One and Only HusWife

Chapter 5

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : Let love lead the way

Paring : Khun x Woo

Type : Bitter Sweet

คำเตือน - เรื่องนี้เนื้อหาบีบตับ ม้าม หัวใจ ขากรรไกร ต่อมน้ำตาเป็นระยะๆนะคะ มีหวานปนปะแล่มๆ เตือนไว้เผื่อใครหัวใจไม่แข็งแรง แต่สาบานว่าเราสาวกคุณด้ง เมนอิพี่แม้จะทำให้อิพี่ดูแย่ในฟิคก็ตาม

Beta Reader : Madam P. 

Rate : PG 15

Warning :  ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 

Chapter 5

“น้องแจ๊กพ็อตไม่มองกล้องเลย พี่รู้ว่าไอ่คุนมันหล่อ แต่น้องมองกล้องหน่อยนะ” จุนซูบอกขำๆ หลังจากเช็ครูปที่กล้อง แต่อูยองขำไม่ออก ในรูปเขาหันไปมองนิชคุณจริงๆแหละ แต่ถ้าดูดีๆ จะเห็นว่าหน้าเขาหงิกนะ จากรูปมองไม่เห็นมือนิชคุณที่โอบเอวเขาไว้ เพราะชานซอง จุนโฮ บังเขาอยู่ นี่เขา..ก็ถูกใครๆเข้าใจผิดกันพอดี แต่คนก่อเรื่องกลับลอยนวล  จุนซูขอถ่ายรูปใหม่ อูยองเหมือนจะทำอะไรไม่ได้ ต้องยืนนิ่งให้อีกคนโอบเอวอย่างนั้น คน...ที่มีผู้หญิงสวยๆ กอดไหล่อย่างสนิทสนม เขาไม่เข้าใจนิชคุณจริงๆ ว่ากำลังทำอะไร

นิชคุณจงใจนั่งเยื้องไปด้านหน้าอูยอง วิคทอเรียนั่งพิงไหล่นิชคุณระหว่างดูพระอาทิตย์ตก ช่างเป็นภาพที่น่าดูยิ่งนักในสายตาใครหลายคน แต่...ไม่ใช่อูยอง เด็กหนุ่มนั่งหน้าเศร้า ปากบางเม้มเข้าหากัน มือกอดเข่าตัวเองแน่น ตาเรียวเหลือบมองนิชคุณเป็นระยะอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะตวัดเมินอย่างไม่สบอารมณ์ แทคยอนเฝ้าสังเกตุการณ์อูยองและนิชคุณอยู่เงียบๆ เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่า เพื่อนเขา...เป็นสาเหตุที่ทำให้อูยองมีทีท่าอึดอัด ทั้งคู่คงมีปัญหาอะไรกันสักอย่าง ถึงได้แกล้งหมางเมินใส่กันแบบนี้ แต่ดูก็รู้ว่า....ยังรักกัน

เมื่อดูพระอาทิตย์ตกกันแล้ว ทุกคนก็ลงมาเพื่อรับประทานอาหารค่ำ จุนซูแซวนิชคุณกับวิคทอเรียอย่างสนุกปากโดยมีจุนโฮร่วมเป็นลูกคู่ เพราะนิชคุณนั้นดูแลเอาใจวิคทอเรียตลอด อูยอบอกตัวเองให้สนใจกับอาหารตรงหน้าเพียงอย่างเดียว และแม้เขาจะพยายามไม่มองไปทางคนคู่นั้น แต่..มันก็ช่วยไม่ได้เลย สายตาของอูยอง..มักจะมองนิชคุณเสมอ ท่ามกลางผู้คนมากมาย อูยองจะมองเห็นนิชคุณเสมอ อูยองก้มหน้าต่ำ ติดจะบึ้งเล็กน้อย เพราะเจ้าตัวไม่มีความสุข ไม่สนุกเอาซะเลยกับการมาเที่ยวครั้งนี้  

“ไม่หิวเหรออูยอง” ชานซองทักเมื่อเห็นอาหารในจานอูยองยังไม่พล่องเลย เด็กหนุ่มรู้สึกกินไม่ค่อยลง อยากจะหลบเข้าไปนอนพักมากกว่า แต่เพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศ อูยองจึงฝืนนั่งกินเข้าไปบ้าง และพยายามทำตัวเหมือนไม่เป็นอะไร แต่...ชานซองก็ยังสังเกตุเห็นได้

“ไม่สบายรึเปล่า พี่แทคครับ ช่วงดูอูยองหน่อยได้มั้ยครับ” จุนโฮปฎิบัติการจับคู่ให้เพื่อนทันที อูยองส่ายหน้าปฎิเสธว่าเขาสบายดี นิชคุณตวัดตามองคนแก้มป่องทันทีที่ได้ยินคำพูดของจุนโฮว่าอูยองไม่สบาย

แทคยอนลุกมานั่งข้างๆอูยอง โดยมีตากลมของนิชคุณมองแทคยอนนิ่ง แต่แทคยอนแสร้งทำเหมือนไม่เห็นเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มยื่นมือไปรับจานข้าวจากอูยอง ก่อนจะบอกด้วยเสียงอ่อนโยน “ไม่อยากกินก็ไม่ต้องฝืน” เขาไม่อยากให้อูยองต้องแบกอะไรไว้อีก อยากให้อูยองได้เป็นตัวของตัวเองบ้าง อูยองหันมาสบตารุ่นพี่อย่างซาบซึ้ง กี่ครั้งแล้ว..ที่รุ่นพี่คนนี้ใจดีกับเขาเสมอ กี่ครั้งแล้ว..ที่รุ่นพี่คนนี้ตามใจเขา ไม่บังคับเขา ผิดกับอีกคนเหลือเกิน ที่คอยแต่จะบังคับ และทำร้ายจิตใจเขาเสมอ

“มาร้องเพลงกันดีกว่า” แทคยอนหยิบกีต้าร์ขึ้นมาเล่น หวังจะสร้างบรรยากาศสนุกๆให้ทุกคน ก่อนจะยิ้มให้เด็กหนุ่มข้างๆ “อูยอง...ช่วยพี่ร้องด้วยนะ”

อูยองยิ้มให้รุ่นพี่ที่นั่งเล่นกีตาร์อยู่ข้างๆ เขาเริ่มปล่อยตัวเองให้เข้ามาหลบซ่อนในเสียงเพลงอีกครั้ง อูยองร้องคลอ และร่วมปรมมือเข้าจังหวะไปกับเพลง จุนโฮกับจุนซู ต่างพากันออกลีลา ทั้งร้องเพลงและเต้นกันสนุกสนาน

“พี่จุนซู...ช่วยถอดแบตออกจากหลังจุนโฮให้ด้วยครับ คึกนัก” ชานซองแซวจุนโฮ เพราะตั้งแต่แทคยอนเริ่มเล่นกีตาร์ จุนโฮก็ร้องและเต้นไม่หยุดเลย คึกเหลือเกิน

“...” ไม่มีคำตอบจากจุนโฮ นอกจากกำปั้นที่ทุบลงไปที่ไหล่หนาของชานซอง เจ้าตัวแกล้งสะดุ้งเรียกเสียงหัวเราะจากรอบวง รวมถึงรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าน่ารักของอูยอง แทคยอนหันมามองอย่างมีความสุข เขาอยากเห็นอูยองมีความสุข แต่แล้วสายตาเขาก็สะดุดกับตากลมของนิชคุณ ที่มองอูยองดุๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนนิชคุณจะแกล้งหันไปมองทางอื่น และชวนวิคทอเรียไปนอนแก้เก้อ หญิงสาวผู้ไม่รู้เรื่อง ยิ้มกว้างตอบรับอย่างมีความสุข นิชคุณลุกพาวิคทอเรียไปที่ห้องนอน จุนซูผิวปากแซว ยิ่งทำให้ใบหน้าของหญิงสาวมีสีแดงจัด แต่ชายหนุ่มตอบกลับตอบรับเสียงผิวปากแซวของจุนซูด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างท้าทาย ก่อนตากลมจะหยุดมองที่.....อูยอง

“พี่เขาสมกันดีนะ ทั้งหล่อทั้งสวย ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ ว่าพี่นิกคุณกับพี่วิคจะเป็นแฟนกัน เนี่ย..กลับไป ต้องเป็นข่าวดังไปทั้งมหาลัยแน่ๆ” จุนโฮพูดขึ้น ตายังคงมองตามหนุ่มสาวที่พูดถึง อูยองหน้าเศร้าลงถนัดตา แต่เพื่อนไม่ได้สังเกตุเห็น

“ไม่มีใครเขาสนใจเรื่องพวกนี้เหมือนนายหรอกจุนโฮ”

“คนอื่นเขาสนใจการ์ตูนเหมือนนายงั้นสิ นายมองดูมั่งสิว่าคนอื่นเขาทำอะไรอยู่ เขาไปถึงไหนกันแล้ว” จุนโฮต่อว่าชานซองยืดยาวกับนิสัยติดการ์ตูนของชานซอง

“ตาชั้นไม่ได้มีไว้มองคนอื่นซะหน่อย” ชานซองตอบเบาๆ แต่หนักแน่น ดวงตา...มองจุนโฮนิ่ง เล่นเอาคนโวยวายหน้าร้อนวูบจนต้องหลบตา และเงียบไปเลย 

“ผมง่วงแล้วฮะ” อูยองขอตัวไปนอนทันที ที่นิชคุณเดินกลับมาร่วมวง เขาเหนื่อยแล้ว...เขาแกล้งทำเป็นไม่เห็น แกล้งไม่ได้ยินมาตลอดทั้งวันแล้ว เขาเริ่มจะหมดแรงแล้ว เขาอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ บ้าง

“พอชั้นมา ก็จะไปนอนแล้วหรอ” คำพูดของนิชคุณทำเอาอูยองพูดไม่ออก ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดี คิ้วขมวดอย่างใช้ความคิด

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” แทคยอนเอ่ยขึ้น เขาสังเกตุเห็นว่าอูยองดูอึดอัดกับคำถามธรรมดาๆ ของนิชคุณ ถ้าเขาจะช่วยให้ความอึดอัดนั่นน้อยลงได้ คงจะดี

“บ้านพักอยู่แค่นี้เอง ไม่จำเป็นต้องไปส่งหรอก...แทค” นิชคุณแย้งขึ้น

“ใช่...ไม่จำเป็น แต่ชั้นเต็มใจ...ไปส่งอูยอง” แทคยอนตอบเรียบๆ ก่อนจะพาอูยองไปที่บ้านพักต่อหน้าต่อตานิชคุณ ชายหนุ่มยืนมองอูยองกับแทคยอนคิ้วขมวดอย่างไม่พอใจมือกำแน่น หงุดหงิดที่แทคยอนดูจะใส่ใจดูแลอูยองเป็นพิเศษ และที่สำคัญ อูยองก็ไม่ปฎิเสธเสียด้วย นิชคุณยืนกำมือแน่นอย่างโมโห

..ครืด ครืด...

เสียงมือถือของอูยองสั่น เพราะมีข้อความเข้ามา

[ออกมาหาชั้นเดี๋ยวนี้!! ถ้าไม่อยากให้ชั้นเข้าไปเอง .... พี่คุณ]

อูยองอ่านทวนข้อความนั้นอีกหลายรอบ หัวใจเต้นแรงอย่างตกใจ เขาถามตัวเองอีกครั้งว่า..นิชคุณส่งข้อความเรียกเขาอย่างนั้นหรือ เด็กหนุ่มหันไปมองจุนโฮกับชานซอง ที่นอนกันเงียบเหมือนจะหลับกันแล้ว อูยองค่อยๆ ย่องออกมาที่ห้องรับแขก ก็ไม่เจอใคร เขาเดินย่องไปที่ห้องครัวก็ไม่พบใคร เลยเดินผ่านไปที่ระเบียงหลังบ้านพัก เห็นใครคนนึงยืนอยู่ที่ระเบียง ร่างกายมีผ้าห่มคลุมตัวไว้ แม้จะมืดแค่ไหน เขาก็จำนิชคุณได้เสมอ อูยองค่อยๆเดินเข้าไปหา ทันทีที่เปิดประตูออกมาที่ระเบียง ลมเย็นลอยมาปะทะตัวเขาทันที ทำให้ร่างบางสั่นเล็กน้อย เพราะตกดึกแล้วอากาศเย็นแต่อูยองมีเพียงเสื้อยืดกับกางเกงวอร์ม เขาไม่คิดว่านิชคุณจะมายืนที่ระเบียง อูยองก้าวไปยืนกอดอกข้างๆนิชคุณ โดยไม่พูดอะไร นิชคุณหันมามองผู้มาใหม่โดยไม่พูดอะไรเช่นกัน เหมือนจะเล่นสงครามประสาทกันว่าใครจะเป็นฝ่ายพูดก่อน

ครู่นึง นิชคุณก็เอาผ้าห่มมาคลุมตัวอูยอง ก่อนจะก้มลงช้อนตัวเด็กหนุ่ม อุ้มจนลอย แล้วพาเดินออกมานอกบ้าน อูยองตกใจ คว้าไหล่นิชคุณไว้กลัวตก

“คุณจะพาผมไปไหน ปล่อยผมนะ” อูยองถามเพราะข้างนอกค่อนข้างมืด มีแค่แสงจันทร์ส่องทางแค่นั้น  

“นายไม่ได้ใส่รองเท้าจะเดินเองได้ไง ชั้นแค่อยากหาที่ที่คุยกันได้ ไม่อยากให้คนได้ยิน รึนายอยากจะคุยในบ้าน” พูดจบนิชคุณก็วางอูยองลงบนก้อนหินยักษ์ก้อนนึง นิชคุณปีนขึ้นมานั่งห้อยขาอยู่ข้างๆด้วยเช่นกัน ก่อนจะจัดแจงเอาผ้าห่มปูรองและคลุมตัวอูยองและเขาไว้ เพราะอากาศค่อนข้างเย็น อูยองมองนิชคุณด้วยความรู้สึกสับสน

“มีอะไรก็พูดมาเลยฮะ ดึกแล้วผมง่วง” อูยองบอกเบาๆ เพราะบริเวณนี้เงียบมาก แม้แต่เสียงแมลงก็แทบจะไม่มี ดึกแบบนี้ไม่มีคน ไม่มีเสียงใครเลยนอกจากเขากับนิชคุณ แค่เสียงกระซิบก็ยังดัง

“นายยังไม่นอนต่างหาก ชั้นส่งข้อความไปแป๊ปเดียว นายก็เดินออกมาจากห้อง”

อูยองกัดริมฝีปากตัวเอง เจ็บใจที่พลาดให้ถูกจับได้  ขายหน้าชะมัด

“...” นิชคุณสอดมือเข้ามาโอบรอบเอวบาง ก่อนจะดึงเข้าหาตัวเองหน้าตาเฉย “นายตัวร้อนนี่ ?” นิชคุณถามทันทีที่รับรู้ถึงไอร้อนจากตัวอูยอง เด็กหนุ่มไม่อยากยอมรับว่าป่วย กลัวจะโดนนิชคุณดุ

“กินยารึยัง” นิชคุณยังคงถามเมื่อเห็นเด็กหนุ่มนั่งเงียบ

“ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวก็หาย” อูยองตอบเบาๆ นิชคุณถอนหายใจเบาๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ อูยองไม่ชอบไปหาหมอเพราะกลัวเข็มฉีดยา ดีที่เขาติดยามาด้วย ตั้งใจว่าถ้ากลับไปที่บ้านพักจะหยิบยาให้คนกลัวเข็มซะหน่อย

“ปล่อยเถอะฮะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” อูยองรีบเปลี่ยนเรื่อง พลางหันซ้ายหันขวา แต่นิชคุณดูจะไม่สนคำพูดทักท้วงสักนิด ชายหนุ่มกดแก้มตัวเองแนบกับแก้มป่องของอูยอง จนอูยองใจเต้นแรง ความรู้สึกตกใจ สับสนระคนดีใจจนแยกไม่ออก

“ป่านนี้นอนกันหมดแล้ว แล้วเราก็เดินมาไกลถึงนี่ด้วย ไม่มีใครเห็นหรอก”

“กลัววิคทอเรียเห็นหรอฮะ” อูยองถามอย่างน้อยใจ เพราะทั้งวันนิชคุณเอาใจวิคทอเรียตลอด คิดแล้วก็น้อยใจ ทีกับเขาต้องหลบซ่อนไม่ให้ใครเห็น แต่ถ้าเป็นวิคทอเรียนิชคุณคงอยากอวดกับทุกคน

“หึงรึไง”

“เปล่าซะหน่อย ปล่อยผมนะ ผมจะกลับบ้าน” อูยองรีบปฎิเสธกลบเกลื่อน แต่นิชคุณก็ไม่ยอมปล่อยเอวบางนั่นอยู่ดี แต่ยิ่งกอดรัดให้แน่นขึ้นไปอีก อูยองสับสนไปหมดแล้ว เขาปรับตัวไม่ทัน นิชคุณเมินเขามาตลอดวัน จี๋จ๋ากับวิคทอเรียมาทั้งวัน แล้ว..คนข้างๆที่กอดเขาอยู่นี่คือใคร คือนิชคุณคนเดียวกันรึเปล่า 

“ตกลง..คุณ...เรียกผมออกมาทำไมฮะ”

“...” ไม่มีคำตอบ

“...” อูยองก็เหนื่อยใจที่จะถาม นิชคุณไม่ใช่คนที่เขาจะบังคับอะไรได้ อากาศเย็นสบาย แสงจันทร์นวล มีเสียงลมพัดเบาๆ ทำให้ผ่อนคลายจริงๆ วันนี้เขาก็เพลียมาทั้งวันแล้ว เพลียทั้งกาย เพลียทั้งใจ

“....”  

“อูยองตื่นเถอะ” นิชคุณเอาฝ่ามือมาจับแก้มป่องของอูยองก่อนบอก “แก้มนายเย็นไปหมดแล้ว ยิ่งไม่สบายอยู่ เข้าบ้านเถอะ”

“ผมหลับไปนานแล้วหรอฮะ” ถามเสียงงัวเงีย พลางขยี้ตา

“...” นิชคุณไม่ได้ตอบ จัดแจงเอาผ้าห่มห่อตัวอูยอง ตั้งใจจะอุ้มกลับบ้าน แต่อูยองกลับปีนขึ้นมาขี่หลังเขา ก่อนจะผลอยหลับซบหน้าลงกับไหล่นิชคุณอย่างง่ายดาย  นิชคุณหันมามองหน้าอูยองที่อยู่แค่ปลายจมูก ก่อนจะยิ้ม อดไม่ได้ที่จะเอาแก้มตัวเองถูไถกับแก้มอูมของคนบนหลังอย่างเผลอไผล แล้วจึงพากลับบ้าน

“อูยอง อูยอง” นิชคุณเรียกพร้อมโยกตัวเด็กน้อยบนหลังเบาๆ เมื่อเขาเดินมาถึงระเบียงหลังบ้าน อูยองงัวเงียรู้สึกตัวอีกครั้ง นิชคุณปล่อยอูยองให้ลงยืน ก่อนจะจูงมือพามาที่ห้องนอนและ เห็นอูยองง่วงอย่างนี้ ชายหนุ่มคาดว่า..คงต้องให้ทานยาพรุ่งนี้เช้าแทนซะแล้ว อูยองเดินเข้าห้องไปแล้ว แต่นิชคุณยังคงไม่ขยับตัวไปไหน

เรียกอูยองออกไปทำไม        ..    นิชคุณเองก็ไม่มีคำตอบเหมือนกัน

อีกมุมนึงของห้อง  ..   แทคยอนยืนดูภาพนั้นอย่างตกใจ

แทคยอนเพียงแค่จะออกมาเข้าห้องน้ำ แต่พอเห็นว่านิชคุณไม่ได้นอนอยู่ในห้อง เขาก็นึกว่าคงอยู่ข้างนอก เลยเดินมาดูที่ห้องรับแขกแต่ก็ไม่เห็น จนกระทั่งได้ยินเสียงกุกกักที่ระเบียงหลังบ้านพัก แทคยอนไม่แน่ใจว่าเป็นนิชคุณรึคนร้าย เขาเลยตัดสินใจหลบที่มุมห้องซุ่มดูก่อน แล้วแทคยอนก็เห็นนิชคุณแบกอูยองไว้บนหลังเข้าบ้านมา นิชคุณค่อยๆปลุกอูยอง จูงมืออูยองและยืนดูอูยองเข้าห้องไป แม้อูยองจะเข้าห้องไปแล้ว แต่นิชคุณยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ยืนมองด้วยสายตาอาทรอยู่อีกครู่นึงถึงจะเดินกลับเข้าห้องตัวเอง แทคยอนมั่นใจ

..นิชคุณกับอูยอง...เป็นคนรักกัน

เหมือนที่เขาเคยคิดไว้

บางที

เขาควรจะต้องทำอะไรสักอย่าง

ใกล้สาง จุนซูก็เรียกทุกคนให้ลุกไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน อูยองลุกมาอาบน้ำทั้งๆที่รู้สึกเหมือนเพิ่งจะนอนไปเอง เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าห้องนิชคุณ หวังจะมองทะลุประตูเข้าไปให้เห็นคนที่อยู่ข้างใน คนที่เขาอยากเจอหน้าเมื่อตื่นขึ้นมา และเหมือนคนข้างในจะรับรู้ ประตูห้องถูกเปิดออก นิชคุณยืนหล่ออยู่ตรงหน้า ต่างคนต่างมองกันและกันนิ่ง อูยองรู้สึกเหมือนโดนสะกด ทั้งตกใจที่โดนจับได้ ทั้งดีใจที่ได้เห็นหน้า ก่อนจะรู้ตัว นิชคุณก็ดึงแขนเล็กเข้ามาในห้อง ก่อนจะสวมกอดอูยองอย่างเคยคุ้น

“คุณ?” อูยองตกใจจริงๆ เมื่อมือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อยืดเขา ท่อนแขนใหญ่กอดรัดเอวเขาแน่น เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกอบอุ่น ระคนตกใจ หัวใจเขาเต้นแรงเสมอเมื่ออยู่ใกล้นิชคุณ

“ตัวนายร้อนจี๋เลย กินยาก่อนนะ”

อูยองมองนิชคุณอย่างไม่เข้าใจ เขาคิดไปเองรึเปล่าว่าน้ำเสียงนิชคุณดูเป็นห่วงเขา นิชคุณผละออกแล้วหันไปเปิดกระเป๋าหยิบยา ก้มเขียนอะไรยุกยิกๆ แล้วชายหนุ่มจึงเดินกลับมายื่นให้ อูยองมองยาในมือนิชคุณ สลับกับเงยขึ้นไปสบตากลม นิชคุณกำลังห่วงเขาใช่รึเปล่า เขาเข้าข้างตัวเองมากไปรึเปล่า

“เมื่อคืนเห็นนายง่วง ก็เลยไม่ได้ให้กิน แต่วันนี้นายต้องกินนะ ตามที่เขียนไว้เนี่ย ถ้ารู้ว่าไม่กิน นายตายแน่!!” สั่งเสียงดุไม่จริงจังนัก แล้วก็เดินจากไป ปล่อยเขาให้ยืนมองแผ่นหลังของนิชคุณ

....

“แค่ง่วงน่ะฮะพี่แทค เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ ขอบคุณที่เป็นห่วงฮะ” อูยองบอกแทคยอน ที่เฝ้าถามว่าเขาเป็นอะไร ถึงดูซึมๆ เขาไม่สบายก็จริง แต่...สิ่งที่ทำให้เขาดูแย่ คือภาพที่นิชคุณนั่งหยอกล้อกับวิคทอเรียตรงหน้านั่นต่างหาก อูยองชักไม่แน่ใจแล้วว่า...เมื่อคืนนี้..มันเป็นความฝันรึเรื่องจริง อูยองหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

“งั้น..นายนอนพักมั้ย เดี๋ยวพวกเราอยู่เป็นเพื่อนนายเอง” จุนโฮกับชานซองอาสาจะอยู่ที่บ้านพักกับอูยอง ไม่ขึ้นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นบนเขาทำเอาทุกคนหันมามอง โดยเฉพาะนิชคุณ ตากลมมองจ้องมาที่อูยองนิ่ง

..โอ๊ะ..

อูยองตาโต เมื่อแทคยอนยื่นมือมาอังหน้าผากเขา

ตาเรียวเหลือบมองนิชคุณที่ดูตกใจไม่แพ้กัน ที่แทคยอนแตะเนื้อต้องตัวอูยอง

“นายมีไข้นี่นา พวกนายขึ้นไปเถอะ พี่จะอยู่ดูแลอูยอง” แทคยอนบอกอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรฮะ ผ...ผม..ว่าจะนอนพักอ่ะฮะ” อูยองรีบปฎิเสธ เขาอยากนอนมากกว่า ตอนนี้เขาเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยใจจริงๆ

“เขาอยากพักผ่อนก็ดีแล้วนี่ นายคงไม่อยู่เพื่อเฝ้าคนหลับหรอกนะแทค” นิชคุณเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ไหว

“บังเอิญว่าชั้นจะทำแบบนั้น นายมีปัญหาหรอ..คุณ” แทคยอนสบตากลมของเพื่อนนิ่ง อยากรู้ว่าเพื่อนจะตอบยังไง จะกล้ายอมรับรีไม่ ว่ามีปัญหาอะไร

“ก็ดีนะคุณ แทคเป็นนักเรียนแพทย์ อยู่เฝ้าอูยองก็ดีนะคุณ เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันพระอาทิตย์ขึ้น” วิคทอเรียเสริม ทำให้นิชคุณยิ่งพูดไม่ออก

“แต่มันไม่จำเป็นสักนิดเดียว อูยองไม่ใช่เด็กๆ ต้องมีคนมาคอยเฝ้า” นิชคุณยังคงเถียง ชานซองกับจุนโฮมองนิชคุณอย่างไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมรุ่นพี่ต้องโมโหด้วย

“ชั้น...ไม่ใช่คนที่ทำอะไรเพราะความจำเป็น” แทคยอนตอบอย่างใจเย็น มองดูเพื่อนที่กำลังโมโหที่เขาอยู่ดูแลอูยอง

“มีแทคยอนอยู่ดูแล คงจะหายไวสินะ” ในเมื่อห้ามแทคยอนไม่ได้ นิชคุณก็หันมาพาลใส่อูยอง

“...” อูยองก้มหน้าหลบตา

“ทานยานี่ซะก่อนแล้วค่อยนอนนะ” แทคยอนส่งยาและน้ำให้อูยอง นิชคุณปลายตาดุๆ มาทางอูยอง ก่อนจะเดินหน้าบึ้งออกไป โดยมีวิคทอเรียเกาะแขนไม่ห่าง นิชคุณโมโหที่สุดที่อูยองรับยาของแทคยอน โมโหที่อูยองไม่ปฎิเสธแทคยอน และยิ่งโมโหที่สุด...ที่เขาพูดอะไรไม่ได้ เขาห้ามแทคยอนไม่ได้นี่สิ

..

อูยองรู้สึกสดชื่นขึ้นเพราะได้นอนไปอีกตื่น และได้ยาของแทคยอน เขาตื่นขึ้นมาก็ใกล้เที่ยงแล้ว โดยมีแทคยอนนั่งอ่านหนังสือเฝ้าเขา อูยองได้ยินเสียงเอะอะปนเสียงหัวเราะดังมาจากนอกบ้านพักจึงเดินออกมาดู ก็พบว่าคนอื่นกำลังเล่นบอลกันอยู่ด้านนอก สายตาอูยองจับจ้องไปที่นิชคุณทันที ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็มองเห็นนิชคุณก่อนใคร นิชคุณดูดีที่สุดในสายตาเขาเสมอ นิชคุณกำลังหัวเราะดูมีความสุข เขาไม่ได้เห็นภาพนี้มานานแค่ไหนแล้ว รอยยิ้มบางๆเกิดขึ้นบนใบหน้า

“เฮ้ ทางนี้ อูยองงงงงงงงงง พี่แทคคคคคคคคคคคค”  จุนโฮกวักมือเรียก เมื่อเห็นเพื่อนรักและรุ่นพี่เดินมาที่ศาลา ชานซอง จุนซู และนิชคุณ หยุดเล่นบอล เดินมานั่งพักเหนื่อยกันที่ศาลาเช่นกัน

“ตื่นแล้วเหรอ ดีขึ้นมั้ยอูยอง” จุนโฮถามอย่างเป็นห่วง อูยองพยักหน้า สายตาแลเลยไปที่คนตัวขาวที่ยิ้มกว้างให้วิคทอเรียที่ยื่นน้ำดื่มเย็นเฉียบมาให้

“ใครได้วิคไปเป็นแฟนเนี่ย น่าอิจฉาเป็นบ้าเลยนะ” จุนซูแซว วิคทอเรียยิ้มเอียงอาย แต่ไม่วายหันไปหยิบผ้าชุบน้ำเย็นส่งให้นิชคุณด้วย นิชคุณยื่นมือมารับ แต่วิคไม่ยอมส่งให้ เธอบรรจงนำผ้าเย็นมาซับหน้าให้นิชคุณอย่างเบามือ นิชคุณยิ้มบางๆ อูยองเบือนหน้าหนีทันที ดูเหมือนนิชคุณจะพอใจที่ได้รับการดูแลแบบนั้นจากวิคทอเรีย อูยองทั้งเสียใจ ทั้งน้อยใจ ที่เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น เขา....ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ น้ำตารื้นที่หัวตาจนเจ้าตัวต้องเสก้มมองพื้น

..ผึ่บ...

แทคยอนสวมหมวกลงบนหัวอูยอง ก่อนจะกดปีกหมวกให้ต่ำลง เพื่อปิดบังใบหน้า และดวงตาของเด็กหนุ่ม

“แดดมันจ้า เพิ่งหายไข้ เดี๋ยวจะไม่สบาย” แทคยอนพูดเรียบๆ อูยองนึกขอบคุณแทคยอนในใจ เป็นอีกครั้ง..ที่แทคยอนช่วยเหลือเขา แทคยอนยังคงถามด้วยความเป็นห่วง “หิวมั้ย กินอะไรหน่อยมั้ย จะได้กินยาอีกรอบ”

“โอ๊ะ” เสียงวิคทอเรียอุทานทำให้ทุกคนหันไปมอง เธอกำลังจะลุกเอาผ้าเย็นไปเก็บ แต่เสียหลักล้ม ดีที่นิชคุณอยู่ใกล้ๆ รับไว้ได้

“ปล่อยได้แล้ว..นิกคุน” เสียงหญิงสาวบอกอย่างเอียงอาย เมื่อรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตา

นิชคุณคลายแขนออก ตากลมมองสบตาอูยองอย่างเยาะหยัน ถ้าอูยองให้แทคยอนดูแล เขาก็จะดูแลคนอื่นเช่นกัน อูยองนั่งนิ่ง ภาพนิชคุณโอบรอบเอววิคทอเรียตัวแนบชิดกัน นิชคุณก็เคยกอดและใกล้ชิดเขาแบบนี้เหมือนกัน คิดมาถึงตรงนี้แล้ว..เจ็บแน่นในอก อ้อมแขนนั้นคงไม่มีที่ว่างสำหรับเขาอีกแล้ว

.

....

“ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยสิ” ระหว่างที่ทุกคนกำลังเดินถ่ายรูปกันก่อนที่จะกลับเข้าโซล นิชคุณก็เดินมาขอให้อูยองถ่ายรูปให้เขากับวิคทอเรีย สายตาเยาะเย้ยของนิชคุณมองจ้องอูยอง อูยองรับมาอย่างเสียไม่ได้ อยากจะปฎิเสธ แต่เพราะเขาไม่อยากให้คนสงสัยต่างหาก จึงได้ยอม

รูปแล้วรูปเล่า ถ่ายไม่เสร็จซะที นิชคุณโอบเอววิคทอเรีย นิชคุณโอบไหล่วิคทอเรีย วิคทอเรียกอดคอนิชคุณ ยิ้มแย้มสดใส ผู้ชายหล่อ ผู้หญิงสวย เหมาะสมกันยิ่งนัก ภาพเมื่อคืนเรื่องของเขากับนิชคุณแว่บเข้ามาในหัว แต่แล้วก็ถูกแทนที่ด้วยภาพตรงหน้าของนิชคุณกับวิคทอเรีย นี่สิ...ความจริง นิชคุณ...ไม่ใช่พี่คุณสำหรับเขาอีกแล้ว นิชคุณมีตา มือ และไหล่สำหรับวิคทอเรียเท่านั้น อูยองมองภาพผ่านเลนส์อย่างเจ็บปวด รู้สึกถึงแรงบีบหนักๆที่หัวใจ เขากัดปากตัวเองแน่น บอกตัวเองให้เข้มแข็ง เขาพยายามบังคับมือไม่ให้สั่น ก่อนจะกดชัตเตอร์แต่ละครั้ง เสียงนับถ่ายรูปของอูยอง ทั้งเบาและสั่นในหลายๆครั้ง  

“ขอบใจนะ” นิชคุณบอกยิ้มๆ ยิ้มเยาะซะมากกว่า เขาเกลียดสายตาแบบนี้ของนิชคุณจริงๆ เหมือนนิชคุณจงใจทำให้เขาเจ็บปวด ทำไม..นิชคุณถึงใจร้ายกับเขาแบบนี้ ดีกับเขาแล้วก็เมินเหมือนเขาไม่มีตัวตน และไปดีกับคนอื่นเยาะเย้ยเขา

“ชานซอง!! ช่วยถ่ายรูปให้ชั้นหน่อยได้มั้ย พี่แทคฮะ...ถ่ายรูปกันหน่อยนะฮะ” ไม่รู้อะไรดลใจให้อูยองพูดแบบนั้นต่อหน้านิชคุณ แต่..เขาก็ทำไปแล้ว หากแต่อูยองยังไม่เข้มแข็งพอที่จะขอให้นิชคุณเป็นคนถ่ายรูปให้ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถยิ้มสดชื่น ทั้งๆที่นิชคุณอยู่หลังกล้องได้

“ใกล้กันอีกหน่อยสิ พี่แทคเขยิบเข้าไปใกล้ๆหน่อย อย่างนั้นแหละ” เสียงจุนโฮกำกับอยู่ข้างๆชานซอง แทคยอนค่อยๆเขยิบเข้ามาใกล้รุ่นน้อง สายตาดุๆ คู่นึงมองมาที่อูยองและแทคยอนเขม็ง

“ยิ้มหน่อยสิน้องแจ๊กพ็อต แทค..เก็บฟันหน่อยเมิง จะเฉาะแก้มน้องอยู่แล้ว” เสียงจุนซูแซวทำให้อูยองหัวเราะเบาๆในที่สุด แล้วเลยกลายเป็นว่าทุกคนมายืนดูอูยองกับแทคยอนถ่ายรูปคู่กัน อูยองก็ไม่เข้าใจคนอื่นถ่ายรูปคู่กันเยอะแยะ ทำไมไม่ยืนดูกัน ต้องมามุงดูเขาถ่ายรูปด้วยเนี่ย อูยองพยายามมองกล้องไม่มองสายตาดุๆ ของนิชคุณที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ หน้าหล่อดูบึ้งตึงทีเดียว

“ชั้นถ่ายเองดีกว่า ชานซอง” เสียงทุ้มโพล่งขึ้น หน้าหล่อมองชานซองดุๆ ทำให้ชานซองต้องส่งกล้องให้อย่างช่วยไม่ได้ อูยองหน้าซีดในขณะที่แทคยอนยิ้มบางๆ

..แชะ..

“ไปเหอะ กลับกันได้แล้ว เดี๋ยวจะถึงโซลมืด” นิชคุณบอกหลังจากถ่ายรูปเสร็จ อูยองรับกล้องมาโดยไม่กล้าสบตานิชคุณ จนนิชคุณเดินไปแล้วเด็กหนุ่มถึงจะก้มลงดูรูปถ่ายในกล้อง หน้าตาเขาดูตลกจริงๆ ยิ้มแหยๆ ดูออกเลยว่าเกร็ง..แย่ชะมัด แต่ที่แย่ที่สุดคือ.....ภาพสั่น!!

..

ทุกคนเก็บของเตรียมตัวกลับโซล อูยองเดินมาดื่มน้ำที่ห้องครัวเพื่อทานยา เขาเจอนิชคุณโดยบังเอิญ อูยองชะงักทันทีที่เห็นนิชคุณ ก่อนจะหันหลังกลับ อูยองรีบก้าวเท้ายาวๆตั้งใจจะออกจากห้อง 

“เห็นชั้นทำไมต้องหนี ถ้าเป็นแทคยอน คงจะวิ่งเข้าหาล่ะสิ” นิชคุณคว้าต้นแขนเล็กไว้ได้ทัน ก่อนจะรั้งให้อูยองหันหน้ามาหา เสียงทุ้มถามอย่างโมโห

“ปล่อยผมด้วยฮะ” อูยองพยายามบอกด้วยเสียงปกติที่สุด

“ถ้าคิดจะเรียกร้องความสนใจจากชั้นด้วยวิธีนี้ บอกได้เลยว่านายคิดผิด ชั้นไม่สนใจหรอกนะว่านายจะยุ่งกับใคร”

จริงๆแล้วเขาไม่ได้คิดจะเรียกร้องความสนใจเลย แต่ถึงจะทำจริงๆ ก็ไม่จำเป็นที่นิชคุณจะต้องบอกว่าไม่สนใจเขา ไม่จำเป็นสักนิดเดียว ไม่ต้องย้ำให้เจ็บปวด “ผมรู้ฮะ รู้...มาตลอด” อูยองตอบเบาๆ เขาเหมือนจะหมดแรงยืน

“รู้ก็ดี!! เพราะฉะนั้น...เลิกทำเรื่องบ้าๆนี่ได้แล้ว!!” อูยองรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ต้นแขนที่หนักหน่วงขึ้นตามอารมณ์โกรธของนิชคุณ

“คุณโมโหอยู่นี่ เพราะอะไรหรือฮะ” อูยองสบตากลมของนิชคุณอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่รู้ว่าทำไมนิชคุณต้องโมโหขนาดนี้ เขาจะทำอะไร ก็เป็นเรื่องของเขาไม่ใช่หรือ ในเมื่อนิชคุณไม่สนใจ

“ก...ก็...ว...หวังดีไง ไม่อยากให้นายเหนื่อยฟรี เพราะว่าชั้น...ไม่สนใจนายแม้แต่นิดเดียว!!” นิชคุณเน้นย้ำประโยคหลัง ใช่..เขาไม่สนใจอูยองแม้แต่นิดเดียว ต้องไม่สนใจ..แม้แต่นิดเดียว

“นิกคุน... อ้าว  อูยองก็อยู่เหรอ ไปกันเถอะ ทุกคนไปที่รถกันหมดแล้ว” วิคทอเรียทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส  

นิชคุณปล่อยแขนอูยองง่ายๆ แค่เพียงวิคทอเรียเข้ามา ก่อนจะเดินผ่านเขาไปโอบไหล่วิคทอเรีย แค่นี้ก็รู้แล้ว...ว่าใคร สำคัญกว่ากัน นิชคุณคงไม่อยากให้วิคทอเรียเห็น นิชคุณแคร์วิคทอเรียมากกว่า เจ็บจนพูดไม่ออก อูยองก้มหัวทักทายวิคทอเรียแล้วรีบเดินมาขึ้นรถ ก่อนที่น้ำตาจะไหลให้ใครได้เห็น

...

ขากลับอูยองนั่งแถวหน้ากับแทคยอน จุนโฮและชานซองและจุนซูนั่งแถว 2 เพราะอยากเปิดโอกาสให้แทคยอนกับอูยองได้สนิทกัน ในหัวอูยองยังวนเวียนกับเรื่องของนิชคุณและวิคทอเรีย เขาสับสนไปหมด ในหัวมีแต่คำถามที่ไม่มีคำตอบ มีแต่ปัญหาที่ไม่มีทางออก เขาไม่รู้จะทำยังไงรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ จึงนั่งหลับตา ตัดขาดจากโลกภายนอก อยากอยู่คนเดียวจริงๆ

“อูยองจะพิงไหล่พี่ก็ได้นะ” แทคยอนบอกอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบางๆ อูยองมองอย่างขอบคุณ ก่อนจะมองไหล่หนาข้างๆเขา ถ้านิชคุณดูแลคนอื่นได้ เขาก็ให้คนอื่นดูแลได้เหมือนกัน ทำไม..เขาต้องรอแต่นิชคุณ รอ...คนที่ไม่มีวันมา เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเขาต้องการประชดนิชคุณเพื่ออะไร ประชดคนที่ไม่สนใจจะได้ประโยชน์อะไร แต่...อูยองก็ค่อยๆ เอนศรีษะพิงไหล่หนาของแทคยอน แม้ไหล่แทคยอนจะไม่อบอุ่นเหมือนนิชคุณ แต่..ก็ทำให้เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไปนัก และ....ไหล่นี้เขาพักพิงได้ ไม่ต้องหลบซ่อนใคร ไม่ต้องกลัวใครเห็น

“จอดรถ!!” เสียงนิชคุณตะโกนมาจากแถวหลังสุด ทันทีที่อูยองพิงไหล่แทคยอน “ชั้น...จะเข้าห้องน้ำ จุนซู ขยับหน่อย เร็วๆสิ” นิชคุณร่งเพื่อนให้ขยับ ก่อนที่นิชคุณจะเดินแทรกมาที่แถวหน้า ทำให้อูยองต้องขยับศรีษะออกจากไหล่แทคยอน ตากลมหันมาจ้องอูยองอย่างคาดโทษก่อนจะเดินลงจากรถไป 

“...” แทคยอนเหลือบมองเพื่อนอย่างไม่แน่ใจ ว่าเพื่อนอยากเข้าห้องน้ำจริงๆ รึจะแกล้งขัดจังหวะเขาที่มีอูยองพิงไหล่แบบนี้ แต่เพื่อนไม่ยอมสบตา หน้าหล่อบึ้งตึง ตากลมจ้องมองอูยองอย่างเดียว ในขณะที่คนถูกมองนั่งก้มหน้า

.

..

“จอดรถ!!” เสียงนิชคุณดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง ทั้งๆที่เพิ่งให้จอดรถเพื่อให้นิชคุณเข้าห้องน้ำไปเมื่อครู่นี้เอง

“จะเข้าห้องน้ำอีกหรอวะ ไอ่คุณ ครั้งที่ 2 แล้วนะ ท่อสั้นรึไงวะ” เสียงจุนซูถาม นิชคุณไม่ตอบอะไร อูยองขยับศรีษะออกจากไหล่แทคยอนอีกครั้ง  แทคยอนคิดว่าเขาเข้าใจไม่ผิดแน่ๆ นิชคุณเจตนาขัดจังหวะเขา นั่นแสดงว่า...นิชคุณมีใจให้กับอูยอง แทคยอนหันไปมองคนข้างๆ ที่เอาแต่ก้มหน้า แต่พอนิชคุณเดินลงรถไป อูยองก็เงยหน้าแล้วมองตามแผ่นหลังเพื่อนเขาด้วยสายตาลึกซึ้งปนเศร้า แทคยอนนิ่งคิดครู่นึง...ก่อนจะบอกกับตัวเองว่า..เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

“พี่แทคฮะ...” อูยองร้องเพราะทันทีที่นิชคุณกลับมาที่รถ  แทคยอนก็ลุกหนีไปนั่งคู่กับวิคทอเรีย คนหน้าหล่อยืนทำหน้าดุอยู่ที่ประตู

“นายนั่งข้างหน้าไปเลยคุณ ชั้นขี้เกียจคอยขยับแล้ว ผมขอนั่งด้วยนะฮะวิคทอเรีย สัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณวิครำคาญเลยครับ” แทคยอนตัดสินใจลุกมานั่งกับวิคทอเรีย ทิ้งให้อูยองมองตาโต อย่างตกใจที่เขาจะต้องนั่งข้างๆ นิชคุณ อูยองเขยิบตัวไปนั่งชิดหน้าต่างทันที

นิชคุณเหลือบมองอูยองจากหางตา อดค่อนขอดในใจไม่ได้ที่เห็นอูยองเขยิบหนีเขา ทีกับแทคยอนล่ะก็ นั่งซบพิงไหล่กันเชียว ชายหนุ่มหันกลับมาทางแทคยอนก่อนจะบอกเสียงดัง “คงจะไม่ได้หรอกแทค ข้างๆ วิคทอเรียต้องเป็นชั้น”

TBC

*******************************************

HusWife & The Gang Talk

สวัสดีปีใหม่ไทยทุกคน (ย้อนหลัง) นะคะ  หยุดสงกรานต์เค้าไม่ได้ไปเที่ยวไหนไกล แต่ฟิคก็ไม่ค่อยคืบหน้า เพราะเอาเวลาไปลัลล้าหมด /// ยินดีน้อมรับทุกคำติชมนะคะ และจะนำมาปรับปรุงค่ะ  /// ตอนนี้ทุกคนก็คงจะยังเกลียดอิพี่กันต่อไป ช้านทำร้ายเมนตัวเองอย่างไม่แคร์สื่อ ฮ่าๆๆ ฟิคเรื่องนี้คาดว่าน่าจะยาว 10-12 ตอนนะคะ เพราะฉะนั้น นี่ก็ครึ่งเรื่องแล้วค่ะ เรื่องนี้เราให้แทคเป็นคนดีศรีอโยธยาฯ ไปเลย ถ้าไม่ติดว่าเราสาวกคุณด้ง แทคบอม และชานโฮ เราก็จะยกน้องให้แทคดูแลเช่นกัน ฮ่าๆๆ /// ส่วนผู้หญิงคนนั้น ที่ถามถึงกันมามากมาย ดีใจกันยกใหญ่ที่เราพามาในฟิค หลายคนพากันสรรเสริญเรายิ่งนัก ฮ่าๆๆ แต่เราเป็นสาวกคุณด้งอ่ะ เรายกพี่ให้ใครไม่ได้ พอๆ กับที่ยกน้องให้ใครไม่ได้ คุณด้งเขาเป็นเดสทินี่ของกันและกัน  ขออภัยถ้าทำให้คนอ่านผิดหวัง เหอๆ

วีคหน้าผู้ชายจะมาอีกแล้ว ดีใจ ขอโมเมนท์ ชาบูๆ ให้สาวกได้กรีดร้องกันด้วยเถอะ สาธุ // ขอบคุณคนอ่านและทุกคอมเมนท์นะคะ Have a Khunday ค่าาาาาา