One and Only HusWife

Chapter 11

นิชคุณขับรถพาอูยองมายังที่ที่พวกเขาเพิ่งมาฉลองวันเกิดอูยองด้วยกันปีนี้ จะเรียกว่าย้อนรอยก็น่าจะได้ นิชคุณพาอูยองไปยังวัดที่พวกเขาเคยไปขอพรด้วยกัน ชายหนุ่มยืนเคียงข้างอูยองเหมือนในวันก่อน เขายังจำพรที่เขาขอได้ แม้อูยองจะยังเป็นลูกของผู้ชายคนนั้น แต่...อูยองไม่ใช่ลูกศัตรู อูยองเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เขาสามารถรักได้อย่างเต็มหัวใจ

ขอให้อูยองปลอดภัยไม่เป็นอันตรายใดๆ และขอให้ความทรงจำของอูยองกลับคืนมา ไม่ว่าอูยองจะให้อภัยเขารึไม่ก็ตาม  

เด็กหนุ่มยืนขอพรเคียงข้างนิชคุณ เขาจำสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เลย เขาเริ่มกังวลใจว่าแล้วเขาจะฟื้นความทรงจำได้รึไม่

ขอให้ผมจำทุกอย่างได้ด้วยเถอะ ผมไม่อยากอยู่โดยที่รู้ว่าบางสิ่ง บางอย่าง บางคน ได้หายไป ขอให้ผมจำเรื่องราวในอดีตที่มีนิชคุณได้ด้วยเถอะครับ 

“อูยอง”

“ฮะ”

“พี่ขอจับมือได้มั้ย”

“...” เด็กหนุ่มก้มหน้าหลบตา อายเกินกว่าจะพูดหรือตอบอะไรได้ 

“..” นิชคุณแปลความเงียบของอูยองเป็นคำว่า..โอเค ชายหนุ่มยื่นมือไปกุมมือเล็กไว้ ยิ้มระบายบนใบหน้าหล่อ อูยองเดินตามนิชคุณไปเรื่อยๆ มือใหญ่กุมมือเล็กไว้ตลอดทาง นิชคุณไม่ได้จงใจเล่าว่าวันนั้นพวกเขาทำอะไร หากแต่ชวนคุยเหมือนพวกเขาเพิ่งมาที่นี่ด้วยกันครั้งแรกเสียมากกว่า ชายหนุ่มไม่อยากเร่งรัดให้อูยองฟื้นความทรงจำเร็วเกินไปนัก เกรงว่าอูยองจะมีอันตราย

“หิวรึยัง แวะทานข้าวร้านนี้ก่อนนะ” นิชคุณเอ่ยชวนเมื่อพวกเขาเดินมาถึงร้านอาหารของลุงชราละแวกนั้น เด็กหนุ่มเดินตามมาอย่างว่าง่าย ตาเรียวกวาดมองไปรอบๆร้าน ก่อนจะสะดุดเข้ากับลุงชราที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังร้าน ภาพนี้ช่างคุ้นเหลือเกิน เหมือนเคยเห็นมาก่อน

“ผมเคยมาร้านนี้ใช่มั้ยฮะ” อูยองถามทันทีที่ได้นั่งโต๊ะ

“แหม..จะทดสอบความจำคนแก่รึไง หืม เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน พ่อหนุ่มเพิ่งมาฉลองวันเกิดกับพ่อหนุ่มคนนี้ไง เขายังสั่งซุปสาหร่ายให้เลย แถมสั่งลุงไม่ให้บอกอีก” ลุงชราหันมาพูดกับอูยอง

“อ่า...ฮะ  แหม..ลุงความจำดีจริงๆเลย” อูยองตอบ

“จำได้สิ เพราะสายตาที่พวกพ่อหนุ่มมองกัน ช่างเหมือนเวลาลุงกับป้ามองกันไม่มีผิด เห็นแล้วลุงก็ได้แต่คิดถึงป้าของลุง เอ้า..กินถั่วไปพลางๆก่อน เดี๋ยวลุงไปเข้าครัวล่ะ” ลุงชราวางจานถั่วคั่วไว้กลางโต๊ะก่อนจะหันหลังเข้าครัวไป

“ครับ ลุง” นิชคุณตอบ ก่อนจะหันมาทางอูยองพร้อมรอยยิ้ม ตากลมสบตาเรียวด้วยประกายตาที่ทำให้อูยองต้องหลบ เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัวก่อนจะวางมือบนโต๊ะ แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าตากลมยังจับจ้องมาอยู่ดี สายตานิชคุณทำให้เขาไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนดี อูยองยกมือขึ้นมาประสานกันบนโต๊ะอย่างเก้งก้าง ก่อนจะเปลี่ยนไปวางบนโต๊ะเหมือนเดิม

มือขาวยื่นมากุมมืออูยองที่กลางโต๊ะ “วางไว้ในมือพี่ ถ้าไม่รู้จะเอามือไว้ไหน”

นั่นยิ่งทำให้อูยองร้อนวูบที่หน้า อูยองชักมือออกเบาๆ พลางบอก “ด..เดี๋ยว...ลุง..เห็น”

“ไม่เป็นไร ลุงจะได้นึกถึงตอนแกจับมือป้าไง” บอกพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม จนอีกคนร้อนหน้าไปหมด

“แล้ว...ผ..ผมจะกินยังไงล่ะฮะ” คนถามทำปากยื่น

“ก็....อย่างนี้ไง” นิชคุณยิ้ม หยิบถั่วและป้อนให้ถึงปากบาง ตากลมยังคงจ้องอูยองไม่วางตา เขาชอบที่จะเห็นอูยองแก้มแดงแบบนี้ น่ารักที่สุดเลย

หลังจากทานอาหารกันแล้วนั้นนิชคุณก็ขับรถพาอูยองมาที่ริมแม่น้ำ มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าทันทีที่อูยองเปิดประตูลงมาจากรถ อูยองมองมือใหญ่ที่คุ้นชินก่อนจะยื่นมือไปให้อีกฝ่ายกุมอย่างว่าง่าย นิ้วยาวค่อยๆสอดกระชับนิ้วเล็กของอีกคนไว้...ให้เหมือนวันนั้น อูยองเดินก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม อบอุ่นจนบอกไม่ถูก

“ผมเคยเดินข้ามสะพานนี้แล้วใช่มั้ยฮะ” อูยองหันไปพูดกับคนข้างๆ ก่อนจะชี้มือไปที่ริมแม่น้ำฝั่งโน้นพร้อมบอกว่า “ผมรู้สึกเหมือนเคยเดินเล่นริมแม่น้ำ” อูยองหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดเก้อๆ “ดูเลื่อนลอยใช่มั้ยฮะ ใครๆก็ต้องเคยเดินเล่นริมแม่น้ำทั้งนั้น”

นิชคุณยิ้มบางๆ ดวงตาทอดมองไกลออกไป ภาพในวันนั้นยังชัดเจนในใจเขา รอยยิ้มบางๆระบายบนใบหน้าหล่อเมื่อนึกถึงวันเก่าๆ  “เราเดินกันตรงนั้นจริงๆ แล้ววันนั้นเราก็นั่งบนสะพานโน่นด้วย พี่ยังร้องเพลงให้อูยองฟังเลย”

“เพลงอะไรฮะ ร้องตอนนี้ได้มั้ยฮะ” อูยองเขย่าแขนคนข้างๆ พลางรบเร้าให้อีกคนร้องเพลงให้ฟัง นิชคุณยิ้มก่อนจะจูงอูยองมาที่สะพาน ชายหนุ่มแทบจะจำลองเหตุการณ์วันนั้นเลยทีเดียว นิชคุณนั่งลงสวมกอดอูยองและร้องเพลง Nothing Better อีกครั้ง เด็กหนุ่มหลับตา ปล่อยใจให้ลอยไปตามเสียงเพลงที่ขับกล่อม มีความสุขเหลือเกิน ตากลมเหลือบมองคนในอ้อมกอดเป็นระยะๆ อย่างสังเกตุการณ์ด้วยความเป็นห่วง อูยองนิ่วหน้าลงเล็กน้อยเมื่อภาพในอดีตฉายชัดในหัว นิชคุณหยุดร้องในทันทีเมื่อจับสังเกตได้ เหมือนอูยองจะเริ่มจำอะไรได้อีกแล้ว เขาไม่อยากให้อูยองต้องปวดหัวหรือทรมานเลยจริงๆ  อูยองนั่งหลับตาครู่นึงก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมองนิชคุณ

“คุณเคย..เล่นเปียโนเพลงนี้ แล้ว..ใช่..ที่นี่..คุณนั่งกอดผม แล้วก็ร้องเพลงนี้ ร้องต่อเถอะฮะ ผมเหมือนจะเริ่มนึกออกแล้ว”    

“พี่กลัว..นายจะปวดหัวอ่ะ พี่ไม่อยากเห็นนายต้องทรมาน” นิชคุณเอื้อมมือไปลูบแก้มกลมของคนตรงหน้าอย่างเบามือ ตากลมฉายแววเป็นห่วงชัด อูยองสบตากลมที่มองมาอย่างซาบซึ้งกับความอ่อนโยนที่นิชคุณมีให้ ไม่มีอะไรจะเศร้าไปกว่า...การถูกลืม

“จำคุณไม่ได้ ทรมานกว่าฮะ”  คำพูดซื่อๆนั่นทำเอาคนฟังซาบซึ้งจนพูดไม่ออกทีเดียว

“พี่ขอโทษ” มือใหญ่เอื้อมมาประคองแก้มกลมไว้อย่างอ่อนโยน ไม่รู้ว่าต้องพูดคำนี้อีกกี่ครั้ง ถึงจะเพียงพอกับความผิดในอดีตที่เขาเคยทำไว้ จะมีคำไหนที่สื่อความหมายได้มากกว่าคำว่า-ขอโทษ- รึไม่ มีทางไหนที่เขาจะชดใช้ความผิดได้บ้าง นิชคุณรู้สึกผิดจริงๆ ถ้าเขาย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด จะไม่ทำให้อูยองเสียใจเด็ดขาด จะรักอูยองอย่างที่ใจอยากจะรักตั้งแต่แรกเห็น จะใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่า แต่...เพราะย้อนเวลากลับไปไม่ได้ เขาถึงต้องเสียใจและรู้สึกผิดอยู่ทุกวันนี้

อูยองยกมือขึ้นทาบทับมือใหญ่ที่ประคองแก้มเขา ตากลมกำลังแสดงออกว่าเจ้าตัวทั้งเศร้าและเจ็บปวดขนาดไหน เขาไม่รู้ว่านิชคุณทำอะไรไว้ทำไมต้องคอยแต่จะขอโทษเขาอย่างนี้ เขารู้แค่ว่า...เขาจะให้อภัย ใช่...เขาจะให้อภัยไม่ว่านิชคุณจะเคยทำอะไรไว้กับเขาก็ตาม เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นี้ นิชคุณคงจะทุกข์ทรมานมากและนั่นก็เพียงพอแล้ว เด็กหนุ่มลูบมือใหญ่อย่างปลอบโยน

.

.

“อ๊ะ?!?”

เด็กหนุ่มร้องเบาๆเมื่อมือเล็กสัมผัสกับวัตถุสีเงินบนนิ้วนางข้างซ้ายของนิชคุณ ตาเรียวมองมือนิชคุณนิ่ง ก่อนจะก้มดูแหวนที่นิ้วอีกครั้งให้แน่ใจว่านิชคุณสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายจริงๆ

“ค..คุณ...แต่งงาน..แล้ว” เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านิชคุณแต่งงานแล้ว ทำไม...เขาถึงไม่เคยเห็นแหวนบนนิ้วนิชคุณมาก่อน นิชคุณแต่งงานกับใคร อย่าถามว่าอูยองตกใจมากแค่ไหน และทำไมต้องตกใจ เขาเองก็ไม่มีคำตอบ รู้แต่ว่า...เขาชาไปหมดทั้งตัว เหมือนถูกรถชนจนเบลอและแทบไม่รู้สึกตัวไปแล้ว

นิชคุณไม่ตอบแต่ค่อยๆ ถอดแหวนออกช้าๆ ส่งให้อูยอง เด็กหนุ่มรับแหวนมาด้วยมือที่สั่น รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก กลัวและสั่นไปหมด

“จำได้มั้ย?” นิชคุณถามเสียงเบา

ทำไมเขาต้องจำได้ด้วย...ทำไม อูยองค่อยๆยกแหวนขึ้นดู และสังเกตเห็นว่าด้านในแหวนมีรอยสลักบางอย่าง เด็กหนุ่มเพ่งสายตาเพื่ออ่านรอยสลักทีละตัวด้วยความตื่นเต้น

...นิชคุณ จางอูยอง ชั่วนิรันดร์...

ชื่อนิชคุณ กับชื่อเขา หมายความว่า....

“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

ภาพต่างๆฉายวาบเข้ามาในหัว จนเขามองแทบไม่ทัน เสียงพูดของใครต่อใครจับใจความไม่ได้ก็ดังก้องอยู่ในหัว แสงไฟสว่างวาบก็คอยแต่จะสาดเข้าตาทั้งๆที่เขามั่นใจว่าเขาหลับตาอยู่แท้ๆ เขาปวดหัวเหลือเกิน ปวดเหมือนหัวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ปวดจนเหมือนจะทนไม่ไหว อูยองยกมือปิดหน้าพร้อมกับร้องออกมาด้วยความทรมานจนนิชคุณต้องกอดไว้กับอก แต่อูยองก็ยังคงดิ้นไปดิ้นมาพร้อมส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะหมดสติไปในที่สุด

...

.......

ชายหนุ่มอุ้มอูยองแล้วพากลับมาที่รถ ก่อนจะขับรถไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดซึ่งอยู่ในโซล ทุกวินาทีมีค่าเหลือเกิน อูยองจะเป็นอะไรไม่ได้ เขาจะไม่ยอมให้อูยองจากเขาไป ชายหนุ่มได้แต่พร่ำด่าตัวเองที่พยายามฟื้นความจำให้อูยองจนตอนนี้เด็กหนุ่มหมดสติไปแล้ว แม้เขาจะรู้ว่า..อาการเหล่านี้เกิดขึ้นได้และคนส่วนใหญ่จะไม่เป็นอันตรายมากก็ตาม แต่...เขาก็ยังคงห่วงอูยองอยู่ดี ทุกครั้งที่เห็นอูยองเจ็บ เขาก็เจ็บไปด้วยเช่นกัน เสียงร้องของอูยองเมื่อครู่เหมือนจะฉุดเอาวิญญาณเขาไปพร้อมกัน เขาไม่คิดว่าเขาจะรับไหวถ้าอูยองต้องเป็นอะไรไป เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีอูยอง

...อีกนิดเดียวอูยอง พี่จะรีบพานายไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด อดทนอีกนิดเดียวนะ อย่าเป็นอะไรนะ....

“พ..พี่..คุณ” เด็กหนุ่มพึมพำเรียกชื่อนิชคุณ ก่อนจะค่อยขยับตัวลืมตาขึ้นมาและพบว่าตัวเองอยู่ในรถโดยมีนิชคุณเป็นคนขับ

...เอี๊ยดดดดดดดดดดด...

นิชคุณหักพวงมาลัย จอดรถแอบข้างทางอย่างกะทันหัน

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยอูยอง?! นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?” นิชคุณถามเสียงสั่น เขาแทบหัวใจหยุดเต้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาเมื่อครู่ ชายหนุ่มก้มหน้าลงเพื่อสบตาเรียวที่ค่อยๆปรือขึ้นสบตากลมเช่นกัน

“ผม..”

“นายโอเคมั้ย เจ็บตรงไหนมั้ย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ชายหนุ่มยังคงรัวคำถามใส่คนที่เพิ่งฟื้นด้วยความตกใจ ก่อนจะคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอด น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บอกไม่ถูกว่าดีใจแค่ไหน ดีใจจริงๆ ที่อูยองฟื้นขึ้นมา ถ้าอูยองต้องหมดสติไปอีกครั้ง เขาจะยังหายใจอยู่มั้ย เขาจะตายเอาให้ได้ที่ต้องเห็นอูยองเป็นแบบนี้

“อีกเดี๋ยวนะ พี่จะพานายกลับโซล จะพาไปโรงพยา....” นิชคุณไม่สามารถพูดต่อได้ เมื่ออูยองค่อยๆยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นให้คนตัวโต

อูยองมองนิชคุณนิ่ง น้ำตาเอ่อขึ้นมาเช่นกันเมื่อเห็นตากลมมีน้ำใสๆคลอ ทั้งแววตา น้ำเสียงและคำพูดของนิชคุณทำให้เขารับรู้ว่านิชคุณห่วงเขาแค่ไหน เด็กหนุ่มดีใจจนพูดไม่ออก นิชคุณเป็นห่วงเขา นิชคุณร้องไห้ให้เขา เขาจำได้หมดแล้ว เขาจำได้หมดทุกอย่างแล้ว ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมาแล้ว “ผม..ไม่มีวันลืมพี่คุณ ผมจำได้หมดแล้วฮะ” 

เท่านั้นเอง...คนตัวโตก็โผเข้ากอดคนตัวเล็กอีกครั้ง น้ำตาของคนตัวโตไหลออกมาอย่างไม่อาย เขาดีใจจนพูดไม่ออกกอดอูยองแน่นอย่างดีใจ กอดแน่นราวกับจะไม่ยอมให้จากไปไหนอีก มือเล็กค่อยๆยกขึ้นกอดตอบอย่างดีใจเช่นกัน

....

นิชคุณขับรถย้อนกลับมาที่แม่น้ำดังเดิม เพราะอูยองยืนกรานว่าตัวเขาปกติดี ไม่เป็นอะไรและจะกลับไปที่แม่น้ำ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงบังคับอูยองไปแล้ว แต่..ไม่ใช่ตอนนี้ ชายหนุ่มรู้สึกผิดเกินกว่าจะขัดใจอูยองได้ นิชคุณจูงมืออูยองพาเดินมาที่ริมแม่น้ำอีกครั้ง ทั้งคู่เดินข้ามสะพานไม้ช้าๆ นิชคุณเล่าเรื่องที่เขาเข้าใจผิดให้อูยองฟัง ความเข้าใจผิดที่เขามีตั้งแต่วัยเยาว์ จนกระทั่งผู้เป็นมารดาเล่าความจริงทั้งหมดให้เขาฟัง  

เด็กหนุ่มหยุดยืนกลางสะพาน รับฟังเรื่องราวเหล่านั้นด้วยความรู้สึกมากมายหลายอย่าง ทั้งสงสาร ดีใจ และเจ็บปวด เขาดีใจที่พ่อเขาไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้พ่อของนิชคุณต้องฆ่าตัวตาย แต่ก็เสียใจที่นิชคุณต้องอยู่กับความรู้สึกเกลียดพ่อเขามาตั้งแต่เล็ก รวมถึง....ความรู้สึกผิดที่นิชคุณมีในตอนนี้ด้วย นิชคุณเป็นคนที่น่าสงสารเหลือเกิน นิชคุณต้องอดทนกับความรู้สึกเหล่านี้มาโดยตลอด

“พี่คงไม่ขอให้อูยองยกโทษให้พี่ แต่พี่ขอให้อูยอง..ให้โอกาสพี่” นิชคุณบอกอย่างสำนึกผิด

“...”

“พี่ขอโอกาส...ให้พี่ได้รักอูยองอย่างที่พี่อยากจะรัก...ได้มั้ย?” นิชคุณบอกจากหัวใจ เขาไม่อยากเก็บซ่อนความรู้สึกที่มีอีกแล้ว อยากรัก อยากดูแล อูยองอย่างเปิดเผยและจริงใจ อยากจะรักโดยไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป รักโดยที่ไม่ต้องบอกตัวเองว่า..ไม่ควร..อีกต่อไป เขาอยากรักอูยอง

“...” น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง ตาเรียวยังจับจ้องตากลม

 “พี่รักอูยองนะ” บอกอย่างที่ผู้ชายคนนึงจะบอกกับคนรักได้

“...” น้ำใสๆ ไหลอาบแก้มกลม น้ำตาแห่งความดีใจ

คำนี้..ที่เฝ้ารอมาตลอด

คำนี้...ที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน

การรอคอย...สิ้นสุดแล้ว

“พี่คุณขอโท...”

“ไม่ต้องขอโทษฮะ ไม่ต้องพูดแล้ว” อูยองโผเข้ากอดคนตรงหน้า ก้มหน้าร้องไห้กับอกกว้าง นิชคุณไม่ผิดสักนิดเดียว ทั้งหมดมันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ที่ผ่านมา...นิชคุณต้องทรมานกับความสูญเสียในอดีตและต้องต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองขนาดไหน เขาเข้าใจดี...การรักใครสักคนแล้วต้องบอกตัวเองให้เกลียดคนคนนั้นมันช่างยากเย็น และเจ็บปวดเหลือเกิน 

เป็นเวลานานกว่าชายหนุ่มจะคลายอ้อมกอด มือใหญ่เอื้อมไปคว้ามือเล็กขึ้นมากุมไว้กับอก ตากลมจ้องมองตาเรียวอย่างหวานซึ้ง “นับแต่นี้...พี่จะใช้หัวใจรักอูยอง ไม่ใช่สมอง พี่สัญญา”

“..” น้ำตาพาลจะไหลอีกแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดที่อ่อนหวาน และเห็นสายตาคู่นี้

“อูยองครับ แต่งงานกับพี่นะครับ” ทุกถ้อยคำกลั่นจากหัวใจ

เด็กหนุ่มยืนตะลึง ดีใจจนบอกไม่ถูก นิชคุณกำลังขอเขาแต่งงาน ขอแต่งงานอย่างคนรักกัน น้ำใสๆไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ คำพูดเมื่อครู่ของนิชคุณดังก้องในหูวนซ้ำอยู่อย่างนั้น เต็มตื้นที่สุด อบอุ่นไปทั้งหัวใจ เด็กหนุ่มเม้มปากตัวเองแน่นกลั้นสะอื้น ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าเป็นคำตอบว่า....ตกลง  

นิชคุณถอดแหวนออกจากนิ้วตัวเองช้าๆ ก่อนจะค่อยๆสวมมันลงบนนิ้วเล็ก

เด็กหนุ่มก้มลงมองแหวนที่นิ้วนางตนเองผ่านม่านน้ำตาที่ยังคงไหล พอแล้ว....เพียงเท่านี้เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เพียงแค่นิชคุณรักเขา

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงก่อนจะบอกทั้งน้ำตา “ผมรักพี่คุณฮะ” 

นิชคุณเชยคางอูยองขึ้นรับจูบที่นุ่มนวลและอ่อนหวาน ความรู้สึกที่เคยถูกเก็บซ่อนกำลังเปิดเผยออกมาผ่านทุกสัมผัส ไม่ต้องซ่อนเร้นอีกต่อไป

ความรัก....ได้พาหัวใจ 2 ดวงที่หลงทางให้กลับมาเจอกัน

2 คน  ที่เข้าใจในรัก

จะก้าวเดินไปพร้อมกัน

THE   END

 ******************************************************

HusWife & The Gang Talk

ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง !!!!!!!!!!!  แปะตอนจบฉลองคุณด้งเดย์

จบไปอีกเรื่องแล้ววววววว โฮกกกกกกกก เรื่องนี้เค้าขอบ่นว่าใช้พลังในการเขียนมากกกกกกกก (ใช้พลังแล้วหรา ได้แค่เนี้ยอ่ะนะ) และก็รู้ว่ายังมีข้อผิดพลาดอยู่ ก็จะพยายามปรับให้ดีขึ้นในเรื่องต่อๆไปนะคะ //  ตอนจบเป็นไงกันบ้าง เบาหวานขึ้นตากันรึยัง เหอๆ จริงๆตอนนี้ไม่หวานขนาดนี้นะ (ตัวเราไม่ค่อยหวานอ่ะค่ะ) แต่ได้ชาวแก๊งค์และมาดามพี ช่วยไว้  ชอบไม่ชอบยังไงก็บอกกันได้นะคะ ยินดีน้อมรับทุกคำติชมเช่นเคย  

เดี๋ยวขอตัวไปจัดทำหนังสือ และแต่งสเปเชี่ยลเรื่อง Can't take my eyes off you & Irresistible ก่อนนะคะ แล้วถ้าเปิดจองได้เมื่อไหร่จะมาส่งข่าวที่นี่ค่ะ แต่คาดว่าประมาณสิ้นเดือนนี้นะ ส่วนเรื่องนี้ Let love lead the way เราก็คงจะทำหนังสือเช่นกันค่ะ อยากทำเก็บไว้เป็นเกียรติประวัติ (?) อ่ะค่ะ เหอๆ

สุดท้ายเช่นเคย ขอบคุณพี่น้องสวรรค์สร้าง คุณด้ง อ้ง อ้ง อ้ง (เอคโค่) ขอบคุณที่เรียลลลลลลลลลลล แอร้ยยยยยยยย   ***  ขอบคุณมาดามพี ที่ให้ความสำคัญกับการปรู้ฟฟิค มากกว่างานที่เจ้านายสั่ง ก๊ากกกกกก  ขอบคุณเพื่อนๆชาวแก๊ง น้องปิง ที่ช่วยคิดพล็อต เมาท์มอยและเป็นกำลังใจให้  ***  ขอบคุณคนอ่านทุกคนค่ะ ที่ติดตาม คอยเป็นกำลังใจและให้ฟีตแบคนะคะ ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกกกกก _/\_ (อยากบอกว่า บางทีคิดมุขไม่ออก เราก็ลอกจากคอมเมนท์นี่แหละ ก๊ากกกกกก)

Have a Khunday กันนะคร๊าาาาาาาาาา