[Fic] All for you : 22

posted on 27 Jun 2016 20:14 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
Chapter 22
 
 
 
 
 
 
 

 

....เปรี้ยง....

 

เสียงปืนดังขึ้นด้านหน้า คงเป็นพวกแทคยอนที่บุกเข้ามาตามเวลานัด

 

 

 

.

 

.

 

 

“เฮ้ย! คุ้มกันกู!” นายพลจางตะโกน พร้อมก้มตัวต่ำ

 

ชาย 3 คน หันไปตามที่มาของเสียง โดยคนนึงคอยยิงคุ้มกัน และอีก 2 คน เอาตัวเข้าบังนายพลตามหน้าที่ทันที 

 

 

อูยองหลับตาปี๋เมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ศรีษะก้มต่ำตามสัญชาติญาณ หัวใจแทบหยุดเต้น ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวตรงมือที่ถูกมัดไพล่หลังไว้ เด็กหนุ่มเบือนหน้ากลับไปมอง 

 

!!!!

 

ปากบางอ้ากว้าง เกือบหลุดอุทานออกมา ดีที่นิชคุณยกนิ้วชี้ขึ้นบังปากเป็นสัญญาณให้เขางียบเสียก่อน

 

หัวใจที่บีบหนักๆเมื่อครู่กำลังเต้นเร็วด้วยความตื่นเต้นดีใจ นิชคุณมาแล้วจริงๆ นิชคุณไม่ทิ้งเขาจริงๆด้วย เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว เด็กหนุ่มเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดไว้

 

“ไปหลบหลังเครื่องนั่น เร็ว!” นิชคุณกระซิบขณะตัดเชือกที่แขนและขาให้อูยอง ตาคมคอยเหลือบมองพวกนายพลจางที่ยังคงสนใจกับทิศที่เสียงปืนดัง ไม่ได้ระวังด้านหลัง

 

“...” อูยองพยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปทันที โดยมีนิชคุณคอยระวังหลังให้

 

“เฮ้ย! มันหนีแล้ว!!!” นายพลจางตาค้าง เพราะตอนนี้เหลือเพียงเก้าอี้เปล่าและเชือกที่ขาด เมื่อครู่ยังอยู่เลย เวลาแค่แป๊ปเดียวหายไปได้อย่างไร

 

 

!!!!

1 ในชายฉกรรจ์ที่คุ้มกันนายพล เริ่มมองหาว่าอูยองอยู่ไหน

 

.

 

.

 

 

“บาดเจ็บตรงไหนมั้ย” เสียงทุ้มถามอย่างเป็นห่วง มือใหญ่จับมือเล็กมากุมไว้ก่อนจะยัดปืนอีกกระบอกนึงให้

 

“...” อูยองส่ายหน้าแทนคำตอบว่าเขาไม่เป็นอะไร แต่แล้วก็อ้าปากค้างเมื่อรู้ว่านิชคุณส่งปืนให้ หัวใจเริ่มบีบตัวอีกครั้ง ถึงเขาจะเคยซ้อมยิงปืนมาหลายครั้ง แต่นั่นมันคือการซ้อมกับเป้ากระดาษ หากวันนี้..ตอนนี้...มันคือการยิงคนจริงๆ

 

มีชีวิตเป็นเดิมพัน ใครจะไม่กลัว!

 

 

“เฮ้ย! มันอยู่นั่น!” ชายที่คุ้มกันนายพลค่อยๆเดินสำรวจหาอูยอง พอเห็นเข้าก็ร้อง พร้อมทั้งยิงปืนเข้าใส่

 

นิชคุณยิงสวนกลับไปโดยอาศัยเครื่องจักรเป็นที่กำบัง กระสุนเข้าไหล่ขวาชายคนนั้นอย่างจังจนมันทำปืนหลุดมือ คราวนี้พวกมันเลยเริ่มชุลมุนเพราะไม่นึกว่าจะต้องระวังทั้งข้างหน้าข้างหลัง แต่คนที่บุกมาด้านหน้ามีมากกว่า พวกมันจึงแบ่งคนไปรับมือด้านหน้ามากขึ้น

 

“ใส่ไว้ซะ” นิชคุณถอดเสื้อเกราะกันกระสุนส่งให้เด็กหนุ่มผมทอง ก่อนจะหันไปมองอีกด้านของเครื่องจักร

 

เด็กหนุ่มมองเสื้อกันกระสุนสีดำด้วยความรู้สึกตื่นกลัว ไม่เคยนึกว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันจนต้องใส่เสื้อเกราะกันกระสุน มือเล็กถือเสื้อค้างนิ่ง “แล้ว...ผู้พัน...”

 

“ใส่เร็วๆ!” สั่งเสียงห้วน แม้ปากจะโต้ตอบแต่มือก็เหนี่ยวไกสวนออกไปพร้อมกัน

 

“...” อูยองไม่มีทางเลือก ต้องใส่เสื้อตามที่นิชคุณสั่ง ตอนนี้สถานการณ์คับขันมาก เขาต้องเชื่อฟังนิชคุณ

 

“เดี๋ยวฉันให้สัญญาณ นายวิ่งไปทางนั้นแล้วหลบอยู่หลังตู้เหล็กนั่น เข้าใจนะ! วิ่ง!” ผู้พันหนุ่มวิ่งโดยใช้ตัวบังอูยองไว้ มือกระชับปืนมั่นยิงสวนออกไปเพื่อคุ้มกันอูยอง โดนอกซ้ายของพวกมันบ้าง โดนหัวบ้าง ชายหนุ่มยังคงยิงสวนไปอีกก่อนจะหลบหลังตู้เหล็ก

 

ตอนนี้พวกมันบางส่วนกำลังคุ้มกันนายพลจางเพื่อพาหนีออกไป แต่พวกแทคยอนก็ไม่ยอมปล่อยให้หนีง่ายๆ พวกมันบางส่วนหันมาไล่ยิ่งเขาเพื่อจะจับอูยอง

 

อูยองพิงหลังตัวเองกับตู้เหล็ก ตาเรียวตวัดมองชายหนุ่มข้างๆ ที่ยื่นหน้า พร้อมยิงปืนสวนออกไป เสียงปืนยังดังไม่หยุดโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าอีกฟากเกิดอะไรขึ้น เขาได้แต่ทำตามที่นิชคุณบอก ดีที่มีคนข้างๆเลยทำให้เขาหายใจโล่งขึ้น ไม่กลัวลนลานเป็นบ้าไปเสียก่อน

 

“อูยอง ฟังฉันให้ดีนะ พอฉันให้สัญญาณ นายก้มตัวต่ำแล้ววิ่งไปที่หน้าต่างบานนั้น กระโดดออกไปแล้วหลบอยู่ตรงหลังหน้าต่างนะ ฉันจะยิงคุ้มกันให้ แล้วถ้าฉันบอกให้วิ่ง นายวิ่งเลาะกำแพงตึกไปทางเสาไฟฟ้าด้านขวา วิ่งไปจนสุดตึกแล้วเลี้ยวขวา จะเป็นจุดนัดพบ ทหารกับชานซองรอนายอยู่ อย่าลืมว่าเวลาวิ่งต้องก้มตัวให้ต่ำกว่าหน้าต่าง เข้าใจมั้ย!” นิชคุณบอกพร้อมเปลี่ยนกระสุนด้วยความรวดเร็ว เพราะสถานะการณ์ตอนนี้พวกมันเริ่มรุมเขาหนัก เขาต้องรีบส่งอูยองออกไปให้พ้นพื้นที่อันตรายตรงนี้ก่อน

 

“แล้วผู้พันล่ะ”

 

“ทำตามที่บอก วิ่งไปข้างหน้า ไม่ต้องหันหลังกลับมามอง! เข้าใจนะ ไป!” นิชคุณบอกแล้วหันกลับไปยิงสวน

 

ปืนแต่ละนัดโดนพวกมันทุกนัด ไม่มีพลาด หางตาตวัดมองร่างเล็กที่กระโดดผลุบหายไปหลังหน้าต่างด้วยความโล่งอก

 

เมื่อสบโอกาส นิชคุณก็รีบพุ่งตัวออกทางหน้าต่างอีกบานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน โดยไม่ลืมคว้ากล้องถ่ายวีดีโอขนาดเล็กที่ติดไว้ตรงมุมหน้าต่างติดมือมาด้วย

 

อูยองคลานเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แค่ไม่มีร่างหนาที่คุ้นเคยคอยอยู่ข้างๆ ความมั่นใจก็หดหายแทบไม่เหลือ ความกลัวก็คืบคลานเข้ามา มือยังถือปืนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้จะยังไม่ได้ยิงสักครั้ง ระหว่างที่คลานก็ได้ยินเสียงนิชคุณยิงปืนทางช่องหน้าต่างอีกหลายนัด ได้แต่ภาวนาขอให้นิชคุณปลอดภัยไม่โดนกระสุน

 

พวกมันบางส่วนกระโดดออกนอกหน้าต่างมาใกล้จุดที่นิชคุณอยู่ ร่างกายผู้พันหนุ่มทำงานไวตามสัญชาตญาณที่ฝึกมาอย่างชำนาญ นิชคุณยิงปืนใส่ท้องมันไป 3 นัด แล้วรีบคว้าตัวมันมาเป็นเกราะรับกระสุนที่เพื่อนมันยิงมาจากอีกด้านพอดี แขนล่ำยื่นออกไปข้างลำตัวยิงใส่ไอ่คนถือปืนอีกฟากนึง กระสุนเจาะหัวตายทันที จากหางตาผู้พันหนุ่มเห็นพวกมันอีกคนโผล่มาจากตู้เหล็กจึงยิงสวนออกไป แล้วรีบวิ่งเลาะหน้าต่าง ตามอูยองไป ระหว่างวิ่งมือก็ทำการบรรจุกระสุนใหม่ทันที

 

ตาคมมองไปสุดตึกเห็นชานซองออกมารับอูยองพอดี ทำเอาเขาโล่งอกเมื่อรู้ว่าอูยองถึงจุดนัดพบแล้ว

 

“อูยองปลอดภัยแล้ว กำลังจะพาออกไป” ชานซองพูดใส่วิทยุสื่อสาร ตามแผนต้องพาอูยองออกไปก่อน แล้วพวกเขาจะเก็บกวาดที่นี่เอง

 

อูยองถูกพาขึ้นรถไป ขณะที่ประตูกำลังจะปิด เด็กหนุ่มเห็นนิชคุณกำลังวิ่งมาทางนี้ แต่ด้านหลังก็มีพวกมือปืนหลายคนวิ่งตามมา

 

...ครืด...

 

ประตูรถปิดลง

 

 

 

...เปรี้ยง....

 

เสียงปืนดังขึ้น

 

อูยองใจหายวูบ อยากจะวิ่งออกไปเหลือเกิน ได้แต่ภาวนาให้นิชคุณปลอดภัย

 

นิชคุณกลิ้งตัวลงกับพื้นแล้วยิงสวนกลับไป ก่อนจะพลิกตัวหลบเข้ามุมตึกเพื่อหลบกระสุน นิชคุณเอนตัวราบกับพื้น ยื่นหน้าออกไปแล้วยิงสวนเพื่อสะกัดไม่ให้พวกมันตามอูยอง พวกมันเริ่มแห่กันมาทางนี้มากขึ้นเพราะด้านหน้าแทคยอนและทหารมีมากกว่าตรงที่เขาอยู่ ตามแผนที่วางไว้เมื่อกันอูยองออกไปพ้นพื้นที่อันตรายแล้ว ทหารอีกส่วนนึงจะบุกมาทางด้านที่เขาอยู่เพื่อตลบหลัง แล้วล้อมจับพวกนายพลจาง

 

...เปรี้ยง....

 

เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด

 

ตาคมมองไปตามต้นเสียง เห็นทหารในชุดเสื้อเกราะ เริ่มบุกเพื่อปิดล้อมพวกผู้ร้าย

 

นิชคุณลุกขึ้นยืน วิ่งไปสมทบกับทหารที่บุกมาถึง แล้วเดินหน้าต้อนพวกคนร้ายตามแผนที่วางไว้ เขาต้องจับนายพลจางให้ได้! จะไม่ปล่อยให้มาทำร้ายอูยองได้อีกต่อไป!

 

 

....เปรี้ยง....

 

....เปรี้ยง....

 

นิชคุณยิงสวนไปทางบันไดชั้น 2 เมื่อเห็นคนโผล่ขึ้นมา และเล็งปืนมาทางพวกเขา

 

 

คิ้วหนาขมวดเพราะความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาทีเดียว

 

....เปรี้ยง....

 

ตาคมเล็งอีกครั้งแล้วเหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเล

 

...ตุ้บ...

 

ร่างผู้ร้ายล้มตกลงมกจากชั้น 2

 

 

 

 

นิชคุณยังคงพาทหารเดินหน้าบุกต่อเพื่อล้อมจับนายพลจางให้ได้ ลูกสมุนเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายของเขา

 

“สะกัดรถตู้สีดำไว้ อย่าให้ออกไป” เสียงแทคยอนตะโกนผ่านวิทยุสื่อสาร

 

นิชคุณรีบวิ่งอ้อมตึกร้างไปดักด้านหน้า ตาคมจ้องเขม็งไปที่ล้อหน้าด้านข