกอึ้งๆ ทั้งคู่ดูจะสนิทสนมกันเร็วกว่าที่เขาคิดทั้งๆที่เพิ่งเจอกันได้ไม่กี่วัน เขาจำได้ว่าวันแรกที่เขามาที่นี่แล้วเขาถอดเสื้อ อูยองนั่งหลับตาปี๋ไล่เขาให้ไปใส่เสื้อ แต่ตอนนี้อูยองกำลังยื่นหน้าเข้าไปดูกล้ามแทคเสียใกล้เชียว มองเอามองเอาไม่วางตาเลย แล้วตอนนั้นอูยองเคยขอให้เขาสอนออกกำลังกาย แต่ทำไมตอนนี้เปลี่ยนไปขอคนอื่นง่ายๆแบบนี้กันเล่า

“กาแฟได้ยัง!” นิชคุณเร่งเสียงดัง

“นี่ฮะเจ้ากาแฟ” อูยองรีบชงรีบยกมาเสิรฟ์แทบไม่ทัน

“...” นิชคุณทำตาขุ่นใส่อูยอง จนอูยองต้องรีบหันหนีไปตักข้าวต้มแทน แค่โดนนิชคุณปฏิเสธเขาก็เสียใจจะแย่แล้ว นี่ยังต้องมาเจอนิชคุณโหมดอารมณ์ไม่ดีอีกหรอ แต่เพราะตั้งใจว่าจะไม่ยอมนอนร้องไห้อีกต่อไป นั่นแหละที่ทำให้เขากล้าที่จะเดินเข้าไปหานิชคุณ แม้จะต้องเก็บซ่อนความรักของเขาเอาไว้ก็ตาม แต่อย่างน้อย...การได้อยู่ใกล้ๆนิชคุณ ได้เห็นนิชคุณ ได้แอบรักนิชคุณ ก็ทำให้หัวใจเขามีความสุขไม่น้อย

“นี่ฮะ ข้าวต้มห้อม หอมมมมมมมม ฝีมือยายพิน” อูยองรีบตักมาวางอย่างเอาใจ

ตากลมไม่วายตวัดมองอูยองดุๆง ทำเอาคนถูกมองต้องหดคอ หลบตา

“ไม่กินเดี๋ยวเย็นหมดนะฮะเจ้า” อูยองพยายามชวนคุยเพื่อสร้างบรรยากาศ

“ร้อนงี้ ขืนกินได้ลวกปากพอดี” นิชคุณยังคงพาลต่อ

“เจ้าก็เป่าก่อนสิฮะ ไม่เห็นยาก”

“เก่งนักก็เป่าสิ” นิชคุณเลื่อนชามข้าวต้มมาไว้ตรงหน้าอูยอง

อูยองแอบค้อนนิชคุณเพราะรู้ว่าโดนนิชคุณพาลใส่เสียแล้ว เด็กหนุ่มก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าชามข้าวต้มของนิชคุณ แก้มป่องอมลม ปากบางห่อเพื่อค่อยๆเป่าลมใส่ข้าวโดยไม่ปริปากเถียงสักแอะ

“นี่ๆๆ อย่าทำน้ำลายกระเด็นลงไปนะ” เสียงดุไม่จริงจังนัก แต่ก็ทำให้อูยองหน้างอ ปากยื่นได้ง่ายๆ นิชคุณมองสบตาอูยองแล้วแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่เหลือแววดุบนใบหน้าหล่ออีกแล้ว ชายหนุ่มค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นที่อูยองมาคอยป้วนเปี้ยนเอาใจเขาบ้าง

แทคนั่งมองเพื่อนรักกับอูยองอย่างเก็บรายละเอียด แทคได้แต่คิดว่านิชคุณอารมณ์เสียแต่เช้า ตื่นลงมาก็พาลใส่อูยองคนเดียวเลย เขาที่เป็นเพื่อนซี้โดนหางเลขแค่นิดหน่อยเอง เขาว่าเขารู้แล้วว่าอะไรทำให้เพื่อนรักอารมณ์ดี และนั่นก็น่าจะเป็นสาเหตุเดียวกันกับที่ทำให้เพื่อนเขาอารมณ์เสียด้วยเช่นกัน

แต่เหมือนนิชคุณจะรู้ว่าถูกเพื่อนรักมองจึงหันมาถาม “มองอะไร”

“มองแกต่อล้อต่อเถียงกับอูยองอ่ะดิ เพลินดี” แทคบอกยิ้มๆ ทำเอานิชคุณกับอูยองสะดุ้งกันไปตามๆกัน 

นิชคุณอ้าปากจะด่าเพื่อน แต่แทคไหวตัวทัน ชิงเปลี่ยนเรื่องเสียก่อน “เอ๋....เสียงมอเตอร์ไซด์ใครมาวะ”

“สงสัยพี่เจมามั้ง เดี๋ยวผมต้องไปทำป้ายที่มหาลัยต่อ พี่เจ! รอแป๊ปนะ ขอ 15 นาที” อูยองตะโกนออกไป

“เรียกเจเข้ามากินด้วยกันสิอูยอง”  นิชคุณยังพูดไม่จบ แทคก็เดินตัวปลิวออกไปหาเจทันที ทำเอาอูยองกับนิชคุณมองงงๆ

เพียงครู่นึงแทคก็เดินนำเจและโฮเข้าพันดาวมา เด็กหนุ่มทั้งคู่ทักทายนิชคุณและอูยอง

“กินด้วยกันก่อนสิ ทั้งหมดนี่แหละ อูยองตักให้เพื่อนด้วยนะ” นิชคุณหันไปบอกอูยอง อูยองรับคำอย่างว่าง่าย ตักข้าวต้มส่งให้แทคที่ยืนรอรับอยู่แล้วพร้อมแจกให้ทุกคน โดยเจเป็นคนสุดท้ายที่แทคส่งชามข้าวต้มให้

แทคนั่งลงข้างๆเจพลางบอก “กินซะจะได้โตไวๆ” 

“...” เจเม้มปากอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ มองหน้าแทคอย่างคาดโทษ เขาไม่อยากเสียมารยาทในบ้านคนอื่น

“พี่แทคหล่อใช่ปะ ดูสิ มองตาเป็นมันเชียว” แทคแกล้งยั่งโมโหเจต่อ นึกสนุกที่อีกคนดูจะอารมณ์เสียง่ายเหลือเกิน

“...” เจหลับตา นั่งกัดปากแน่นอย่างข่มใจ แผ่นอกยกขึ้นลงแรงอย่างคนสะกดกลั้นอารมณ์

“อ๊ะ อ๊ะ หลบตา เขินหรอออออออ” แทคยังสติลแหย่ต่ออย่างคึกคะนอง  

“....” เจยกมือไหว้นิชคุณเพราะเขาชักจะหมดความอดทนซะแล้ว ถ้าไม่เจอด่าไอ่ดำนี่คงจะไม่หยุดปากแน่ๆ

“...” แทคเลิกคิ้วสูง มองเจที่ไหว้เพื่อนเขาอย่างไม่เข้าใจ

“นั่งกินข้าวต้มดีๆไม่ชอบ อยากนอนหยอดน้ำข้าวต้มใช่ปะ!” เจ กดเสียงต่ำ มองแทคตาขวาง

แทคอมยิ้มก่อนจะโต้ตอบอย่างสนุกปาก “ไม่แน่นะ ถ้าคนหยอดน่ารักพี่ก็อาจจะนอนให้หยอด”

“หาคนหยอดได้เลย ปากอย่างนี้ไม่ได้แก่ตายหรอก!” ตารีจ้องแทคอย่างเอาเรื่อง เขาชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ

แทคหัวเราะเบาๆอย่างมีความสุขก่อนจะสงบปากสงบคำ เขาถือคติว่า..แกล้งวันละนิด จิตแจ่มใส... แต่แล้วก็พบตาคมของนิชคุณเข้า “มองอะไรไอ่คุณ”

นิชคุณหัวเราะหึหึ ก่อนจะตอบ “มองแกต่อล้อต่อเถียงกับเจ เพลินดี”  และไม่รอให้แทคแก้ตัว นิชคุณหันไปหาเจ “อย่าถือเพื่อนพี่เลยเจ ปากมันอย่างนี้แหละ ถึงได้โสดจีบใครไม่ติด เอ้า...กินซะแทค! ปากจะได้ไม่ว่าง”

“ใช่ซี้!!!! ฉันไม่ได้รูปหล่ออย่างแกนี่ไอ่คุณ สาวๆถึงตอมให้หึ่งน่ะ” ว่าแล้วแทคก็เมาท์มอยเรื่องของพวกเขาตอนสมัยเรียนให้ทุกคนได้ฟัง เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ไม่น้อยทีเดียว มีแต่เจเท่านั้นที่ไม่ขำ ถึงเจจะไม่ขำแต่ใบหน้าเจก็หายบึ้งตึงแล้ว แทคทั้งเล่าและชวนคุยสร้างบรรยากาศสนุกสนานให้กลับมา

“แล้วลูกพี่กับโฮรู้จักกันได้ไงอ่ะ” แทคเนียนเรียกเจว่า-ลูกพี่-ซะเลย

“...” เจนิ่ง

โฮจึงตอบแทน “ตอนนั้นผมเพิ่งย้ายมาเขาใหญ่ใหม่ๆ เดินกลับบ้านแล้วเกือบโดนพวกเด็กแว๊นทำร้ายน่ะครับ พี่เจนั่งกินข้าวอยู่แถวนั้นเห็นเข้าเลยช่วยไว้ ก็เลยได้รู้จักกันตั้งแต่นั้นมา นี่ก็หลายปีแล้วเนอะพี่เจ”

เจหันไปเล่าให้อูยองที่ตั้งใจฟัง “ก็ตอนนั้นโฮเพิ่งย้ายมาจากกรุงเทพ เลยไม่รู้ว่าแถวนั้นมันมีพวกอันธพาลเยอะก็เลยไปเช่าบ้านอยู่ ตอนหลังพี่เลยให้ย้ายไปอยู่ที่อื่นที่ปลอดภัยกว่า แต่เดี๋ยวนี้แถวบ้านโฮก็ชักไม่ปลอดภัยแล้ว พวกเด็กแว๊นเริ่มไปมั่วสุมตั้งวงเหล้ากันตอนดึกๆ ถ้าวันไหนต้องกลับดึกพี่จะไปส่งโฮ อย่างน้อยไอ่พวกนั้นมันก็เกรงใจพี่บ้าง”

“พวกนั้นรู้จักพี่เจด้วยหรอ” อูยองถามอย่างสนใจ

“ไม่หรอก แต่มันคงดูออกว่าพี่ไม่ใช่หมูให้มันเคี้ยวง่ายๆแน่”

“งั้นเชียว” แทคทำเสียงล้อๆ เชิงว่าไม่เชื่อ

“แต่ยังมีพวกอยาก-ลองของ- วอนโดนหมัด ถ้าเลือดไม่กลบปากคงไม่เลิกอ่ะ” เจสบตาแทคตอนพูดว่า-ลองของ-

แทคอมยิ้มน้อยๆ ก้มหัวยอมรับว่าเป็นพวก-ลองของ-อย่างไม่สะเทือน นั่นยิ่งทำให้เจขวางหูขวางตาเพราะรู้ดีว่ากำลังโดนแทคแกล้ง    

“เอ่อ...เจ้าฮะ” อูยองเรียกเสียงแผ่วเมื่อนึกขึ้นมาได้

“...” นิชคุณเลิกคิ้วถาม

“คือ..ผม..จะขออนุญาติขับมอเตอร์ไซด์ไปมหาลัยฮะ” อูยองบอกเสียงอ่อย ช้อนตาขึ้นมองคนหน้าหล่อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

“ไม่ได้!”

“เจ้าฮะ ผ...ผมขี่เป็นแล้วนะฮะ”

“เพิ่งขี่เป็นวันนี้ จะออกถนนแล้วหรอ” นิชคุณติง เพราะเป็นห่วง

“มหาลัยใกล้พันดาวออกเจ้า แค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว สบายมากฮะ”

“แต่นายยังขี่ไม่แข็งนะ ถนนใหญ่มีรถเยอะแยะ แล้วที่สำคัญ...นายมีใบขับขี่แล้วหรอ?”

“เอ่อ...คือ...ไว้เดี๋ยวผมจะไปสอบใบขับขี่ แต่วันนี้ไม่เป็นไรมั้งฮะ แค่ครึ่งชั่วโมงเอง” อูยองอุบอิบตอบพร้อมส่งสายตาวิงวอนไปให้นิชคุณ

“บ้านผมอยู่ใกล้พันดาว เดี๋ยวผมขี่กลับพร้อมอูยองก็ได้ครับ มีอะไรจะได้ช่วยกัน” เจอาสาอย่างมีน้ำใจ เขาชินกับการดูแลปกป้องคนอื่นอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ได้ลำบากอะไรเลย

ก็รู้ว่าอูยองโตแล้ว และพันดาวอยู่ใกล้มหาลัยจริงๆนั่นแหละ นิชคุณจึงไม่อยากเป็นห่วงอูยองให้เวอร์เกินไปนัก อูยองโตแล้วไม่ใช่เด็กๆ ชายหนุ่มจึงจำต้องอนุญาติ  “งั้นก็อย่ากลับดึกล่ะ”

“ขอบคุณฮะเจ้า พี่เจขอบคุณฮะ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างตื่นเต้นที่จะได้ขี่รถไปมหาลัย

..

..

หลังจากนั้นโฮก็รีบหาเรื่องชวนคุยต่อ มื้อเที่ยงผ่านไปอย่างรวดเร็วเพราะอูยอง เจและโฮต้องไปมหาลัย โฮอาสาล้างชามให้เพราะเห็นว่ามารบกวนกินฟรีแล้วก็ควรทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง

“งั้นพี่เจลงแฟ้บ ผมล้างน้ำเปล่า โฮเช็ดแห้งละกัน” อูยองเอ่ยขึ้น

“พี่แทคก็มากินฟรี ให้พี่แทคช่วยดีกว่า อูยองเหนื่อยตั้งแต่เช้าแล้วไปเถอะ เดี๋ยวต้องไปมหาลัยกับเพื่อนไม่ใช่หรอ”

“ขอบคุณฮะพี่แทค” อูยองยิ้มให้แทค แต่พอสายตาแลเลยมาสบกับตากลมของนิชคุณที่มองเขาเขม็ง ยิ้มที่ฉีกก็หุบลงทันที รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโจรขโมยของแล้วโดนจับได้ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไรเลย

“ตัวใหญ่เกะกะว่ะ หลีกเด๊ะ!!!” เจบ่นพร้อมเอาไหล่กระแทกไหล่แทค อ่างล้างมือก็เล็กแค่นี้ ผู้ชาย 3 คนมายืนล้างจานมันก็แน่นอ่ะดิ

“จริงด้วย ที่แคบๆเราอย่ามายืนเบียดกันเลย โฮไปเช็ดโต๊ะเถอะ เดี๋ยวพี่แทคช่วยเช็ดแห้งให้เอง” แทครวบรัด

“ก็ได้ฮะ” โฮรับคำแล้วหันไปที่โต๊ะทันที

แทคหันมายิ้มเผล่ให้เจ ทำเอาคนหน้าหมวยได้แต่จิกตาใส่เพราะไม่รู้จะเถียงยังไง โฮก็ไม่รับมุขกับเขาเสียด้วยสิ

...........

เสียงมอเตอร์ไซด์วิ่งเข้าใกล้พันดาว นั่นทำให้ชายหนุ่มที่นั่งดูดาวอยู่บนดาดฟ้าต้องลุกมามองริมระเบียง ตากลมก้มมองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบ 2 ทุ่ม เขาถามตัวเองว่ามายืนรออะไร? รอใคร? ห่วงอูยองที่ขับรถไปมหาลัยใช่มั้ย? แม้เขาจะบอกตัวเองว่าไม่ต้องเป็นห่วงอูยอง แต่เขาก็ยังเป็นห่วง ก็อูยองอ่ะไม่เอาไหน....จะให้ไม่ห่วงได้ยังไง ใช่มั้ย? แล้วขับรถตอนมืดๆด้วย จะไม่ให้ห่วงว่าจะเกิดอุบัติเหตุได้ยังไง เห็นมั้ย...ว่ามีตั้งหลายเหตุผลที่เขาสมควรจะยืนรออูยอง ชายหนุ่มยืนเกาะรั้วก้มมองดูอูยองที่โบกมือให้เจที่ขี่ตามมาส่ง เขายืนมองจนอูยองเดินหายเข้าพันดาว อูยองกลับมาแล้วเขาก็ควรจะไปนอนเสียที

...เฮ้อ....

นิชคุณถอนหายใจเบาๆ เมื่อเท้าพาเขาลงบันได้มาชั้นล่างแทนที่จะเข้าห้องนอน

“อ้าว ดึกแล้วทำไมเจ้ายังไม่นอนฮะ” อูยองทักด้วยแปลกใจ เพราะคิดว่านิชคุณหลับแล้ว

“รู้เหมือนกันหรอว่าดึก” เสียงเข้มฟังดูดุ

“...” อูยองก้มหน้าที่โดนตำหนิ รู้สึกว่าวันนี้นิชคุณอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

“ขับรถกลางค่ำกลางคืนมันอันตราย รู้มั้ย” ถึงคำพูดจะตำหนิ แต่น้ำเสียงแฝงความเป็นห่วง

“เอ่อ...ก็...พี่เจยังไม่เสร็จงานอ่ะฮะ ผมเลยต้องรอ ขอโทษฮะเจ้า...ที่...ผมกลับดึก” อูยองไม่กล้าเข้าข้างตัวเองว่านิชคุณรอเขา หรือนิชคุณเป็นห่วง

พอได้ยินอย่างนั้น นิชคุณก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะเขาเป็นคนบอกให้อูยองกลับพร้อมเจเองนี่นา อูยองก็ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย แล้วตอนนี้อูยองก็ถึงบ้านปลอดภัยดีแล้วด้วย ไม่มีอะไรหน้าห่วงอีกแล้ว เสียงต่อมาจึงเบาลง “กินอะไรมารึยังน่ะเรา”

“ยังฮะ แต่ผมไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกิน! ผอมจะแย่แล้ว กินนมอุ่นๆสักแก้วละกัน”  

“ฮะ” อูยองรับคำพลางเดินเข้าครัวเพื่ออุ่นนม แอบดีใจลึกๆที่นิชคุณเป็นห่วง ไม่ว่านิชคุณจะห่วงเขาในฐานะอะไรเขาก็ดีใจ

นิชคุณเดินตามเข้ามารินน้ำเปล่าดื่ม “นายควรกินให้ครบทุกมื้อ ไม่ใช่เอาแต่ห่วงเล่น”

“อืม...ฮะ แล้วผมก็ควรกินให้อ้วนๆ เพราะจะได้เปลี่ยนไปเป็นกล้ามเนื้อทีหลัง” บอกก่อนจะดื่มนมรวดเดียวจนหมดแก้ว

“ฉันว่า...แบบนี้ก็ดีแล้วนี่”

อูยองเลิกคิ้วอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองหูเพี้ยนรึเปล่า มือที่กำลังล้างแก้วชะงักค้าง

“ฉันว่า...กินให้มีเนื้อหน่อยก็ดี แต่นายไม่เหมาะกับหุ่นล่ำๆแบบนั้นหรอก”

อูยองก้มหน้าซ่อนยิ้ม คว่ำแก้วแล้วหันกลับมา เขาดีใจเมื่อคิดว่านิชคุณมีความเห็นว่าอะไรเหมาะ ไม่เหมาะกับเขา เขาก็อยากเป็นแบบที่นิชคุณชอบเหมือนกัน แต่จะยอมรับได้อย่างไร เด็กหนุ่มจึงแกล้งกลบเกลื่อน “แต่...เจ้าว่าผมแห้ง ผมจำได้”

“ก็...ใช่ แต่....”

“เจ้ากลัวผมหุ่นดีกว่าใช่มั้ยล่ะ” อูยองยิ้มล้อๆ

นิชคุณยื่นมือมาผลักหัวอูยอง พยายามปั้นหน้าเรียบเฉย “เยอะนะเรา”

“แต่เจ้าว่าไงผมก็ว่างั้นแหละ ถ้าเจ้าว่าผมไม่เหมาะกับกล้าม ผมก็เชื่อเจ้า” อูยองทำหน้าประจบประแจงเต็มที่

ถึงจะรู้ว่าโดนประจบแต่นิชคุณก็พอใจกับคำตอบนั้น ชายหนุ่มกลั้นยิ้มไว้แล้วแกล้งปั้นหน้าตึง เขาไม่อยากให้อูยองมีกล้ามจริงๆนะ แม้ผู้ชายส่วนใหญ่จะอยากมีกล้ามทั้งนั้น แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคิดว่าไม่เหมาะกับอูยองก็ไม่รู้ เขาแค่อยากให้อูยองแข็งแรงมีเนื้อขึ้นอีกนิดจะได้สุขภาพดี

“เจ้าฮะ”  อูยองเรียกชายหนุ่มไว้ เขามีอีกเรื่องที่อยากจะขอนิชคุณ อยากจะขอนานแล้ว แต่....ไม่กล้า

“...” ชายหนุ่มยกคิ้วเป็นเชิงถาม

“เอ่อ...ผม...มีอีกเรื่องที่อยากขอเจ้าฮะ”

“.อะไร” เสียงทุ้มถามอย่างใจดี

“ผ...ผม...อยากเรียนว่ายน้ำฮะ”

“...” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ภาพเหตุการณ์วันนั้นย้อนคืนกลับมา ภาพที่เขาลงไปช่วยอูยองแล้วต้องยืนอยู่กลางสระที่มีน้ำล้อมรอบ

“...” พอนิชคุณเงียบ อูยองก็เริ่มใจไม่ดี แต่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือ

“...”

“เอ่อ...ผมจะขออนุญาติเจ้าใช้สระน้ำฮะ”

“...”

“...”

“ทำไมถึงอยากว่ายน้ำ” นิชคุณถามหลังจากนิ่งเงียบไปนาน

อูยองไม่แน่ใจว่าเขาจะบอกเหตุผลจริงๆดีรึไม่ จะโดนโกรธรึไม่ แต่...เขาก็ไม่ได้อยากโกหกนิชคุณนี่นา “เอ่อ...ถ้าผมบอก เจ้า...จะโกรธผมมั้ยฮะ”

นิชคุณสบตาอูยองก่อนจะบอก “บอกมาเถอะ”

อูยองไม่แน่ใจว่าคำพูดนั่นแปลว่านิชคุณจะโกรธหรือไม่โกรธกันแน่ แต่เมื่อนิชคุณสั่งให้บอกเขาก็ต้องบอก อูยองสูดหายใจเข้าปอด แล้วหลับตาบอก “ก็....ถ้าผมว่ายน้ำเป็น ผมจะได้ไม่เป็นภาระให้เจ้า”

“...” นิชคุณสะดุดทันที เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าอูยองรู้เรื่องของเขาแล้วรึยัง  

“...” อูยองยังหลับตา กลั้นหายใจนิ่ง รอฟังว่านิชคุณจะดุเขายังไง แต่...เงียบ!

“...”

“แล้ว...ถ้า..เอ่อ..เจ้าจมน้ำ ผมจะได้ช่วยเจ้าไงฮะ”

“...” นั่นแสดงว่าอูยองรู้เรื่องแล้ว

“...” อูยองค่อยๆ ลืมตาข้างนึงเพื่อแอบดูนิชคุณ ก็พบว่าตาคมมองเขาอยู่ก่อนแล้วเด็กหนุ่มจึงหลับตาปี๋เช่นเดิม

จะบอกว่านิชคุณดีใจก็คงไม่ผิด ดีใจที่อูยองห่วงเขา ที่อูยองคิดจะหัดว่ายน้ำเพราะไม่อยากเป็นภาระให้เขา และก็อยากช่วยเขาอย่างนั้นหรือ มันทำให้หัวใจเขาพองโตอย่างประหลาด ประโยคต่อมาน้ำเสียงจึงอ่อนโยนลง

“นายจะหัดว่ายฉันไม่ว่าหรอก แต่...จะหัดยังไง ใครจะสอน” นิชคุณถามเรื่อยๆ ก็ถ้าต้องหัดว่ายน้ำก็ต้องมีคนสอน ดูอย่างวันนั้นที่เขาโดดลงไปช่วยอูยอง อูยองกอดเขาแน่นเลย แล้วนี่ใครจะสอนอูยองล่ะ แทค?  ไม่...เขาไม่อยากให้แทคสอนอูยอง!

“ก็...เอ่อ...”  อยากจะขอให้นิชคุณสอนให้เหลือเกิน ตั้งแต่เล็กนิชคุณก็สอนเขามามากมาย ไม่ว่ามีอะไรเขาก็นึกถึงนิชคุณก่อนเสมอ อยากทำทุกอย่างร่วมกับนิชคุณ แต่ครั้งนี้คงจะไม่ได้ ก็นิชคุณกลัวสระน้ำไปแล้ว

“...”  ชายหนุ่มพยายามทำหน้านิ่งเฉยให้มากที่สุด ลุ้นว่าจะได้ยินคำว่า-พี่แทค- รึไม่

อูยองถามเสียงเบา “เอ่อ...เจ้า..หาคนมาสอนผมได้มั้ยฮะ”

“ไม่ให้พี่แทคกล้ามโตสอนล่ะ เมื่อเช้านายดูดี๊ด๊ามากอ่ะ” ชายหนุ่มอดจะประชดประชันไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขากลายเป็นคนขี้ประชดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่า...เขาไม่ชอบ

“ค...ใครดี๊ด๊าฮะ” อูยองถามกลับทันควัน

“ก็นายนั่นแหละ!” นิชคุณสวนกลับทันทีเช่นกัน

“เปล่านะ! ผมไม่ได้อยากให้พี่แทคสอนซะหน่อย”

“นายอยาก!”

“ไม่อยาก!”

“อยาก!”

“ไม่อยาก!”

“อยาก!”

“ไม่อยาก!”

“อยาก!”

“ไม่อยาก!”

“อยาก!”

“ผมอยากให้เจ้าสอนต่างหาก! อยากให้เจ้าสอน! ได้ยินมั้ยฮะ!เจ้า! เจ้า! เจ้า!เจ้า!เจ้า!” พูดจบอูยองก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก เพราะมัวแต่หลับหูหลับตาเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ เลยเผลอพูดความในใจออกไป ได้โดนเจ้าด่าเปิงแน่ๆที่กล้าขอให้เจ้าสอน

นิชคุณมองท่าทางของอูยองทั้งขำทั้งเอ็นดูทั้งถูกใจกับคำตอบ ดีใจที่อูยองอยากให้เขาสอน ชายหนุ่มเผลอยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่

อูยองยิ้มกว้างเมื่อเห็นนิชคุณอมยิ้ม เด็กหนุ่มชี้นิ้วใส่นิชคุณเชิงล้อชายหนุ่ม “นั่นแน่ะ!  ถือว่าเจ้าตกลงสอนผมนะฮะ”

“...”

“...”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกำนิ้วชี้เล็กนั่นไว้ ยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของอูยอง “ใครตกลง ฉันไม่ได้พูดซะหน่อย”

นิชคุณไม่เพียงกำนิ้วชี้ของอูยอง แต่นิชคุณกำลังกำหัวใจเด็กหนุ่มไว้ด้วย อูยองยืนนิ่งแทบจะเป็นลมล้มตึงไปตรงนั้น ทั้งท่าทางที่เป็นกันเอง น้ำเสียงเย้าแหย่ ตากลมที่ส่องประกายระยิบ ไม่ไหวแล้ว...เขาทนประกายตานั่นไม่ไหวแล้ว อูยองหลบสายตา และรีบโมเม “ไม่รู้แหละ! เจ้าต้องสอนผม สอนว่ายน้ำ สอนออกกำลังกาย สอนหมดเลย”

 “...” นิชคุณยิ้มน้อยๆพลางส่ายหน้าเชิงปฎิเสธว่าไม่ได้ตกลง และกำนิ้วอูยองให้แน่นขึ้นเมื่อเด็กหนุ่มพยายามจะดึงนิ้วออก

อูยองไม่เข้าใจว่าเรี่ยวแรงเขาหายไปไหนหมด ทำไมแค่ดึงนิ้วออกถึงทำไม่ได้ จึงเริ่มฮึดฮัด ปากบางยื่น

“รับน้องเสร็จเมื่อไหร่ เตรียมฝึกหนัก!” พูดจบร่างสูงก็เดินออกจากครัว ทิ้งให้อูยองยืนหน้าเอ๋อ ประมวลผลที่ละคำว่านิชคุณหมายความว่าไง

“...”

“อ๊า” อูยองทำท่า-เยส- เมื่อเข้าใจว่าที่นิชคุณพูดเมื่อกี๊แปลว่าจะสอนเขาออกกำลังกาย

นิชคุณเดินกลับมาหน้าประตู ทันเห็นว่าอูยองก้มหน้าก้มตาดีใจ ชายหนุ่มอมยิ้มก่อนจะแกล้งทำเสียงดุ “ไปนอนได้แล้ว ดึกแล้ว!”

อูยองสะดุ้งที่นิชคุณย้อนกลับมา ก่อนจะรีบตอบ “ฮะเจ้า”

พอเข้าห้องมาแล้วชายหนุ่มก็เพิ่งได้คิดว่าเขาจะสอนอูยองว่ายน้ำไหว'งั้นหรอ เขา....หายกลัวน้ำแล้วจริงๆน่ะหรือ เขาพูดอะไรออกไป ทำไมถึงบอกไปแบบนั้น เขาเป็นบ้าไปแล้วรึไง ชักจะเพี้ยนขึ้นทุกวันดูไม่เป็น-นิชคุณ-เอาเสียเลย เขาคิดอะไรอยู่

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!?!

TBC

*******************************************

HusWife & The Gang Talk

 พาร์ทนี้ยาวหน่อยนะคะ มันตัดไม่ลงอ่ะค่ะ เอาไปชดเชยกับที่เราอัพช้าแล้วกันนะคะ // เค้าให้แทคเป็นตัวเร่งปฎิกริยาแล้วนะคะ หึหึ แต่เจ้ายังสติลไม่รู้ตัว แต่เจ้าไม่ได้ง่อน๊าาาา (ยังจะเถียงอีกตรู) แค่ปากแข็งง่ะ (ได้ยินแว่วๆว่ารีดเดอร์จะเอาเครื่องจับเท็จมาใช้กะเจ้า 555)

ขอบคุณคนอ่านทุกคนนะคะ และขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ด้วยค่ะ Have a Khunday นะคะ