[Fic] เจ้าฮะ : 8

posted on 07 Jan 2012 21:40 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : เจ้าฮะ

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic

Beta Reader : Madam P

Rate : PG 13

 


Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
   

Chapter 8

 

 

 

 

โต๊ะอาหารของมหาลัย

 

อูยองแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน “เจ้าฮะ พี่แทคฮะ นี่....เพื่อนผม ชาน พี่เจ และโฮ พวกนาย นี่...เจ้า เอ่อ...เป็น....”

 

“ฉันเป็นพี่ชายอูยอง แล้วนี่แทค เพื่อนฉันเอง” นิชคุณชิงแนะตำตัวเสียก่อน เพราะรู้ว่าอูยองคงอึดอัดไม่กล้านับญาติกับเขา

 

“สวัสดีครับพี่แทค พี่เจ้า” โฮทักทาย พร้อมยกมือไหว้

 

“สวัสดีครับพี่เจ้า พ...แทค” เจงึมงัมคำพูดสุดท้าย เขาไหว้นิชคุณ แต่เลือกที่จะก้มหัวให้แทคด้วยเพราะไม่ถูกชะตา

 

“เรียกพี่คุณก็ได้ ไม่ต้องเรียกพี่เจ้าหรอก” นิชคุณบอกอย่างเป็นกันเอง

 

“ไอ่คุณมันมีเชื้อเจ้าแต่มันไม่ชอบเป็นเจ้า เรียกมันพี่คุณดีกว่า แต่สำหรับพี่ต้องเรียกพี่แทคนะ” ประโยคหลังแทคจดจ้องที่เจ เขาดูก็รู้ว่าเจไม่อยากเรียกเขาว่า-พี่-

 

 

เจเองก็รู้ว่าแทคหมายถึงตน ไม่รู้ยังไงแต่เขารู้สึกว่าแทคจงใจล้อเลียนและกวนประสาทเขา เจจึงเหล่มองแทคพร้อมบอก “ไม่เคยเรียกคนแบบนี้ว่าพี่อ่ะ เรียกแทคเฉยๆละกัน”

 

คำตอบเจทำเอาชาน โฮกับอูยองตาค้าง ส่วนนิชคุณเขาเลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตามองเพื่อนรักที่นั่งอมยิ้มอย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน แทคมักจะอารมณ์ดีอย่างนี้เสมอ

 

“ชาน บังเอิญจังเลย เจอกันอีกแล้วนะคะ” หญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนึงแกล้งทำเป็นตกใจ จริงๆแล้วเธอเห็นชานตั้งแต่แรกแล้วจึงเดินเข้ามาทัก จะพูดไปโต๊ะที่ชานนั่งอยู่ก็โดดเด่นสะดุดตาไม่น้อย ไม่ว่าจะชาณรบ และหนุ่มหล่อหน้าใหม่อีก 2 คนที่นั่งรวมอยู่ด้วย

 

“..” ชานหันมามอง ก็พบว่าเป็นหญิงสาวที่เขาพบที่ร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อน วันนั้นเขากำลังอารมณ์เสียเรื่องโฮ การมีสาวสวยมานั่งคุยเป็นเพื่อนก็ช่วยให้หายเบื่อไปได้ไม่น้อย จึงคุยด้วยฆ่าเวลา

 

“ขอน้องเมย์นั่งร่วมโต๊ะด้วยได้มั้ยคะ”  

 

“...” ชานไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มให้  เท่านั้นก็เพียงพอให้หญิงสาวผู้มาใหม่พาตัวเองมานั่งเบียดข้างชานทันที

 

“สวัสดีค่ะทุกคน น้องเมย์นะคะ ปีหนึ่งค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวเองคล่องแคล่ว

 

โฮขยับแว่นสายตามองภาพของทั้งคู่โดยไม่พูดอะไร ตาโตของชานสบกับตาเล็กของโฮอย่างโอ้อวด ดูจะภูมิใจที่หญิงสาวทำตัวสนิทสนมอย่างออกนอกหน้าเช่นนี้ แต่แล้วโฮก็เห็นพี่แนนกำลังเดินมา โฮกระตุกยิ้มน้อยๆ เพื่อรอดูละครฉากต่อไป อยากรู้ว่าถ้าพี่แนนมาเห็นสาวสวยนั่งเบียดชานแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้น คนเจ้าสำราญจะยังลอยหน้าลอยตาอย่างนี้ได้อีกมั้ย โฮจัดการตีตั๋วรอดูรถไฟชนกันท่าจะสนุกกว่า

 

“ชาน แนนจะชวน...”  หญิงแนนอุทานเสียงหลง เธอจะมาชวนชานไปเดินห้างกัน แต่พอเห็นว่ามีสาวนั่งเบียดชานอยู่ทำเอาเธอเสียหน้าทีเดียว ก็ชานกำลังจีบเธอไม่ใช่หรือ หญิงสาวนามเมย์รีบเกาะแขนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของทันทีที่หญิงแนนปรากฎตัวขึ้น

 

“เอ๊ะ....อูยอง!” หญิงแนนตกใจ เมื่อเห็นว่าอูยองนั่งอยู่กับชาน ทำเอาเธอเลิกสนใจแม่สาวปีหนึ่งนั่นไปเลย เพราะเธอไม่แน่ใจว่าอูยองรู้เรื่องของเธอกับชานมากมายแค่ไหน แล้วจะบอกอะไรกับเจ้าบ้าง ป่านนี้เจ้าจะเข้าใจไปถึงไหนแล้ว แต่แล้วเธอก็ตกใจหนักอีกครั้งเมื่อเธอหันมาเจอนิชคุณที่นี่ เธอหน้าซีดเผือกทีเดียว “เจ้า! เจ้ามาทำอะไรที่นี่คะ”

 

“นี่แทคเพื่อนพี่ แทค...นี่หญิงแนน  พวกเรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก” นิชคุณแนะนำ

 

“เรียกแนนเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกหญิง รึมีพิธีการอะไรมากหรอกนะคะ”

 

“สวัสดีครับ แนนกับไอ่คุณเหมือนกันเลย ชอบเป็นคนธรรมดา” แทคบอกยิ้มๆ

 

หญิงสาวยิ้มเขินพร้อมสบตานิชคุณ แต่เธอไม่ยอมสบตาชาน เธอไม่ชอบที่เขาปล่อยให้ผู้หญิงอื่นเกาะเกี่ยวแขนตัวเองต่อหน้าเธอ ชานกำลังจีบเธอแล้วทำแบบนี้หมายความว่ายังไง

 

“เอ่อ...คือ วีคหน้าน้องปี 1 ต้องไปรับน้องภาควิชา 3 วัน 2 คืน และน้องๆต้องคิดการแสดงด้วยนะ แล้วนี่ใบแจ้งผู้ปกครอง ให้ผู้ปกครองลงชื่อรับรู้กันด้วยนะจ๊ะน้องๆ” หญิงสาวอ้างเรื่องงานพร้อมแจกกระดาษให้เด็กหนุ่มรุ่นน้อง

 

“ไปรับน้องที่ไหนคะพี่แนน” น้องเมย์ถามอย่างอยากรู้ โดยที่เธอยังเกาะเกี่ยวแขนชานไม่ปล่อย

 

หญิงแนนพยายามข่มอารมณ์ แล้วตอบเสียงเรียบที่สุด “สถานที่ที่พี่จองไว้เกิดปัญหา พี่กำลังยุ่งกับการหาสถานที่สำรองอยู่ค่ะ”

 

“ไปจัดที่ไร่ของพี่ก็ได้นะหญิง” นิชคุณเอ่ยขึ้น

 

อูยองมองนิชคุณด้วยความรู้สึกน้อยใจที่เห็นนิชคุณยิ้มแย้มและช่วยเหลือพี่แนนทันทีโดยที่เธอยังไม่ได้เอ่ยปากเลยสักนิด

 

“จริงหรอคะเจ้า?” น้ำเสียงของหญิงสาวซ่อนความดีใจไม่มิด อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่านิชคุณคงมีใจให้เธอ มิเช่นนั้นจะเสนอให้จัดที่ไร่หรือ ปกติไร่นิชคุณไม่เปิดเป็นสถานท่องเที่ยวเหมือนไร่อื่นๆ ฉะนั้นนี่ถือเป็นกรณีพิเศษจริงๆ

 

นิชคุณพยักหน้ายืนยัน “เดี๋ยวพี่สั่งนายซูไว้ให้ หญิงอยากได้อะไรคุยกับนายซูเขาได้เลยนะ”

 

“ขอบคุณค่ะเจ้า อืม...แล้วค่าสถานที่เท่าไหร่คะ หญิงมีงบจำกัดนะคะ”

 

“พี่ขอข้าวสักมื้อแล้วกัน”

 

“กี่มื้อก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะเจ้า” จริงๆเธออยากจะบอกว่าทั้งชีวิตก็ได้แต่ติดว่าจะเป็นการสื่อความหมายที่ชัดเจนเกินไป และอีกอย่างชานก็อยู่ตรงนี้ด้วย เธอไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อนัก

 

แทคนั่งมองยิ้มๆ จากสายตาคนภายนอกเขาก็อยากเชียร์หญิงแนนให้เพื่อนเขาเหมือนกัน เพราะดูจะเหมาะสมทั้งหน้าตา และฐานะ แต่ดูเพื่อนเขาจะยังไม่เล่นด้วยกับฝ่ายหญิงสักเท่าไหร่ทั้งๆที่ฝ่ายหญิงส่งสายตาหวานเชื่อมให้ขนาดนั้น แต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แทคก็แอบกระซิบกับนิชคุณเบาๆ “ไหนแกว่า ไร่แกไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้าไงวะ ทำไมครั้งนี้ถึงยอม”

 

“ไม่งั้นอูยองจะไปรับน้องที่ไหนล่ะ ไกลมั้ยก็ไม่รู้”

 

“อ่อ” คำตอบสั้นๆ ในลำคอของแทค ทำเอานิชคุณร้อนตัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

 

“ค...คือ...จ...จัดที่ไร่ นมจะได้ไม่ต้องห่วงอูยองไง ใกล้หูใกล้ตาดี”


 

“นมเป็นห่วง?”

 

“อืม” นิชคุณตอบแล้วก้มหน้ากินข้าวเป็นการปิดการสนทนา แทคพยายามมองเพื่อนรักอย่างเค้นหาความจริง นิชคุณดูอึกอักเล็กน้อย มีพิรุธชัดๆ เดี๋ยวเขาต้องสืบรู้ให้ได้ว่านิชคุณกำลังปิดบังอะไร

 

“หญิงขอตัวก่อนนะคะ พี่ไปก่อนนะคะน้องๆ” เธอร่ำลาทุกคน แต่ก่อนจะจากไปเธอมองชานด้วยสายตาตัดพ้อ ถึงแม้เธอจะเอนเอียงไปทางเจ้าแต่ชานก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าเจ้าจะคิดกับเธอเช่นไรฉะนั้นเธอก็ไม่ควรตัดสัมพันธ์กับชานในตอนนี้

 

ชานมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก เขาดูสายตาแนนก็รู้แล้วว่าแนนคิดจะจับปลา 2 มือแน่ๆ  เขาไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับแนนอยู่แล้ว แค่คบค่าเวลาเท่านั้น คนอย่างเขาไม่เคยคบใครได้นาน แต่เหมือนชานจะรู้ว่าตัวเองกำลังถูกบางคนแอบด่าในใจ ตาคมของชานตวัดมองสบตาเรียวของโฮก่อนที่โฮจะเป็นฝ่ายตวัดเมิน ชานขมวดคิ้วเมื่อรับรู้ความหมายของดวงตารีที่มีประกายรังเกียจ 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าอูยอง” โฮถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นอูยองนั่งนิ่งจนผิดสังเกตุ ปกติอูยองเป็นคนคุยเก่งแต่วันนี้นั่งเงียบเชียว

 

“ทำไม กลัวผู้ปกครองไม่ยอมให้ไปหรอ” เจถามขึ้นเมื่อสังเกตุเห็นว่าอูยองก้มหน้าอ่านเอกสารที่พี่แนนเพิ่งแจก

 

อูยองเงยหน้าขึ้น เขาแค่ไม่อยากมองนิชคุณคุยกับพี่แนนแค่นั้นเอง ถ้าจะพูดให้ชัดและยอมรับอย่างไม่อายก็คือ...เขาหึง! แต่จะบอกออกไปได้ยังไง เขามีสิทธิ์อะไรไปหึง

 

“ไอ่คุณมันให้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอก ใช่มั้ยคุณ” แทคถามเพื่อนอย่างอารมณ์ดี

 

“ฉันไม่ใช่ผู้ปกครองอูยองซะหน่อย นมพินต่างหาก” นิชคุณตอบอย่างไม่คิดอะไรเพราะนมพินเป็นแม่บุญธรรมของอูยอง

 

แต่อูยองกลับคิดมาก รู้สึกเหมือนตัวเองโดนปฎิเสธอีกครั้ง จึงแกล้งตอบไปทางอื่น เรื่องในใจเขาก็ยังคงต้องเก็บซ่อนไว้อยู่ดี “เปล่าฮะ ผม...เอ่อ....แค่...นึกว่าจะได้ไปเที่ยวที่อื่นบ้าง”  

 

“เฮ้ย เรามีมอเตอร์ไซด์ไปได้ทุกที่” เจเสนออย่างใจดี

 

“พี่แทคก็มีรถ เดี๋ยวพาเที่ยวให้ทั่วเลย ไปกันให้หมดเลยจะได้สนุก” แทคบอกยิ้มๆ

 

“อย่ากวนได้ปะ อยากโดนต่อยรึไง” เจเอียงคอถามเสียงเหวี่ยง เพราะพอเขาบอกจะพาอูยองไปเที่ยว ไอ่ดำนี่ก็จะมาพาเที่ยวอย่างนี้ไม่เรียกกวนหรอ แล้วใครเขาอยากไปด้วย

 

“เอะอะก็ใช้กำลัง พี่กลัวนะ” แทคตอบยิ้มๆ ไม่มีวี่แววของความกลัวสักนิด และนั่นยิ่งทำให้เจหัวเสียหนัก

 

โฮขยับแว่นตาอีกครั้งเพื่อมองพี่แทค ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มน้อยๆเวลามองพี่เจ ดูจะอารมณ์ดี แต่พี่เจนี่สิ สีหน้าดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

 

“วอนละ” เจหน้าบูดบึ้ง ตาขวาง ปากแทคบอกว่าไม่อยากโดนต่อยแต่น้ำเสียงวอนโดนสุดๆ

 

“น้องนี่ดุจริง”

 

 

...ผลั่ก...

เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังลั่น เพราะเจพรวดพราดลุกขึ้นพร้อมมองหน้าแทค “ใครน้อง!”

 

 

“โว่วๆๆ ใจเย็นครับลูกพี่ ผมยอมแล้วคร้าบบบบบ” แทคเอนตัวหลบไปด้านหลังพลางยกมือขึ้นในท่ายอมแพ้ แต่แววตาทอประกายสุกใสมาก

 

เจอยากจะซัดใส่ปากคนพูดเต็มกำลัง แต่ละคำกวนประสาทเขาที่สุด หน้าตาท่าทางรึก็ยั่วโมโห ดูก็รู้ว่าจงใจแกล้งเขาและนั่นยิ่งทำให้เขาโมโหขึ้นไปอีก  

 

“จวนจะได้เวลาเรียนแล้ว รีบๆกันหน่อย เดี๋ยวเย็นนี้ต้องอยู่ทำป้ายรับน้องอีก” โฮเอ่ยแทรกเบรคการวางหมัดของเจเสียก่อน

 

“อ้าว ชานมีกิจกรรมต่อหรอคะ งั้นที่นัดเมย์ไว้ล่ะคะ” เมย์ช้อนตาขึ้นมองชานอย่างที่คิดว่าน่ารัก

 

“มีคนอยู่ทำกิจกรรมเยอะแล้ว ไม่มีชานสักคนเขาก็ทำกันได้” ชานบอกอย่างไม่สนใจกิจกรรมนั่นสักนิด เขาเบื่อเรื่องพวกนี้จะตาย เขาเอาเวลาไปเที่ยวกับสาวๆสนุกกว่าเป็นไหนๆ

 

“ถ้าใครไม่อยู่ช่วย เราจะจดชื่อให้รุ่นพี่” โฮบอกเสียงจริงจัง เขาเกลียดคนไม่รับผิดชอบที่สุด

 

ชานมองคนจดชื่อนิ่งพลางบอกเสียงเข้ม “ใส่ชื่อ-ชาณรบ-ไปได้เลย!”

 

อูยองลมแทบจับ นึกว่ามรสุมได้พัดผ่านไปแล้ว ที่ไหนได้ พายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้น

 

“ชาณรบจะเป็นชื่อแรกแน่ ไม่ต้องห่วง” โฮบอกเสียงเครียดเช่นกัน

 

แทคหันมาสบตานิชคุณพร้อมสีหน้าที่มีคำถามว่า....เด็กพวกนี้มันเป็นเพื่อนกันจริงๆหรอ.....

 

“จริงๆน้องเมย์ก็ต้องอยู่ช่วยกิจกรรมเหมือนกัน งั้นน้องเมย์ไปช่วยชานทำป้ายนะคะ นะคะ” เธอเป็นเด็กปีหนึ่งก็ควรช่วยทำกิจกรรม แต่เธอเบื่อทำกิจกรรมกับเพื่อนผู้หญิงเลยตั้งใจจะหนี แต่ถ้าเธอได้ทำกิจกรรมร่วมกับหนุ่มหล่อที่เธอหมายตาก็ย่อมวิเศษที่สุดแน่นอน

 

ชานถอนหายใจก่อนจะบอก “แล้วแต่เมย์ละกัน”

 

“อูยอง เลิกแล้วกลับกับนายซูนะ เดี๋ยวฉันให้มารับ” นิชคุณบอก อยู่ที่นี่การไม่มีรถเป็นเรื่องลำบากเพราะรถโดยสารไม่ได้สะดวกเช่นกรุงเทพ

 

“เดี๋ยวผมไปส่งอูยองเองครับ บ้านผมเลยหรินทร์ณเรศน์ไปหน่อยนึง ยังไงก็ต้องผ่านอยู่แล้ว” เจอาสา

 

“เอางั้นหรอ งั้นก็ฝากด้วยนะ” นิชคุณยิ้มบางๆให้เจ เจยิ้มตอบรอยยิ้มนั้นกลับไป ทำเอาแทคต้องขมวดคิ้ว ทีกับเขาเจคอยแต่จะหาเรื่อง พูดกับเขาก็กระโชกโฮกฮาก ทีกับนิชคุณเจพูดอย่างสุภาพ และแถมยิ้มให้ง่ายๆ ไม่แฟร์ ไม่ยุติธรรม ให้ตายเหอะ!

 

........

 

 

รถสปอร์ตคันหรูขับออกจากมหาลัย ภายในรถมีเพียงเสียงดนตรีเท่านั้น ไม่การพูดคุยใดๆระหว่างคนขับและคนนั่งข้างสักนิด โฮเชิดหน้ามองไปนอกหน้าต่างรถ เขาพยายามนิ่งเงียบให้มากที่สุดไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับชานเลยสักนิด ยัยน้องเมย์นั่นมาช่วยงานแป๊ปเดียวแล้วไม่รู้พูดอะไรไม่เข้าหูไอ่เด็กมีปัญหานั่น ยัยน้องเมย์ร้องไห้ขี้โมกโป่งกลับบ้านไปเลย แล้วก็เพราะบ้านพี่เจเลยหรินทร์ณเรศน์ไปหน่อยนึง และบ้านเขากับบ้านไอ่เด็กมีปัญหานี่ก็ดันไปทางเดียวกันซะอีก เขาห่วงพี่เจไม่อยากให้พี่เจต้องอ้อมมาส่งเขาและเลยไปส่งอูยอง เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว เขาเลยต้องขอให้พี่เจกลับกับอูยอง แล้วเขาจะกลับกับชาน ถ้าโดยลำพังตัวเขา ไม่มีทางมาด้วยเด็ดขาดแม้ว่าบ้านเขากับบ้านชานจะมาทางเดียวกันก็เหอะ

 

 

 

.....เอี๊ยดดดดดดดดดดดด....

อีกครั้งที่คนขับแกล้งเบรครถหัวทิ่มหัวตำ แต่คนนั่งข้างก็ไม่บ่นไม่ปริปากสักนิด ได้แต่เหยียดมุมปากกับนิสัยเด็กๆของชาน ที่คอยแต่คิดจะเอาชนะ คิดจะแกล้ง แล้วก็เรียกร้องความสนใจ

 

 

ยิ่งโฮนิ่งชานก็ยิ่งหงุดหงิด เขาไม่ชอบท่าทางหยิ่งผยองของโฮ ไม่ชอบสายตารู้ทันของอีกฝ่าย เขานึกว่าการขับรถแย่ๆแบบนี้จะทำให้โฮโวยวายหรือหัวเสียได้บ้าง แต่เปล่าเลยโฮยังคงนั่งนิ่งไม่สะดุ้งสะเทือน บางทีเขาต้องหาเรื่องโ