[Fic] เจ้าฮะ : 8

posted on 07 Jan 2012 21:40 by have-a-khunday  in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : เจ้าฮะ

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic

Beta Reader : Madam P

Rate : PG 13

 


Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
   

Chapter 8

 

 

 

 

โต๊ะอาหารของมหาลัย

 

อูยองแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน “เจ้าฮะ พี่แทคฮะ นี่....เพื่อนผม ชาน พี่เจ และโฮ พวกนาย นี่...เจ้า เอ่อ...เป็น....”

 

“ฉันเป็นพี่ชายอูยอง แล้วนี่แทค เพื่อนฉันเอง” นิชคุณชิงแนะตำตัวเสียก่อน เพราะรู้ว่าอูยองคงอึดอัดไม่กล้านับญาติกับเขา

 

“สวัสดีครับพี่แทค พี่เจ้า” โฮทักทาย พร้อมยกมือไหว้

 

“สวัสดีครับพี่เจ้า พ...แทค” เจงึมงัมคำพูดสุดท้าย เขาไหว้นิชคุณ แต่เลือกที่จะก้มหัวให้แทคด้วยเพราะไม่ถูกชะตา

 

“เรียกพี่คุณก็ได้ ไม่ต้องเรียกพี่เจ้าหรอก” นิชคุณบอกอย่างเป็นกันเอง

 

“ไอ่คุณมันมีเชื้อเจ้าแต่มันไม่ชอบเป็นเจ้า เรียกมันพี่คุณดีกว่า แต่สำหรับพี่ต้องเรียกพี่แทคนะ” ประโยคหลังแทคจดจ้องที่เจ เขาดูก็รู้ว่าเจไม่อยากเรียกเขาว่า-พี่-

 

 

เจเองก็รู้ว่าแทคหมายถึงตน ไม่รู้ยังไงแต่เขารู้สึกว่าแทคจงใจล้อเลียนและกวนประสาทเขา เจจึงเหล่มองแทคพร้อมบอก “ไม่เคยเรียกคนแบบนี้ว่าพี่อ่ะ เรียกแทคเฉยๆละกัน”

 

คำตอบเจทำเอาชาน โฮกับอูยองตาค้าง ส่วนนิชคุณเขาเลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตามองเพื่อนรักที่นั่งอมยิ้มอย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน แทคมักจะอารมณ์ดีอย่างนี้เสมอ

 

“ชาน บังเอิญจังเลย เจอกันอีกแล้วนะคะ” หญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนึงแกล้งทำเป็นตกใจ จริงๆแล้วเธอเห็นชานตั้งแต่แรกแล้วจึงเดินเข้ามาทัก จะพูดไปโต๊ะที่ชานนั่งอยู่ก็โดดเด่นสะดุดตาไม่น้อย ไม่ว่าจะชาณรบ และหนุ่มหล่อหน้าใหม่อีก 2 คนที่นั่งรวมอยู่ด้วย

 

“..” ชานหันมามอง ก็พบว่าเป็นหญิงสาวที่เขาพบที่ร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อน วันนั้นเขากำลังอารมณ์เสียเรื่องโฮ การมีสาวสวยมานั่งคุยเป็นเพื่อนก็ช่วยให้หายเบื่อไปได้ไม่น้อย จึงคุยด้วยฆ่าเวลา

 

“ขอน้องเมย์นั่งร่วมโต๊ะด้วยได้มั้ยคะ”  

 

“...” ชานไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มให้  เท่านั้นก็เพียงพอให้หญิงสาวผู้มาใหม่พาตัวเองมานั่งเบียดข้างชานทันที

 

“สวัสดีค่ะทุกคน น้องเมย์นะคะ ปีหนึ่งค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวเองคล่องแคล่ว

 

โฮขยับแว่นสายตามองภาพของทั้งคู่โดยไม่พูดอะไร ตาโตของชานสบกับตาเล็กของโฮอย่างโอ้อวด ดูจะภูมิใจที่หญิงสาวทำตัวสนิทสนมอย่างออกนอกหน้าเช่นนี้ แต่แล้วโฮก็เห็นพี่แนนกำลังเดินมา โฮกระตุกยิ้มน้อยๆ เพื่อรอดูละครฉากต่อไป อยากรู้ว่าถ้าพี่แนนมาเห็นสาวสวยนั่งเบียดชานแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้น คนเจ้าสำราญจะยังลอยหน้าลอยตาอย่างนี้ได้อีกมั้ย โฮจัดการตีตั๋วรอดูรถไฟชนกันท่าจะสนุกกว่า

 

“ชาน แนนจะชวน...”  หญิงแนนอุทานเสียงหลง เธอจะมาชวนชานไปเดินห้างกัน แต่พอเห็นว่ามีสาวนั่งเบียดชานอยู่ทำเอาเธอเสียหน้าทีเดียว ก็ชานกำลังจีบเธอไม่ใช่หรือ หญิงสาวนามเมย์รีบเกาะแขนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของทันทีที่หญิงแนนปรากฎตัวขึ้น

 

“เอ๊ะ....อูยอง!” หญิงแนนตกใจ เมื่อเห็นว่าอูยองนั่งอยู่กับชาน ทำเอาเธอเลิกสนใจแม่สาวปีหนึ่งนั่นไปเลย เพราะเธอไม่แน่ใจว่าอูยองรู้เรื่องของเธอกับชานมากมายแค่ไหน แล้วจะบอกอะไรกับเจ้าบ้าง ป่านนี้เจ้าจะเข้าใจไปถึงไหนแล้ว แต่แล้วเธอก็ตกใจหนักอีกครั้งเมื่อเธอหันมาเจอนิชคุณที่นี่ เธอหน้าซีดเผือกทีเดียว “เจ้า! เจ้ามาทำอะไรที่นี่คะ”

 

“นี่แทคเพื่อนพี่ แทค...นี่หญิงแนน  พวกเรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก” นิชคุณแนะนำ

 

“เรียกแนนเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกหญิง รึมีพิธีการอะไรมากหรอกนะคะ”

 

“สวัสดีครับ แนนกับไอ่คุณเหมือนกันเลย ชอบเป็นคนธรรมดา” แทคบอกยิ้มๆ

 

หญิงสาวยิ้มเขินพร้อมสบตานิชคุณ แต่เธอไม่ยอมสบตาชาน เธอไม่ชอบที่เขาปล่อยให้ผู้หญิงอื่นเกาะเกี่ยวแขนตัวเองต่อหน้าเธอ ชานกำลังจีบเธอแล้วทำแบบนี้หมายความว่ายังไง

 

“เอ่อ...คือ วีคหน้าน้องปี 1 ต้องไปรับน้องภาควิชา 3 วัน 2 คืน และน้องๆต้องคิดการแสดงด้วยนะ แล้วนี่ใบแจ้งผู้ปกครอง ให้ผู้ปกครองลงชื่อรับรู้กันด้วยนะจ๊ะน้องๆ” หญิงสาวอ้างเรื่องงานพร้อมแจกกระดาษให้เด็กหนุ่มรุ่นน้อง

 

“ไปรับน้องที่ไหนคะพี่แนน” น้องเมย์ถามอย่างอยากรู้ โดยที่เธอยังเกาะเกี่ยวแขนชานไม่ปล่อย

 

หญิงแนนพยายามข่มอารมณ์ แล้วตอบเสียงเรียบที่สุด “สถานที่ที่พี่จองไว้เกิดปัญหา พี่กำลังยุ่งกับการหาสถานที่สำรองอยู่ค่ะ”

 

“ไปจัดที่ไร่ของพี่ก็ได้นะหญิง” นิชคุณเอ่ยขึ้น

 

อูยองมองนิชคุณด้วยความรู้สึกน้อยใจที่เห็นนิชคุณยิ้มแย้มและช่วยเหลือพี่แนนทันทีโดยที่เธอยังไม่ได้เอ่ยปากเลยสักนิด

 

“จริงหรอคะเจ้า?” น้ำเสียงของหญิงสาวซ่อนความดีใจไม่มิด อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่านิชคุณคงมีใจให้เธอ มิเช่นนั้นจะเสนอให้จัดที่ไร่หรือ ปกติไร่นิชคุณไม่เปิดเป็นสถานท่องเที่ยวเหมือนไร่อื่นๆ ฉะนั้นนี่ถือเป็นกรณีพิเศษจริงๆ

 

นิชคุณพยักหน้ายืนยัน “เดี๋ยวพี่สั่งนายซูไว้ให้ หญิงอยากได้อะไรคุยกับนายซูเขาได้เลยนะ”

 

“ขอบคุณค่ะเจ้า อืม...แล้วค่าสถานที่เท่าไหร่คะ หญิงมีงบจำกัดนะคะ”

 

“พี่ขอข้าวสักมื้อแล้วกัน”

 

“กี่มื้อก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะเจ้า” จริงๆเธออยากจะบอกว่าทั้งชีวิตก็ได้แต่ติดว่าจะเป็นการสื่อความหมายที่ชัดเจนเกินไป และอีกอย่างชานก็อยู่ตรงนี้ด้วย เธอไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อนัก

 

แทคนั่งมองยิ้มๆ จากสายตาคนภายนอกเขาก็อยากเชียร์หญิงแนนให้เพื่อนเขาเหมือนกัน เพราะดูจะเหมาะสมทั้งหน้าตา และฐานะ แต่ดูเพื่อนเขาจะยังไม่เล่นด้วยกับฝ่ายหญิงสักเท่าไหร่ทั้งๆที่ฝ่ายหญิงส่งสายตาหวานเชื่อมให้ขนาดนั้น แต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แทคก็แอบกระซิบกับนิชคุณเบาๆ “ไหนแกว่า ไร่แกไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้าไงวะ ทำไมครั้งนี้ถึงยอม”

 

“ไม่งั้นอูยองจะไปรับน้องที่ไหนล่ะ ไกลมั้ยก็ไม่รู้”

 

“อ่อ” คำตอบสั้นๆ ในลำคอของแทค ทำเอานิชคุณร้อนตัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

 

“ค...คือ...จ...จัดที่ไร่ นมจะได้ไม่ต้องห่วงอูยองไง ใกล้หูใกล้ตาดี”


 

“นมเป็นห่วง?”

 

“อืม” นิชคุณตอบแล้วก้มหน้ากินข้าวเป็นการปิดการสนทนา แทคพยายามมองเพื่อนรักอย่างเค้นหาความจริง นิชคุณดูอึกอักเล็กน้อย มีพิรุธชัดๆ เดี๋ยวเขาต้องสืบรู้ให้ได้ว่านิชคุณกำลังปิดบังอะไร

 

“หญิงขอตัวก่อนนะคะ พี่ไปก่อนนะคะน้องๆ” เธอร่ำลาทุกคน แต่ก่อนจะจากไปเธอมองชานด้วยสายตาตัดพ้อ ถึงแม้เธอจะเอนเอียงไปทางเจ้าแต่ชานก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าเจ้าจะคิดกับเธอเช่นไรฉะนั้นเธอก็ไม่ควรตัดสัมพันธ์กับชานในตอนนี้

 

ชานมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก เขาดูสายตาแนนก็รู้แล้วว่าแนนคิดจะจับปลา 2 มือแน่ๆ  เขาไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับแนนอยู่แล้ว แค่คบค่าเวลาเท่านั้น คนอย่างเขาไม่เคยคบใครได้นาน แต่เหมือนชานจะรู้ว่าตัวเองกำลังถูกบางคนแอบด่าในใจ ตาคมของชานตวัดมองสบตาเรียวของโฮก่อนที่โฮจะเป็นฝ่ายตวัดเมิน ชานขมวดคิ้วเมื่อรับรู้ความหมายของดวงตารีที่มีประกายรังเกียจ 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าอูยอง” โฮถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นอูยองนั่งนิ่งจนผิดสังเกตุ ปกติอูยองเป็นคนคุยเก่งแต่วันนี้นั่งเงียบเชียว

 

“ทำไม กลัวผู้ปกครองไม่ยอมให้ไปหรอ” เจถามขึ้นเมื่อสังเกตุเห็นว่าอูยองก้มหน้าอ่านเอกสารที่พี่แนนเพิ่งแจก

 

อูยองเงยหน้าขึ้น เขาแค่ไม่อยากมองนิชคุณคุยกับพี่แนนแค่นั้นเอง ถ้าจะพูดให้ชัดและยอมรับอย่างไม่อายก็คือ...เขาหึง! แต่จะบอกออกไปได้ยังไง เขามีสิทธิ์อะไรไปหึง

 

“ไอ่คุณมันให้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอก ใช่มั้ยคุณ” แทคถามเพื่อนอย่างอารมณ์ดี

 

“ฉันไม่ใช่ผู้ปกครองอูยองซะหน่อย นมพินต่างหาก” นิชคุณตอบอย่างไม่คิดอะไรเพราะนมพินเป็นแม่บุญธรรมของอูยอง

 

แต่อูยองกลับคิดมาก รู้สึกเหมือนตัวเองโดนปฎิเสธอีกครั้ง จึงแกล้งตอบไปทางอื่น เรื่องในใจเขาก็ยังคงต้องเก็บซ่อนไว้อยู่ดี “เปล่าฮะ ผม...เอ่อ....แค่...นึกว่าจะได้ไปเที่ยวที่อื่นบ้าง”  

 

“เฮ้ย เรามีมอเตอร์ไซด์ไปได้ทุกที่” เจเสนออย่างใจดี

 

“พี่แทคก็มีรถ เดี๋ยวพาเที่ยวให้ทั่วเลย ไปกันให้หมดเลยจะได้สนุก” แทคบอกยิ้มๆ

 

“อย่ากวนได้ปะ อยากโดนต่อยรึไง” เจเอียงคอถามเสียงเหวี่ยง เพราะพอเขาบอกจะพาอูยองไปเที่ยว ไอ่ดำนี่ก็จะมาพาเที่ยวอย่างนี้ไม่เรียกกวนหรอ แล้วใครเขาอยากไปด้วย

 

“เอะอะก็ใช้กำลัง พี่กลัวนะ” แทคตอบยิ้มๆ ไม่มีวี่แววของความกลัวสักนิด และนั่นยิ่งทำให้เจหัวเสียหนัก

 

โฮขยับแว่นตาอีกครั้งเพื่อมองพี่แทค ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มน้อยๆเวลามองพี่เจ ดูจะอารมณ์ดี แต่พี่เจนี่สิ สีหน้าดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

 

“วอนละ” เจหน้าบูดบึ้ง ตาขวาง ปากแทคบอกว่าไม่อยากโดนต่อยแต่น้ำเสียงวอนโดนสุดๆ

 

“น้องนี่ดุจริง”

 

 

...ผลั่ก...

เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังลั่น เพราะเจพรวดพราดลุกขึ้นพร้อมมองหน้าแทค “ใครน้อง!”

 

 

“โว่วๆๆ ใจเย็นครับลูกพี่ ผมยอมแล้วคร้าบบบบบ” แทคเอนตัวหลบไปด้านหลังพลางยกมือขึ้นในท่ายอมแพ้ แต่แววตาทอประกายสุกใสมาก

 

เจอยากจะซัดใส่ปากคนพูดเต็มกำลัง แต่ละคำกวนประสาทเขาที่สุด หน้าตาท่าทางรึก็ยั่วโมโห ดูก็รู้ว่าจงใจแกล้งเขาและนั่นยิ่งทำให้เขาโมโหขึ้นไปอีก  

 

“จวนจะได้เวลาเรียนแล้ว รีบๆกันหน่อย เดี๋ยวเย็นนี้ต้องอยู่ทำป้ายรับน้องอีก” โฮเอ่ยแทรกเบรคการวางหมัดของเจเสียก่อน

 

“อ้าว ชานมีกิจกรรมต่อหรอคะ งั้นที่นัดเมย์ไว้ล่ะคะ” เมย์ช้อนตาขึ้นมองชานอย่างที่คิดว่าน่ารัก

 

“มีคนอยู่ทำกิจกรรมเยอะแล้ว ไม่มีชานสักคนเขาก็ทำกันได้” ชานบอกอย่างไม่สนใจกิจกรรมนั่นสักนิด เขาเบื่อเรื่องพวกนี้จะตาย เขาเอาเวลาไปเที่ยวกับสาวๆสนุกกว่าเป็นไหนๆ

 

“ถ้าใครไม่อยู่ช่วย เราจะจดชื่อให้รุ่นพี่” โฮบอกเสียงจริงจัง เขาเกลียดคนไม่รับผิดชอบที่สุด

 

ชานมองคนจดชื่อนิ่งพลางบอกเสียงเข้ม “ใส่ชื่อ-ชาณรบ-ไปได้เลย!”

 

อูยองลมแทบจับ นึกว่ามรสุมได้พัดผ่านไปแล้ว ที่ไหนได้ พายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้น

 

“ชาณรบจะเป็นชื่อแรกแน่ ไม่ต้องห่วง” โฮบอกเสียงเครียดเช่นกัน

 

แทคหันมาสบตานิชคุณพร้อมสีหน้าที่มีคำถามว่า....เด็กพวกนี้มันเป็นเพื่อนกันจริงๆหรอ.....

 

“จริงๆน้องเมย์ก็ต้องอยู่ช่วยกิจกรรมเหมือนกัน งั้นน้องเมย์ไปช่วยชานทำป้ายนะคะ นะคะ” เธอเป็นเด็กปีหนึ่งก็ควรช่วยทำกิจกรรม แต่เธอเบื่อทำกิจกรรมกับเพื่อนผู้หญิงเลยตั้งใจจะหนี แต่ถ้าเธอได้ทำกิจกรรมร่วมกับหนุ่มหล่อที่เธอหมายตาก็ย่อมวิเศษที่สุดแน่นอน

 

ชานถอนหายใจก่อนจะบอก “แล้วแต่เมย์ละกัน”

 

“อูยอง เลิกแล้วกลับกับนายซูนะ เดี๋ยวฉันให้มารับ” นิชคุณบอก อยู่ที่นี่การไม่มีรถเป็นเรื่องลำบากเพราะรถโดยสารไม่ได้สะดวกเช่นกรุงเทพ

 

“เดี๋ยวผมไปส่งอูยองเองครับ บ้านผมเลยหรินทร์ณเรศน์ไปหน่อยนึง ยังไงก็ต้องผ่านอยู่แล้ว” เจอาสา

 

“เอางั้นหรอ งั้นก็ฝากด้วยนะ” นิชคุณยิ้มบางๆให้เจ เจยิ้มตอบรอยยิ้มนั้นกลับไป ทำเอาแทคต้องขมวดคิ้ว ทีกับเขาเจคอยแต่จะหาเรื่อง พูดกับเขาก็กระโชกโฮกฮาก ทีกับนิชคุณเจพูดอย่างสุภาพ และแถมยิ้มให้ง่ายๆ ไม่แฟร์ ไม่ยุติธรรม ให้ตายเหอะ!

 

........

 

 

รถสปอร์ตคันหรูขับออกจากมหาลัย ภายในรถมีเพียงเสียงดนตรีเท่านั้น ไม่การพูดคุยใดๆระหว่างคนขับและคนนั่งข้างสักนิด โฮเชิดหน้ามองไปนอกหน้าต่างรถ เขาพยายามนิ่งเงียบให้มากที่สุดไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับชานเลยสักนิด ยัยน้องเมย์นั่นมาช่วยงานแป๊ปเดียวแล้วไม่รู้พูดอะไรไม่เข้าหูไอ่เด็กมีปัญหานั่น ยัยน้องเมย์ร้องไห้ขี้โมกโป่งกลับบ้านไปเลย แล้วก็เพราะบ้านพี่เจเลยหรินทร์ณเรศน์ไปหน่อยนึง และบ้านเขากับบ้านไอ่เด็กมีปัญหานี่ก็ดันไปทางเดียวกันซะอีก เขาห่วงพี่เจไม่อยากให้พี่เจต้องอ้อมมาส่งเขาและเลยไปส่งอูยอง เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว เขาเลยต้องขอให้พี่เจกลับกับอูยอง แล้วเขาจะกลับกับชาน ถ้าโดยลำพังตัวเขา ไม่มีทางมาด้วยเด็ดขาดแม้ว่าบ้านเขากับบ้านชานจะมาทางเดียวกันก็เหอะ

 

 

 

.....เอี๊ยดดดดดดดดดดดด....

อีกครั้งที่คนขับแกล้งเบรครถหัวทิ่มหัวตำ แต่คนนั่งข้างก็ไม่บ่นไม่ปริปากสักนิด ได้แต่เหยียดมุมปากกับนิสัยเด็กๆของชาน ที่คอยแต่คิดจะเอาชนะ คิดจะแกล้ง แล้วก็เรียกร้องความสนใจ

 

 

ยิ่งโฮนิ่งชานก็ยิ่งหงุดหงิด เขาไม่ชอบท่าทางหยิ่งผยองของโฮ ไม่ชอบสายตารู้ทันของอีกฝ่าย เขานึกว่าการขับรถแย่ๆแบบนี้จะทำให้โฮโวยวายหรือหัวเสียได้บ้าง แต่เปล่าเลยโฮยังคงนั่งนิ่งไม่สะดุ้งสะเทือน บางทีเขาต้องหาเรื่องโฮให้มากกว่านี้เพื่อทำให้โฮเป็นฝ่ายที่ต้องยอมเขา ต้องกลัวเขา และต้องอยู่ใต้อำนาจเขา คิดได้ดังนั้นชานก็ขับรถแฉลบข้างทาง ถึงจะไม่ได้ขับเร็วมากแต่มันก็แสดงถึงความกวนประสาท ถนนตั้งกว้างแต่ชานจงใจขับรถตกไหล่ทาง โฮยกมือขึ้นจับประตูมั่นเพื่อใช้เป็นที่ยึด แต่แล้วโฮก็เห็นว่าข้างหน้ามีเพิงขายผลไม้อยู่ ไหล่ทางมีกองผลไม้วางรอขาย แม้ความเร็วของรถจะไม่มากแต่ถ้าชานยังขับกินไหล่ทางแบบนี้ได้ชนสินค้าของชาวบ้านเสียหายแน่ๆ โฮหันหน้าไปดูคนขับ แต่ดูเหมือนชานจะไม่คิดที่จะกลับขึ้นไปวิ่งบนถนนแต่อย่างใด โฮหันหน้ากลับมามองเพิงขายผลไม้ กับหน้าชานสลับกัน อย่างเป็นกังวล รถยังคงมุ่งหน้าไปเข้าใกล้เพิงขายผลไม้ทุกที

 

“หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ!” โฮตะโกนในที่สุด

 

 

.....เอี๊ยดดดดดดดดดดดด....

ชานเบรครถกะทันหัน แต่ถึงกระนั้น ก็ยังชนเข้ากับกองผลไม้ข้างทางจนได้ โชคดีที่ชานและโฮคาดเข็มขัดนิรภัยเลยไม่มีใครเป็นอะไร

 

 

“พูดได้แล้วหรอ นึกว่าเป็นใบ้” ชานหันมาพูดด้วยสีหน้าของผู้ชนะ

 

“แค่ต้องการให้เราพูด นายทำขนาดนี้เลยหรอ ข้าวของคนอื่นเสียหายนะ จะทำอะไรคิดบ้างรึเปล่าว่าใครเขาจะเดือดร้อน!” โฮจงใจเรียกแทนตัวเองว่า-เรา- เพราะชานไม่ใช่-เพื่อนของโฮ-

 

“โอ๊ยยยยยยยยยย คุณขับรถเป็นรึเปล่าเนี่ย ข้าวของเสียหาย.....” ชายคนขายวิ่งออกมาจากบ้านพักที่อยู่ใกล้ๆเพิงขายของริมถนน 

 

“เอาไป แล้วไม่ต้องพูดมาก” ชานควักแบงก์พัน 2 ใบแล้วส่งให้ชายคนนั้นไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย ชายผู้เสียหายยิ้มกว้างรับเงินไปอย่างมีความสุข ไม่ว่ากล่าวใดๆทั้งสิ้น ชานหันมามองคนข้างๆ ก่อนจะยักไหล่พร้อมรอยยิ้มเยาะ “ค่าเสียหายแค่ 2 พันเอง กระจอก! ชนอีกกี่ทีก็ได้”

 

โฮขยับแว่นเพื่อมองพฤติกรรมของชานที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างแล้วระอา ชานทำเรื่องทั้งหมดเพียงเพราะต้องการบีบให้เขาพูดอย่างนั้นหรอ ไร้สาระที่สุดในโลก เขาเกลียดคนที่ทำอะไรไม่นึกถึงว่าคนอื่นจะเดือดร้อนยังไง “ไง...รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชนะรึยัง หึ! นายนี่! เด็กกว่าที่ฉันคิดอีกนะ”

 

ชานกระชากแขนโฮเข้าหาตัวก่อนจะตวาด “เลิกพูดเหมือนรู้จักฉันดีเสียที!” เขาเกลียดคำพูดโฮที่มักจะจี้ใจดำเขาเหลือเกิน

 

“ก็รึไม่จริง นายมันก็แค่เด็กขาดความอบอุ่นที่ถูกทอดทิ้งและต้องการการยอมรับ แต่ดันเลือกวิธีบ้าๆในการเป็นที่ยอมรับ”

 

“หุบปาก!!!”

 

“นายก็ดีแต่ใช้เงินซื้อความสะใจ ซื้อความสุขจอมปลอม ซื้อรอยยิ้มและคำประจบสอพลอ นายไม่รู้หรอกว่าความสุขจริงๆมันอบอุ่นขนาดไหน”

 

“บอกให้หุบปากไง!!!”

 

“เราไม่อยากเกลือกกลั้วกับคนอย่างนายเลยสักนิด พอกันที!! แยกกันตรงนี้แหละ” โฮบอกพลางหันไปจะเปิดประตู แต่ถูกมือใหญ่คว้าหมับที่ข้อมือ แล้วกระชากรั้งไว้จนโฮเซเข้ามาในรถ โฮตวัดตากลับมามองชาน

 

“คนที่จะปฎิเสธต้องเป็นฉัน ไม่ใช่นาย!” ชานบอกเสียงเข้ม เขาไม่ยอมถูกปฎิเสธแน่ๆ

 

“เสียใจ เราไม่เล่นตามเกมส์ของนาย แล้วนายก็บังคับเราไม่ได้ด้วย!”

 

“งั้นก็คอยดู ยังไงวันนี้นายก็ต้องกลับกับฉัน!!” ชานกระชับมือให้กำรอบข้อมือโฮให้แน่นขึ้นก่อนจะกระชากรถออกไป ชานใช้มือขวาข้างเดียวบังคับรถไปตามถนน โฮพยายามดึงมือออกแต่ชานก็ไม่ยอมปล่อย ยิ่งเขาจะพยายามออกแรงดึงแค่ไหนชานก็ยิ่งบีบมือเขาแรงเท่านั้น จนข้อมือเขาเริ่มเจ็บ

 

 

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

เสียงโทรศัพท์ของชาณรบดัง หน้าจอขึ้นชื่อ-แนน-

 

คนขับเหลือบตามองแว่บเดียวแต่ไม่ใส่ใจจะรับสายสักนิด โฮขัดใจกับนิสัยของชานอย่างหนัก แต่เพราะข้อมือยังโดนบีบแน่นจึงได้แต่นั่งนับ 1 ถึง 10 ตั้งใจว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาต้องอยู่บนรถกับชาน...พอกันที

 

 

...เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดด....

เสียงเบรคดังสนั่น

 

“คนอย่างฉันอยากได้อะไรแล้วไม่มีคำว่า-ไม่ได้-  อ้ะ...ลงไปได้ละ!” ชานบอกพร้อมปล่อยข้อมือโฮเมื่อมาถึงซอยบ้านของโฮ ตากลมมองสภาพซอยเล็กๆที่โฮบอกว่าบ้านอยู่ในนี้ เรื่องอะไรเขาต้องไปส่งให้ถึงหน้าประตูบ้านของไอ่แว่นนี่ด้วย เขาไม่ใช่คนขับรถนะ แค่ขับมาส่งปากซอยก็บุญแค่ไหนแล้ว “เมื่อกี๊นายบอกเข้าไปไม่ลึกใช่มั้ย เดินเข้าไปเองละกัน!”

 

โฮนั่งเม้มปากแน่นอย่างโมโห พยายามระงับโทสะตัวเองแล้วลงรถไป โดยไม่ลืมปิดประตูแรงๆ เขาไม่ได้โมโหที่ต้องเดินเข้าบ้านเอง แต่โมโหที่ทำอะไรชานไม่ได้ต่างหาก

 

 

 

......ฟิ้ววววววววววว......

ชานพารถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกไปแทบจะทันทีที่ประตูปิดลง ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัยชนะ

 

 

โฮหันไปมองท้ายรถที่เห็นริบๆ ก่อนจะก้มลงมองข้อมือตัวเองที่แดงก่ำไปหมดเพราะโดนอีกฝ่ายบีบกระชากเสียแน่นทีเดียว นึกเจ็บใจตัวเองเหลือเกิน เจ็บใจที่ทำอะไรเขาไม่ได้ เจ็บใจที่ต้องพ่ายแพ้ เด็กหนุ่มบอกกับตัวเองว่าจะอยู่ให้ห่างผู้ชายคนนี้ให้มากที่สุด ผู้ชายไม่เอาไหน ไร้สาระ นิสัยแย่ที่สุดในโลก “สักวันนึง นายจะรู้ว่านายไม่มีวันได้ทุกอย่างที่นายต้องการ ชาณรบ

 

…….

 

ใกล้สาง

 

อูยองยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ที่หัวเตียง หลังจากคิดจนหัวแทบแตกมาตลอดคืน ก็เหมือนเขาจะได้คำตอบให้กับคำถามมากมายที่มี แม้ในใจก็ยังไม่มั่นใจว่ากับคำตอบเหล่านั้น เขาตัดสินใจถูกแล้วใช่มั้ย เอาแบบนี้แน่แล้วใช่มั้ย

 

เขารักนิชคุณ นี่คงชัดเจนแล้วล่ะ ไม่ต้องปฎิเสธอีกแล้ว

 

นิชคุณก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขามากเกินกว่าน้อง เรื่องที่เกิดเป็นเพราะความเมา

 

เขาควรจะให้อีกฝ่ายรู้ความรู้สึกเขารึไม่ นี่ก็ไม่ควรอย่างยิ่งเพราะจะถูกรังเกียจและโดนไล่ได้ การเก็บเอาไว้น่าจะดีที่สุด

 

เขาควรจะทำยังไงกับความรู้สึกตัวเองดี จะตัดใจดีมั้ย ภาพในวัยเด็กที่เขาฝันร้าย นอนร้องไห้เรียกหานิชคุณย้อนกลับมาอีกครั้งในวันนี้

 

 

 

5 ปีที่เขารอ

 

วันนั้นนิชคุณไม่เลือกเขา

 

วันนี้....ก็เช่นกัน

 

 

 

แต่.....

 

 

 

เขาไม่อยากนอนร้องไห้และเฝ้ารอให้นิชคุณกลับมา

 

เขาจะเดินไปหานิชคุณ...ได้มั้ย

 

แค่ได้ยืนใกล้ๆ นิชคุณ .....ได้มั้ย

 

ขอแค่ได้แอบรัก แอบมอง....ได้มั้ย

 

ขอแค่นั้น...ได้มั้ย

 

 

ได้มั้ยนะ

 

 

TBC

 

*************************************

 

HusWife & The Gang Talk

 

 

พาร์ทนี้มี 3 คู่กันเลยทีเดียว น้องชานอย่ารุนแรงกะน้องโฮนักนะ น้องตัวนุ่มนิ่ม จับแรงๆเดี๋ยวช้ำ //  ทำไมเคะเราถึงต้องน่าสงสารนะ ทั้งโฮที่โดนบังคับ ทั้งด้งที่ต้องแอบรัก ส่วนเจก็โดนแกล้ง โดนยั่วโมโห ฮึ่มๆ  เมะซึนพวกนี้จะจัดการไงดี ปล่อยให้หึง หวง ไส้แตกไปเลยดีปะ  งั้น....เจ้าคะ เตรียมตัวได้เลยค่ะ ฮ่าๆๆ

 

ตื่นเต้นก็คอนน้องบ่ายเดือนหน้ามากมาย ผังจะเป็นยังไง จะได้ที่นั่งตรงไหนเนี่ย ตั๋วจะขายหมดมั้ยยย  ว๊ากกกกก  อยากให้คนไปดูเยอะๆ น้องจะได้มาบ่อยๆ

 

 

ขอบคุณคนอ่านและทุกเมนท์เลยนะคะ Have a Khunday กันค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

โอ้วววว.. ทั้งสามคู่ดูยุ่งเหยิงมากกกค่าาาาาา
เจ็บปวดสุด ส่วนตัวก็รู้สึกว่าเป็นคู่คุณด้งนะ
เพราะว่าด้งน่ะรู้ใจตัวเองแล้ว แต่ก็ไม่กล้าบอก
ดูจะได้แต่เก็บเป็นความน้อยใจ ส่วนน้องคุณก็ไม่รู้
อาจจะคิดว่าด้งอยากไปเที่ยว ไม่ได้เศร้าเพราะตัวเอง
จริงๆ ไม่ห่วงเรื่องแนนนะ เพราะดูน้องคุณก็ไม่ได้
สนใจจริงๆ แล้วอีกอย่างก็ดูท่าว่าแทคจะเห็นอาการ
น้องคุณแล้ว ถ้าแทคมองอีกหน่อย ก็คงเห็นด้งด้วย
ว่ารู้สึกยังไง แทคดูเป็นคนฉลาดนะ ดูเหมือนไร้สาระ
แต่จริงๆ หัวไวน่าดู ดูนิดๆ หน่อยๆ ก็เดาออกแล้ว
น้องคุณนี่สิ ก็ดูฉลาดนะ แต่เดาอาการน้องไม่ได้เล้ยย
ขอลุ้นให้ด้งเมาอีกซักรอบ จะได้บอกความในใจซะ
เอิ้กๆๆๆ.. หรือไม่ก็อย่างน้อย ระบายความน้อยใจ
ให้น้องคุณฟังก็ได้ เรื่องที่น้องทำเป็นขอให้ลืมเรื่องจูบ
อันนี้มันน่าน้อยใจจริงๆ น้าาาา >_< จูบแรกน้องด้วย

ส่วนคู่ชานโฮนี่ ดูมันกว่าจะรักกันคงอีกนาน เหอๆ
คู่แทคเจย์ รู้สึกว่าไม่น่านาน เพราะตาแทคมันก็นะ
แกล้งซะขนาดนั้น แกล้งไปแกล้งมา หยอดไปหยอดมา
เดี๋ยวก็เป็นแฟนกันเอง อิอิ :p

ตอนแรกนึกว่าแนนจะวีนใส่เมย์ซะแล้ว น้องคุณจะได้
เห็นตัวตนที่แท้จริง แต่แหม่ ชีดันตาไวเห็นน้องซะก่อน
แอบเซ็งไปกับโฮด้วย ที่ไม่ได้เห็นรถไฟชนกัน อิอิ
ชานก็ดูเป็นคนฉลาดนะเออ ไม่พูด แต่ดูคนเป็น
เก่งเชียว :) ขอบคุณที่มาอัพเดทนะคะ
ชอบเรื่่องเจ้าฮะมากๆๆๆๆๆๆ เลยค่า ^^

#1 By love-khunyoung (174.97.163.167) on 2012-01-08 00:06

สงสารด้งมากเลย
ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจคนเดีย

#2 By Natcha (115.31.175.57) on 2012-01-08 00:42

ไรเตอร์ทรมานน้องเกินไปแล้ว พาร์ทหน้าจัดให้อิพี่ไปซักเซ็ทนึงเถอะ ชอบคู่แทคเจย์ด้วย อ่านแล้วแบบว่า เออนี่แหละใช่เลย แทคยิ้มตาพราวนะ เจย์หน้าเหวี่ยงๆ พร้อมมีเรื่องตลอดเวลาอ่ะ
ป.ล. 1.ไรเตอร์มาอัพเร็วม๊าก มาก
2. มาอัพช้าๆหน่อย อ่านกันไม่หวาดไม่ไหวแล้ววว...จิง จิ๊งงง

#3 By เจ้ตา (49.228.244.17) on 2012-01-08 01:42

ไม่งั้นอูยองจะไปรับน้องที่ไหนล่ะ ไกลมั้ยก็ไม่รู้” กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดเจ้าค่ะ รุตัวป่ะว่าพูดอาไรออกมา เราหวังนะเนี้ยยยยยยยยยยย

น่ารักทุกคู่เลยอ่ะ (แต่รำคาญชะนี)

#4 By Shin HyoHwa (27.55.2.140) on 2012-01-08 03:23

กรี๊ดดดดดดดด ชานโฮ มีฉุดกระชากกันแบบไม่เบา ตอนแรกก็คิดว่า เกลียดกันขนาดนี้จะมาลงเอยด้วยกันยังไง แต่ก็คงเพราะความเกลียดนี่แหละ ที่ดึงมาให้ใกล้กันจนได้ คนอย่างชาน ที่มีนิสัยต้องได้ทุกอย่าง ยิ่งโฮขัดใจเค้ามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากเอาชนะมากเท่านั้น แล้วอะไรที่ได้มายากๆ มันก็ยิ่งมีคุณค่ีาใช่มั้ยล่ะ หึหึหึ ชานเอ๊ย กลัวว่าได้เค้ามาแล้ว จะทิ้งไม่ลงเอาซะนะลูก ว่าแต่โฮมันจะยอมรึเปล่า กว่าจะได้มันคงเหนื่อยนิดส์นึง confused smile

โถๆ ด้งน้อยผู้น่าสงสาร เจียมตัวเหลือเกินลูก อิเจ้านี่ทั้งหวง ทั้งห่วง ทั้งหึง ก็ยังไม่รู้ใจ หรือไม่ยอมรับใจตัวเอง รอดูต่อไปเถ๊อะ ดูซิ จะปากแข็งไปได้ซักกี่น้ำ

ส่วนแท็คกับเจย์ อีกคนก็กวน อีกคนก็บู๊ซะจริง คู่นี้ก็น่าสนว่ามันจะลงเอยกันยังไงเนี่ย

ติดตามต่อไปค่ะ สนุกมากๆ open-mounthed smile

#5 By Joy (183.88.85.138) on 2012-01-08 16:42

แหม..เสียดาย อยากให้หญิงแนนหลุดธาตุแท้ต่อหน้าเจ้า

แทคเจย์นี่ดูท่าจะเป็นคู่รักคู่กัด แทคกวนประสาทเจย์มากอ่ะ

เลยเลยเหวี่ยงใส่ไม่ยั้ง คิคิ

ว่าแต่แทคอ่ะ รู้ทันเพื่อนใช่มั๊ย ชักสงสัยอะไรในตัวเพื่อนใช่ป่ะ

ถ้าแทคสังเกตต่อไปไม่นานคิดว่าน่าจะรู้ใจเพื่อน ก่อนที่เพื่อนจะรู้ใจตัวเองอีกมั้งเนี่ย

อยากให้แทคช่วยเร่งปฏิกิริยาเจ้าเค้าสักหน่อย

เอาแบบว่าให้หึงหวง แบบแก้ตัวไม่ขึ้นไปเลยทีเดียว โฮะ..โฮะ..(หัวเราะชั่วร้าย)

ชานนี่นิสัยเสียจริงๆ สงสัยกว่าจะลงเอยกะโฮได้เนี่ยคงจะอีกนาน

รออ่านตอนต่อไปนะคะ อยากรู้จะแย่เมื่อไหร่เจ้าจะรู้ตัวว่าหลงเด็กเข้าให้แล้ว

#6 By khundong (58.11.244.10) on 2012-01-08 20:02

กรี๊ดดดด สุดยอดของพลอต ฮาาา ถูกใจมากค่ะ น่าสนุกอย่างแรง ทั้งตอนรถไฟชนกัน แล้วก็เรื่องที่จะไปรับน้องที่ไร่
ตอนท้ายนึกว่าอูยองจะตัดใจหนีเจ้าไปไหนซะอีก - -" เอ้าปัดโถ่เด็กน้อย ยิ่งอยู่ไม่ยิ่งเจ็บเหรอลูก
ด้งกะโฮถูกทำร้ายจริงนะคะ แต่เจย์เราว่าไม่ค่อยเท่าไหร่ พอฟัดพอเหวี่ยงสู้กะแทคได้ ฮ่าๆๆ
สุดท้ายกังวลเรื่องคอนเสิร์ตอยู่เหมือนกัน T___T ตัวเองไม่รู้จะได้ไปรึเปล่า แต่ก็อยากให้บัตรขายหมดเร็วๆ คนดูเยอะๆ แล้วน้องมาบ่อยๆจริงอย่างที่ไรเตอร์ว่าล่ะเยี่ยมไปเลยเน้อออ ---- คิดถึงบ่ายสองที่สุดเลย T__T

#7 By ~iii~ (115.87.139.83) on 2012-01-09 01:31

สนุกมากค่ะ ชอบพลอตเรื่องมากๆ

ไรเตอร์สู้ๆ นะคะ confused smile

#8 By shadow (125.27.110.143) on 2012-01-09 14:24

เคะเรื่องนี้โดนกดขี่สุดชีวิต ฮี่ๆ โดยเฉพาะชานโฮ เจ็บลึกคะไรท์ขา : ]
โฮจังของช้านโดนตลอด หมีแกก้อารมร้อนมาก โหดที่สุดอ่ะ เด่ซถ้าเผลอไปรักเค้าแล้ว อย่ามาตามง้อนะยะแม่จาให้เอาคืนให้เข็ด
หญิงแนนหว่านหมดเลยคะ ฮ่าๆอารมรักพี่เสียดายน้องมากแต่เจ้าหล่อนะ แต่ที่เจ้าดีด้วยใจดีเพราะเจ้าเค้าแอบเปนห่วงน้องแล้วเถอะ อย่าเข้าใจผิด ฮี่ๆ

อยากเอาเครื่องจับเท็จไปให้อิเจ้าบ้างไรบ้างง นับวันยิ่งปากแข็ง และต่อๆไปก้จายิ่งกว่านี้ใช่มั้ยคะ
ชอบแทคเพราะแทคเก่งตลอด หึหึ เอาอีกๆจะเอาความจริงจากอิเจ้า
แทคเจย์น่ารักอะ โหดและแมนมากๆ แทคเอ้ยยหนักเอาการนะแก เจย์คงไม่ใช่ง่ายๆละคราวนี้

เคะๆทั้งหลายคงต้องรับมือกานหนัก เราจารอดูดราม่าลงตับของเมะนะคะ โดยเฉพาะเจ้า ต้องเอาให้หนัก เพราะทำน้องงเสียใจและทรมาน ขอแบบฮาตคอร์ไปเลยคะ เอาหนุ่มๆมาสังเวยน้องงวะเนี่ยเน้อ อิอิ

#9 By zabie (124.121.156.147) on 2012-01-09 20:59

น่ารักค่ะ ลุ้นต่อ

#10 By muta19 on 2012-01-09 23:07

เอาเลยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เอาให้พวกซึนๆโดนเต็มเลย ให้มันรู้ซะบ้างว่าเด็กฝั่งเราไม่ใช่ของตายและไม่จำเป็นจะต้องอยากอยู่ใกล้ๆตลอดเวลาด้วย เอาให้จ๋อยไปเล้ยยยยยย หึหึหึ

#11 By Tumbmong on 2012-01-30 01:16

กริ๊ดๆๆๆ

มะรุมมะตุ้มมากเลยอ่ะไรท์เตอร์

ชานพาร์ทนี้แบบ น่าหมั่นไส้สุดๆๆๆๆๆๆ อยากรุ้จริงๆว่าโฮจะจัดการยังไง? นิสัยแย่มากกกกกก

ส่วนเจย์ เหวี่ยงใส่แทคตร๊อด 555

แหม่ๆ ตอนแรกก็ไม่รุ้ว่าทำไมเจ้ายอมให้จัดที่ไร่ ที่แท้แอบเป็นห่วงเด็กด้งนี่เองงงงง ห่วงเล็กๆๆ ทำรีดเดอร์กรีดร้องยาวนะคะเนี่ย แหม เฮ้ออ กว่าเจ้าคุณจะรุ้ความรุ้สึกตัวเอง **ถอนใจ**

ด้ง รุ้ใจตัวเองแล้วใช่มั้ยลูก น่าเห็นใจจังน๊าแอบรักเจ้าอีกแล้ว

ขอบคุณไรท์เตอร์มากมายค่ะ

#12 By LeeLaYa on 2012-03-22 23:48

ด้งทำอย่างที่อยากทำเถอะ สู้ๆๆนะ แต่โฮกับชานนี้ถ้าจะวุ่นวายหนักเลยนะนั่น โฮเกลียดแล้วนะชานยังๆจะทำอีก - -

#13 By gi (103.7.57.18|124.122.31.80) on 2012-09-01 14:46

ด้งดูน่าสงสารมากเลยอ่าาา "ขอแค่ได้แอบรัก...ได้มั๊ย"
โอ๋ๆๆๆ...น้อยยองของฉัน มากอดปลอบใจสักอาทิตย์นึง โห๊ะๆ
ชาน...ไอ้เด็กมีปัญหาเหมือนที่โฮว่าจริงๆแหละ เห้อออ
ไม่ชอบคนแบบนี้เหมือนกัน ใช้เงิน ใช้กำลัง แก้ปัญหา
อ่านแล้วอยากจะตบกะโหลกสักเจ็ดที

แถมยังทำให้โฮเจ็บข้อมืออีก มันน่ากระทืบนัก

เจย์เหวี่ยงได้น่ารักมากเลยค่ะ แบบนี้อิแทคไม่หลงก็บ้าไปแล้ว

#14 By kw on 2013-09-08 15:30