One and Only HusWife

วันนี้ลูกสาวเถ้าแก่เป็นคนยกอาหารค่ำขึ้นมาให้พวกเขาบนห้องด้วยตัวเอง หญิงสาวแต่งกายด้วยชุดสีหวานน่ารัก ใบหน้าแต่งแต้มสีสรรมาอย่างดี “อาหารค่ำมาแล้วค่ะคุณชาย”

ชายหนุ่มลุกขึ้นไปช่วยยกถาดอาหารวางลงบนโต๊ะ แต่ยังไม่ทันเรียกอูยอง อูยองก็ลุกมานั่งรอที่โต๊ะอาหารทันทีที่เห็นไก่ทอดของโปรด เรียกรอยยิ้มบางๆจากชายหนุ่มได้ไม่ยาก

“ขอบคุณคุณชาย ข้าขอตัวก่อน” หญิงสาวยิ้มหวาน

...โอ๊ะ...

หญิงสาวแสร้งเกิดอาการวิงเวียน คล้ายจะเป็นลม

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับไว้ได้ทัน หญิงสาวจึงถือโอกาสเอียงซบอกกว้างและกอดแขนชายหนุ่มรูปงามอย่างจงใจ ชายหนุ่มพยุงพาเธอมานั่งพักที่โต๊ะอาหาร แต่หญิงสาวก็ยังคว้าแขนแกร่งไว้แน่น ศรีษะยังอิงซบอกฝ่ายชายไม่ยอมปล่อย ก่อนจะเอ่ย “ข้า..เวียนศรีษะ คงต้องขอตัวก่อน”

“แม่นางนั่งพักก่อนก็ได้”

“แต่นี่เป็นห้องพักของท่าน ข้าไม่อาจรบกวน” เธอบอกพร้อมลุกขึ้นยืน แต่แล้วก็ล้มอีกครั้งเพื่อให้ชายหนุ่มช่วยประคอง และทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน “คุณชายจะช่วยพาข้ากลับห้องได้รึไม่”

“ได้สิ อูยอง เดี๋ยวข้ามานะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ประคองหญิงสาวออกจากห้องไป

อูยองถือน่องไก่ค้างนิ่ง มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจเย็นเยียบบอกไม่ถูก ปากบางเม้มแน่น ก่อนจะวางไก่ทอดลง เจ็บในอกที่เห็นจอมมารกอดประคองหญิงสาวนั่น เขาไม่อยากให้จอมมารดูแลใคร ปกป้องใคร หรือใกล้ชิดใครเลยนอกจากตนเอง เด็กหนุ่มผลักจากข้าวออกห่างตัว กินอะไรไม่ลงทั้งนั้น เด็กหนุ่มหยิบหยกรูปมังกรขึ้นมาวางบนโต๊ะ เขาขโมยมาจากจอมมารตั้งนานแล้ว เด็กหนุ่มนั่งจ้องหยกแทนหน้าของจอมมารอย่างแค้นเคือง

...ตุ้บ ตุ้บ..

เด็กหนุ่มใช้มือทุบหยกรูปมังกรเพื่อระบายความโมโห นึกอยากต่อยหน้าจอมมารนัก แต่ในความเป็นจริงคงทำไม่ได้จึงระบายใส่แผ่นหยกนี่แทน

“เจ้าทุบหยกนั่นทำไม” ชายหนุ่มเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เด็กหนุ่มสะดุ้ง ตกใจที่ชายหนุ่มเข้ามาเห็นพฤติกรรมบ๊องๆของตัวเอง จึงเอาสีข้างแถ “เอ่อ..หยกใครไม่รู้...วางอยู่ ข้าก็เลย..ลอง...เคาะเล่นน่ะ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วกับคำว่า-หยกใครไม่รู้- จะไม่รู้ได้อย่างไรในเมื่ออูยองหยิบไปจากเอวเขาตั้งแต่วันที่มีเหตุชุลมุนที่โรงเตี๊ยมครั้งโน้น “นี่คือหยกมังกรผงาดฟ้า เป็นของล้ำค่ามาก เจ้าเก็บรักษาให้ดีล่ะ”

“ทำไมข้าต้องเก็บ นี่ไม่ใช่ของข้าสักหน่อย” อูยองร้อนตัวเลยรีบปฎิเสธ

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ก่อนจะบอก “มันเคยเป็นของข้า แต่เมื่อเจ้าเอามันไปแล้ว มันก็เป็นของเจ้าและเจ้าก็ต้องรักษามันไว้ตลอดไป”

อูยองตกใจที่ถูกจับได้ว่าขโมยมาจึงแก้ตัว แต่ก็พูดได้เพียง “ข......”

“หยกนี่สำคัญกับข้ามาก เก็บไว้ให้ดี ได้มั้ย” น้ำเสียงดูอ้อนวอน มากกว่าคำสั่ง เล่นเอาคนฟังใจเต้น แค่รู้สึกว่าได้รับความไว้วางใจจากจอมมาร เขาก็หัวใจพองคับอกเสียแล้ว

“ก็ได้ ข้าจะช่วยเก็บไว้ให้” เด็กหนุ่มก้มหน้าตอบอุบอิบ หลบสายตาเว้าวอนคู่นั้นที่คอยแต่จะทำให้เขาใจสั่น

“ทำไมเจ้าไม่กิน วันนี้อาหารน่ากินออก” ชายหนุ่มทักเมื่อเห็นอาหารไม่พร่องเลย ทั้งๆที่มีไก่ทอดแท้ๆ

“อาหารก็เหมือนทุกวันนั่นแหละ น่ากินตรงไหน ตรงที่คนยกมาเป็นแม่นางที่เจ้ากอดหรือ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินอูยองพาดพิงหญิงสาวเมื่อครู่ แต่แล้วคิ้วขมวดก็ค่อยๆคลายออกและแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้อูยองหึงแต่ก็พอใจไม่น้อยที่อูยองมีปฎิกริยาแบบนี้ จึงบอกหนักแน่น “นั่นไม่ได้เรียกว่ากอด และถ้าเจ้าไม่ชอบ ต่อไปข้าจะไม่ทำ”

คำพูดนั่นทำให้หัวใจคนฟังพองโตอย่างประหลาด แก้มกลมเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างง่ายดาย แม้จะดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นแต่เด็กหนุ่มจะยอมรับได้อย่างไรกัน “ข้าไม่ได้ไม่ชอบซะหน่อย เจ้าอยากกอดใครก็เรื่องของเจ้าสิ”

ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นเช่นนั้น ก่อนจะบอกเสียงกรุ้มกริ่ม “ข้าไม่เคยอยากกอดใครเลย...นอกจากเจ้า”

“เหลวไหล! ข้าหิวแล้ว ไม่อยากพูดมาก” เมื่ออารมณ์ดีก็เริ่มรับรู้ความหิวเสียแล้ว อูยองทรุดนั่งลงกินไก่ทอดของโปรดดีกว่า

“กินเยอะๆล่ะ เพราะพรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางขึ้นเขาปีศาจกัน”

“ห๊า พรุ่งนี้เราจะขึ้นเขาปีศาจกันหรอ” เด็กหนุ่มถามอย่างตื่นเต้น  

....

ทั้งคู่ออกเดินทางมายังเขาปีศาจ จอมมารใช้วิชาตัวเบาพาเขาเหาะเหินเดินอากาศมาจนถึงเขาปีศาจได้อย่างรวดเร็ว จะเสียก็แต่ที่จอมมารชอบกอดเขาแน่นเกินไป “นี่เจ้ารัดข้าแน่นไปรึเปล่า”

“ไม่หรอก” ชายหนุ่มตอบ

เขาอุตส่าห์ปล่อยให้อูยองนอนสบายๆเมื่อคืนโดยที่เขาไม่ได้เผด็จศึก เพราะเห็นว่าอูยองเพิ่งฟื้นตัวและวันนี้ต้องเดินทางไกลเขาไม่อยากให้อูยองเหนื่อย แล้วแค่กอดนิด กอดหน่อย จะให้เขาไม่ได้เชียวหรือ ชายหนุ่มบอกตัวเองว่า รอให้ได้หญ้าหนวดมังกรก่อนเถอะ อูยองจะต้องเป็นของเขา!

“บนเขานั่นมีหญ้าหนวดมังกร” ชายหนุ่มบอกพลางชี้ไปบนยอดเขา

เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองมองยอดเขาแต่ก็มองไม่เห็น นั่นแสดงว่ายอดเขาอยู่สูงมาก แล้วเขาจะขึ้นไปได้อย่างไร นี่ถ้าเขากับศิษย์น้องมาด้วยกัน วิชาวิหคหมื่นลี้กับพลังตัวเบาของศิษย์น้องจะพาพวกเขาขึ้นไปได้รึเปล่าเขาก็ไม่แน่ใจ

“พวกมันมาแล้วอาจารย์ ไอ่ตัวเล็กนั่นมันให้นกจิกพวกข้า ไอ่ชุดขาวนั่นฆ่าศิษย์พี่ใหญ่” เสียงใครคนนึงตะโกนออกมาจากพุ่มไม้ทำให้อูยองและชายหนุ่มชุดขาวต้องหันไปมอง

“ข้าคือจอมมารทงแดมุน เจ้าคือคนที่ฆ่าศิษย์เอกข้าใช่รึไม่” จอมมารตัวจริงเอ่ยถามชายชุดขาว

“ถ้าไอ่คนชุดดำฝีมือปลายแถวนั่นเป็นศิษย์เอกเจ้าล่ะก็ ใช่! ข้าฆ่ามันเอง” ชายชุดขาวตอบอย่างใจเย็น

“เดี๋ยว!” อูยองร้องห้าม

ถ้ามันผู้นี้คือ-จอมมารทงแดมุน- แล้วคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขานี่ล่ะ คนที่อยู่กับเขามาเกือบเดือนนี่คือใครกัน แล้วคนข้างๆนี่ฆ่าชายชุดดำในคืนนั้นหรอกหรือ เด็กหนุ่มหันไปมองคนข้างๆก่อนจะถาม “เจ้าเป็นใคร?”

ชายหนุ่มหันมามองก่อนจะตอบ “ข้าชื่อนิกคุน”

ชายหนุ่มใช้ชื่อจริงซึ่งน้อยคนนักจะรู้ คนส่วนใหญ่รู้จักเขาในนาม...จอมยุทธ์คุน เจ้าสำนักมังกรผงาดฟ้า

“เจ้าไม่ใช่จอมมาร! แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้า” อูยองโวยวายก็เขาถูกหลอกให้เข้าใจผิดอยู่ตั้งนาน

“ก็เจ้าไม่เคยถาม”

“นี่เจ้า!!! แต่เมื่อข้าเรียกเจ้าว่าจอมมาร ทำไมเจ้าไม่ปฎิเสธ” อูยองจ้องชายตรงหน้าอย่างโมโห

“จะตายอยู่แล้ว ยังไม่รู้ตัวอีก ไว้ไปเถียงกันในนรกเถอะ!” จอมมารทงแดมุนพูดแทรกก่อนจะกระโจนเข้าใส่คนทั้งคู่

นิกคุนดันอูยองออกห่าง เพราะไม่อยากให้จอมมารได้ยินชายหนุ่มจึงใช้กำลังภายในพูดกับอูยอง เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าขึ้นสู่ยอดเขา เจ้าไปเก็บหญ้าหนวดมังกรให้อาจารย์เจ้าแล้วกัน

“ไม่เอา ข้าจะอยู่ช่วยเจ้า” อูยองเอ่ยอย่างเป็นห่วง

แต่ทันใดนั้นเด็กหนุ่มก็ถูกพลังมหาศาลผลักให้ตัวลอยขึ้นสู่ยอดเขา เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่าคนที่ทำเช่นนี้ก็คือ...ชายชุดขาวหรือนิกคุน นั่นเอง

อูยองถูกนิกคุนส่งขึ้นมาบนยอดเขาปีศาจ ความรู้สึกหลายอย่างเกิดขึ้นในใจ อูยองทั้งเป็นห่วงอยากอยู่ช่วยชายหนุ่มต่อสู้กับจอมมาร เขาไม่ได้อยากเอาตัวรอดมาคนเดียวแบบนี้ นึกเป็นห่วงชายหนุ่มเหลือเกิน แต่ยอดเขาสูงเช่นนี้ ลำพังตัวเขาเองคงจะขึ้น-ลงไม่ได้ง่ายๆแน่ แต่อีกใจก็นึกโมโหที่โดนชายหนุ่มหลอกมาได้ตั้งนานให้เข้าใจผิดว่านิกคุนคือจอมมาร แต่เพราะเหตุการณ์ตรงหน้าคับขันยิ่งนัก เขาควรจะพักเรื่องต่างๆไว้แล้วเก็บหญ้าหนวดมังกรให้ได้ หลังจากนั้นค่อยมาคิดบัญชีกับชายหนุ่มอีกที

เด็กหนุ่มปีนป่ายตามหาหญ้าหนวดมังกรจนพบและเก็บมาได้ตามต้องการ แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววนิกคุนเลย นึกเป็นห่วงยิ่งนักว่าจะเป็นเช่นไร ชายหนุ่มจะพ่ายแพ้ให้กับจอมมารทงแดมุนรึไม่ อูยองตัดสินใจใช้วิชาวิหคหมื่นลี้เรียกพญาอินทรีย์มาพาเขาลงจากเขา และเขาก็เพิ่งรู้ตัวว่านิกคุนได้ถ่ายทอดพลังให้เขาไว้ตอนที่ช่วยเดินพลังรักษาอาการบาดเจ็บ ทำให้เด็กหนุ่มมีพลังวัตรเพิ่มขึ้น แต่ถึงกระนั้นอูยองก็ยังต้องรวบรวมสมาธิและลมปราณอยู่นานกว่าจะสามารถเรียกพญาอินทรีย์มาได้ แต่เมื่อใกล้จะถึงตีนเขา เด็กหนุ่มเสียสมาธิเพราะเป็นห่วงนิกคุน ทำให้การควบคุมพญาอินทรีย์เป็นไปได้ยาก อูยองพลัดตกจากหลังพญาอินทรีย์

...อ๊ะ...

เด็กหนุ่มร้องออกมาอย่างตกใจ

แต่แล้วก็รู้สึกถึงแรงลมปะทะที่ช่วยพยุงร่างเขาไว้ทำให้เขาลงสู่พื้นดินโดยไม่บาดเจ็บแต่อย่างใด

“จอม...เอ่อ นิกคุนนนนนนนนนนนน” ด้วยความเคยชินเด็กหนุ่มเผลอเรียกชื่อจอมมารออกไป

เด็กหนุ่มเดินร้องเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง หวังอย่างยิ่งว่าคนที่ใช้พลังลมพยุงเขาไว้เมื่อครู่คือนิกคุน หวังว่าจะไม่พบศพเขา แต่เมื่อเรียกไปกลับไม่มีเสียงขานตอบ นั่นยิ่งทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนจะหยุดหายใจ

..อ๊ะ...

เด็กหนุ่มมองเห็นสีขาวนอนราบอยู่กับพื้นหญ้าที่ตีนเขา

หัวใจเต้นเช่นกลองรัว ชาไปหมดทั้งตัว เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้าหาเพื่อดูให้แน่ชัดว่าสิ่งที่เห็นนั่นคืออะไร

“ไม่น๊า!!!! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เจ้าตายไม่ได้นะ เจ้าต้องฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

เด็กหนุ่มร้องเรียกสุดเสียง น้ำตาไหลตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หัวใจดวงเล็กๆกำลังแตกสลาย ไม่เคยคิดว่าจะเสียน้ำตาให้กับชายผู้นี้มาก่อน แต่ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไม่อยากให้ชายผู้นี้ตายเลย ไม่อยากให้แม้แต่บาดเจ็บ เด็กหนุ่มเขย่าร่างชายชุดขาวไปมา แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคลื่อนไหวใดๆ “ไหนเจ้าว่า เจ้าจะตายด้วยน้ำมือข้าคนเดียวไง เจ้าโกหก ข้าไม่ให้เจ้าตาย! ข้าไม่ยอม!” เด็กหนุ่มซุกหน้าร้องไห้กับร่างที่นอนราบ เขาไม่อยากให้ชายผู้นี้ตาย เขาไม่ยอมมมมมมม เขารักชายผู้นี้

...พรึ่บ...
ร่างที่นอนนิ่ง คว้าร่างเล็กบนอกก่อนจะพลิกตัวให้เด็กหนุ่มนอนอยู่ด้านล่างแทน

“เจ้าพวกกระจอกพวกนั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มบอกด้วยตาสุกใส

“เจ้า! เจ้ายังไม่ตาย” อูยองยิ้มกว้าง ดีใจเหมือนเกิดใหม่

ชายหนุ่มบรรจงเช็ดน้ำตาที่เปรอะหน้าและแก้มกลมให้อย่างเบามือ “ข้าดีใจ เจ้าร้องไห้เพราะคิดว่าข้าตายหรือ”

เด็กหนุ่มรู้สึกอายที่ถูกจับได้เช่นนั้น จึงแกล้งพูด “ข้าร้องไห้ พ...เพราะ....ข้า....อยากฆ่าเจ้าด้วยมือข้าเองต่างหากเล่า”

ชายหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะบอกหนักแน่น “ข้าสัญญา! ชีวิตข้าเป็นของเจ้า เจ้าเท่านั้นที่จะฆ่าข้าได้”

เด็กหนุ่มรู้สึกดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น “ถ้าข้าไม่อนุญาติให้เจ้าตาย เจ้าห้ามตายเด็ดขาด!”

“ได้!  ข้าจะไม่ยอมตายถ้าเจ้าไม่อนุญาติ”

“สัญญาแล้วนะ”

ตากลมจ้องลึกเข้าไปในตาเรียว “ข้าสัญญา!”

นิกคุนก้มลงมอบจูบให้อีกฝ่าย เมื่อต่างก็เปิดใจให้กันความรักก็ถูกส่งจากใจถึงใจ และปล่อยให้อารมณ์นำพาทั้งคู่ไปอย่างมิมีที่สิ้นสุด ชายหนุ่มกระซิบกับร่างบาง “ข้าว่าเรารีบหาโรงเตี๊ยมกันเถอะ”

“หาโรงเตี๊ยมทำไมล่ะ นี่ยังไม่มืดเลย ท่านจะรีบนอนแล้วหรือ” อูยองถามอย่างสงสัย เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น

“ใครว่าข้าจะหาโรงเตี๊ยมเพื่อนอนเล่า” ชายหนุ่มบอกพลางลุกขึ้นยืน

“แล้วเจ้าจะไปทำอะไรที่โรงเตี๊ยม”

“แล้วข้าจะสาธิตให้เจ้าดู ไปกันเถอะ ข้ารอไม่ไหวแล้ว” พูดจบชายหนุ่มก็คว้าเอวอูยองและใช้วิชาตัวเบาขั้นสูง พาคนทั้งคู่ไปยังโรงเตี๊ยมที่ใกล้ที่สุดทันที

THE END…